vāṅ me manasi pratiṣṭhitā mano me vāci pratiṣṭhitam āvir āvīr ma edhi vedasya ma āṇīsthaḥ śrutaṃ me mā prahāsīr anenādhītenāhorātrān saṃdadhāmi ṛtaṃ vadiṣyāmi satyaṃ vadiṣyāmi tan mām avatu tad vaktāram avatv avatu mām avatu vaktāram avatu vaktāram || ity aitareye dvitīyāraṇyake saptamo 'dhyāyaḥ || dvitīyāraṇyakaṃ samāptam ||
Meine Rede ist im Denken gegründet, mein Denken ist in der Rede gegründet. Offenbare dich, offenbare dich mir! Sei mir der [verbindende] Achsstift des Veda [Anm.: āṇīsthaḥ, dunkler Ausdruck, wörtl. etwa 'Stift, Bolzen']. Lass das von mir Gehörte nicht schwinden. Durch dieses Studium verbinde ich Tag und Nacht miteinander. Ich werde die [kosmische] Wahrheit (ṛta) sprechen, ich werde das [menschliche] Wahre (satya) sprechen. Das möge mich schützen, das möge den Sprecher schützen – mich möge es schützen, den Sprecher möge es schützen, den Sprecher. — So endet im Aitareya-Āraṇyaka, im zweiten Āraṇyaka, der siebte Adhyāya. Das zweite Āraṇyaka ist beendet.
Wort für Wort
- vāṅ me manasi pratiṣṭhitā
- meine Rede ist im Denken gegründet
- mano me vāci pratiṣṭhitam
- mein Denken ist in der Rede gegründet
- āvir āvīr ma edhi
- offenbare dich, offenbare dich mir
- vedasya ma āṇīsthaḥ
- sei mir der Achsstift/Bolzen des Veda [?]
- śrutaṃ me mā prahāsīḥ
- lass das von mir Gehörte nicht schwinden
- ahorātrān saṃdadhāmi
- ich verbinde Tag und Nacht
- ṛtaṃ vadiṣyāmi satyaṃ vadiṣyāmi
- ich werde (kosmische) Wahrheit und (menschliches) Wahres sprechen
- tan mām avatu tad vaktāram avatu
- das möge mich schützen, das möge den Sprecher schützen
- dvitīyāraṇyakaṃ samāptam
- das zweite Āraṇyaka ist beendet