Quellen der Menschheit

Pañcaviṃśa-Brāhmaṇa (Tāṇḍya-Mahābrāhmaṇa) · Prapāṭhaka 17

Adhyāya 7 Vāravantīya auf den Revatī-Strophen

Der Agniṣṭut mit Vāravantīya auf den Revatī-Strophen für Viehwunsch; Bild vom ‚jaratkakṣa‘ (verdorrtes Gestrüpp?), das erst verbrannt, dann beregnet wird. Bedeutung von ‚jaratkakṣa‘ unsicher.

etasyaiva revatīṣu vāravantīyam agniṣṭomasāma kṛtvā paśukāmo yajeta

Wer für diesen das Vāravantīya als Agniṣṭoma-Sāman auf den Revatī-Strophen einrichtet, soll ihn opfern lassen, wenn er Vieh begehrt.

jaratkakṣo vā eṣa yo 'paśur yathā vai jaratkakṣe paśavo na ramanta evam etasmin paśavo na ramante yo 'paśur yadā vai jaratkakṣam agnir dahaty athainam abhivarṣaty athāsminn oṣadhayo jāyante 'tha vai tasmin paśavo ramante

Ein ‚jaratkakṣa‘ [verdorrtes Gebüsch?] ist der, der ohne Vieh ist. Wie im verdorrten Gebüsch die Tiere nicht Gefallen finden, so finden in dem, der ohne Vieh ist, die Tiere nicht Gefallen. Wenn aber Agni ein verdorrtes Gebüsch verbrennt, dann regnet es darauf, dann wachsen daran Pflanzen; dann haben in ihm die Tiere Gefallen.

ramante 'smin paśavo ya evaṃ veda

An ihm finden die Tiere Gefallen, der so weiß.

yad evāsyāpaśavyaṃ tad agniṣṭun nirdahati yad agniṣṭun nirdahati tad adbhī revatībhiḥ śamayati

Was an ihm viehlos ist, das verbrennt der Agniṣṭut; was der Agniṣṭut verbrennt, das beruhigt er mit den wasserreichen Revatī-Strophen.

Interaktive Leseansicht des ganzen Werks