saptadaśaite dvayā grahāḥ prājāpatyās
Diese siebzehn zweierlei Schöpfbecher (graha) gehören Prajāpati.
Kāṭhaka-Saṃhitā · Sthānaka 14
saptadaśaite dvayā grahāḥ prājāpatyās
Diese siebzehn zweierlei Schöpfbecher (graha) gehören Prajāpati.
saptadaśo vai puruṣaḥ prājāpatyaś catvāry aṅgāni śirogrīvam ātmā vāk saptathī daśa prāṇās
Siebzehnfach ist der Mensch, Prajāpatis: vier Glieder, Kopf, Hals, Rumpf [oder: Selbst], Rede als siebter [?], zehn Lebenshauche.
aṅge'ṅge vai puruṣasya pāpmopaśliṣṭas
In jedem Glied des Menschen haftet Übel.
yad vyatiṣaṅgaṃ grahān gṛhṇāti
Indem er die Schöpfbecher wechselweise schöpft,
aṅgādaṅgād evainaṃ pāpmano muñcati
befreit er ihn aus jedem Glied vom Übel.
śrīr vai somaḥ pāpmā suropayāmās
Soma ist Glanz (śrī), Surā-Becher mit Untersatz das Übel.
yad āgate kāle prāñcas somair uddravanti pratyañcas suropayāmaiḥ
Wenn zur gekommenen Zeit sie mit den Soma-(Bechern) nach vorn laufen, mit den Surā-Bechern zurück [?],
pāpmanaivainaṃ vipunāti
so läutert er ihn vom Übel.
tasmād āhur vājapeyayājī tvai pūta iti
Darum sagt man: „Der Vājapeya-Opferer ist rein.“
pāpmanā hy enaṃ vipunāti
Denn er läutert ihn vom Übel.
pañcaite grahā gṛhyante
Diese fünf Schöpfbecher werden geschöpft.
pāṅkto yajñas
Fünffach (pāṅkta) ist das Opfer.
yajñam evāvarunddhe
So gewinnt er das Opfer.
aindrās sarve bhavanti
Alle gehören zu Indra.
ekadhaivāsminn indriyaṃ dadhāti ‖
So legt er in ihn einheitlich die Indra-Kraft (indriya).
paraṃ vā etad devānām annaṃ yat somaḥ
Die höchste Speise der Götter ist der Soma;
paramam etan manuṣyāṇām annādyaṃ yat surā
die höchste Speisekost der Menschen ist die Surā.
yat somagrahāś ca surāgrahāś ca saha gṛhyante
Dass Soma-Becher und Surā-Becher zusammen geschöpft werden,
pareṇaivānnenāvaram annādyam avarunddhe
so gewinnt er durch die höchste Speise die niedrigere Speisekost.
brahmaṇo vā etat tejo yat somas
Des Brahman Glanz (tejas) ist der Soma;
annasya śamalam̐ surā
der Unrat der Speise die Surā.
yat somagrahāś ca surāgrahaś ca saha gṛhyante
Dass Soma-Becher und Surā-Becher zusammen geschöpft werden,
brahmaṇa eva tejasā teja ātman dhatte
so legt er durch des Brahman Glanz Glanz in sich selbst;
annasya śamalena śamalam apahate
durch den Unrat der Speise schlägt er den Unrat ab.
devalokam eva somagrahair abhijayati manuṣyalokam̐ surāgrahais
Mit den Soma-Bechern erobert er die Götterwelt, mit den Surā-Bechern die Menschenwelt;
ātmānam eva somagrahais spṛṇoti patnīm̐ surāgrahias
mit den Soma-Bechern erfreut er sich selbst, mit den Surā-Bechern die Gattin.
tasmād āhur vājapeyayājī tvā amuṣmim̐l loke saṃbhavatīti
Darum sagt man: „Der Vājapeya-Opferer erlangt jenseits das Dasein“ [?].
yajñena hy asyābhijitam
Denn durch das Opfer ist ihm (das Jenseits) erobert.
deva savitaḥ prasuva yajñaṃ prasuva yajñapatiṃ bhagāyeti sāvitryā paruṣiparuṣi juhoti
Mit „Gott Savitṛ, treibe an das Opfer, treibe an den Opferherrn zum Glück“ – mit diesem Savitṛ-Spruch opfert er an jedem Gelenk [?].
utsannayajño vā eṣa
Dies ist ein untergegangenes Opfer.
ko ha tad veda yāvad etasyādhiyanti yāvan na
Wer weiß, wie viel man von ihm (noch) überliefert und wie viel nicht?
sarvatvāyaiva prasavāya
(So geschieht es) eben für die Ganzheit, für den Antrieb.
vājasya nu prasave mātaraṃ mahīm iti ratham upāvaharati
Mit „Im Antrieb der Stärke die große Mutter“ fährt er den Wagen heran [?].
iyam aditis
Diese (Erde) ist Aditi.
anayā caiva savitrā ca prasūta upāvaharati
Von dieser und von Savitṛ angetrieben fährt er heran,
vājasyojjityai
zum Stärkegewinn.
apsv antar amṛtam apsu bheṣajam ity aśvān palpūlayati
Mit „In den Wassern ist Unsterblichkeit, in den Wassern Heilmittel“ wäscht er die Rosse [palpūlayati: reinigen].
apsujā vā aśvās
Die Rosse sind ja wassergeboren.
svād evainān yoner janayati
So erzeugt er sie aus ihrem eigenen Schoß.
atho medhyān evainān yajñiyān karoti
Zudem macht er sie opferrein und opferwürdig.
vāyur vā tvā manur vā tveti yunakti
Mit „Vāyu oder Manu dich“ schirrt er (sie) an.
na vā etān manuṣyo yoktum arhati
Ein Mensch kann sie nämlich nicht anschirren;
devatābhir evainān yunakti
durch die Gottheiten schirrt er sie an.
apāṃ napād āśuhemann iti rarāṭāni pratimārṣṭi
Mit „Enkel der Wasser, rasch Antreibender“ streicht er über die Stirnen [rarāṭa].
pūrvam evoditam anuvadati ‖
Er wiederholt das früher Gesagte.