yadi kalaśo dīryeta vaṣaṭkāraṇidhanaṃ brahmasāma kuryāt
Wenn der Kalaśa birst, soll man ein Brahmasāman mit dem Nidhana „vaṣaṭkāra“ machen.
Pañcaviṃśa-Brāhmaṇa (Tāṇḍya-Mahābrāhmaṇa) · Prapāṭhaka 9
Regeln für den Fall, dass der Somabehälter (kalaśa) birst: Brahmasāman mit Vaṣaṭkāra-Nidhana bzw. Śrāyantīya, mit Begründungen. Die Deutung von „dadrāṇa“ und „ārtyārti/anūdyārti“ ist unsicher.
yadi kalaśo dīryeta vaṣaṭkāraṇidhanaṃ brahmasāma kuryāt
Wenn der Kalaśa birst, soll man ein Brahmasāman mit dem Nidhana „vaṣaṭkāra“ machen.
avaṣaṭkṛto vā etasya somaḥ parāsicyate yasya kalaśo dīryate yad vaṣaṭkāraṇīdhanaṃ brahmasāma bhavati vaṣaṭkṛta evāsya somo bhavati
Dessen Soma, dessen Kalaśa birst, wird ohne Vaṣaṭ-Ruf [avaṣaṭkṛta] ausgegossen. Dass ein Brahmasāman mit Vaṣaṭkāra-Nidhana vorhanden ist, [bedeutet:] sein Soma wird eben mit Vaṣaṭ-Ruf versehen.
vidhuṃ dadrāṇaṃ samane bahūnām ity etāsu kāryam
„vidhuṃ dadrāṇaṃ samane bahūnām“ [Strophenanfang (pratīka)] – bei diesen [Strophen] ist es zu machen.
eṣa hi bahūnāṃ samane dīryate yat kalaśaḥ
Denn dieser [Kalaśa] birst [dīryate] im Zusammentreffen (samana) vieler, nämlich der Kalaśa.
tad āhur na vā ārtyārtir anūdyārtyā vā eṣa ārtim anuvadati yaḥ kalaśo dīrṇe dadrāṇavatīṣu karotīti
Dazu sagen sie: „Nicht [darf man] Leid [mit] Leid [beheben]. Leid spricht nach, wer, wenn der Kalaśa geborsten ist, [das Sāman] bei den ‚dadrāṇa‘-Strophen macht.“ [Anm.: ārtyārti/anūdya-Sinn unsicher] [?]
śrāyantīyam eva kāryam
Das Śrāyantīya eben ist zu machen.
prajāpatiḥ prajā asṛjata sa dugdho riricāno 'manyata sa etac chrāyantīyam apaśyat tenātmānaṃ samaśrīṇāt prajayā paśubhir indriyeṇa
Prajāpati schuf die Geschöpfe. Er glaubte, ausgemolken und leer [ricāna] zu sein. Er sah dieses Śrāyantīya. Damit fügte er sich [wieder] zusammen [samaśrīṇāt], mit Nachkommen, Vieh, Kraft.
dugdha iva eṣa riricāno yasya kalaśo dīryate yac chrāyantīyaṃ brahmasāma bhavati punar evātmānaṃ saṃśrīṇāti prajayā paśubhir indriyeṇa
Ausgemolken und leer gleichsam ist dieser, dessen Kalaśa birst. Dass das Śrāyantīya, ein Brahmasāman, vorhanden ist, [bedeutet:] er fügt sich wieder zusammen mit Nachkommen, Vieh, Kraft.
yadi śrāyantīyaṃ brahmasāma syād vaiṣṇavīṣv anuṣṭupsu vaṣaṭkāraṇidhanaṃ kuryāt
Wenn das Śrāyantīya-Brahmasāman [vorhanden] sein sollte, soll man bei Viṣṇu-Anuṣṭubhs [Anuṣṭubh-Strophen an Viṣṇu] das Nidhana „vaṣaṭkāra“ machen [Anm.: Sinn des Konditionalsatzes unsicher].
yad vai yajñasya sravati vācaṃ pratisravati vāg anuṣṭup yajño viṣṇur vācaiva yajñasya cchidram apidadhāti
Was vom Opfer ausrinnt [sravati], das rinnt in die Rede zurück. Die Rede ist der Anuṣṭubh, das Opfer ist Viṣṇu; durch die Rede eben verschließt er den Riss des Opfers.
yad vai yajñasya sravaty antataḥ sravati vāravantīyam agniṣṭomasāma kāryaṃ yajñasyaiva cchidraṃ vārayate
Was vom Opfer ausrinnt, rinnt am Ende aus [antataḥ]; das Vāravantīya, ein Agniṣṭoma-Sāman, ist zu machen; er wehrt (vārayate) damit den Riss des Opfers ab.