samudraṃ gaccha svāhā
Geh zum Meer, svāhā!
Kāṭhaka-Saṃhitā · Sthānaka 3
samudraṃ gaccha svāhā
Geh zum Meer, svāhā!
antarikṣaṃ gaccha svāhā
Geh zum Luftraum, svāhā!
devam̐ savitāraṃ gaccha svāhā
Geh zum Gott Savitṛ, svāhā!
ahorātre gaccha svāhā
Geh zu Tag und Nacht, svāhā!
mitrāvaruṇau gaccha svāhā
Geh zu Mitra und Varuṇa, svāhā!
dyāvāpṛthivī gaccha svāhā
Geh zu Himmel und Erde, svāhā!
chando gaccha svāhā
Geh zum Metrum, svāhā!
somaṃ gaccha svāhā
Geh zu Soma, svāhā!
yajñaṃ gaccha svāhā
Geh zum Opfer, svāhā!
nabho gaccha svāhā
Geh zum Gewölk, svāhā!
agniṃ vaiśvānaraṃ gaccha svāhā
Geh zu Agni Vaiśvānara, svāhā!
mano me hārdi yaccha
Mein Denken (und) mein Herz, halte fest [?]!
putraṃ naptāram aśīya
Einen Sohn (und) Enkel möge ich erlangen.
oṣadhībhyas svāhā ‖
Den Pflanzen svāhā!
dhāmnodhāmno rājann ito varuṇa no muñca
Aus jeder Stätte, König Varuṇa, löse uns von hier!
yad āpo aghnyā varuṇeti śapāmahe
Weil wir, o unantastbare (Wasser) [?], „Varuṇa“ rufend, schwören [?],
tato varuṇa no muñca ‖
daraus, Varuṇa, löse uns!
ud uttamaṃ varuṇa pāśam asmad avādhamaṃ vi madhyamam̐ śrathāya |
Die oberste Schlinge, Varuṇa, (nimm) von uns hinauf, die unterste (nimm) herab, die mittlere löse auseinander!
athā vayam āditya vrate tavānāgaso aditaye syāma ‖
Dann wollen wir, o Āditya, in deinem Gebot schuldlos vor Aditi sein.
sumitrā ṇa āpo oṣadhayo bhavantu
Wohlgesinnt sollen uns die Wasser und Pflanzen sein.
durmitrās tasmai santu yo 'smān dveṣṭi yaṃ ca vayaṃ dviṣmaḥ ‖
Übelgesinnt sollen sie dem sein, der uns hasst und den wir hassen.
dvīpe rājño varuṇasya gṛho hiraṇyayo mitaḥ |
Auf der Insel ist des Königs Varuṇa goldenes Haus, erbaut [?].
tato dhṛtavrato rājā dhāmnodhāmna iha muñcatu ‖
Von dort möge der König, der seine Gebote hält, uns hier aus jeder Stätte lösen.