venas tat paśyat paramaṃ guhā yad yatra viśvaṃ bhavaty ekarūpam idaṃ pṛśnir aduhaj jāyamānāḥ svarvido abhy anūṣata vrāḥ
Vena schaute jenes Höchste, das im Verborgenen liegt, wo dieses All eine einzige Gestalt annimmt. Die gescheckte Kuh (Pṛśni) molk dies, während die Wesen geboren wurden; die Scharen, die das Sonnenlicht (svar) fanden, sangen ihm entgegen.
pra tad voced amṛtasya vidvān gandharvo dhāma paramaṃ guhā yat trīṇi padāni nihitā guhāsya yas tāni veda sa pituṣ pitāsat
Das soll verkünden, wer die höchste Stätte des Unsterblichen im Verborgenen kennt, o Gandharva: Drei Fußspuren sind dort verborgen; wer diese kennt, der wird zum Vater seines eigenen Vaters.
sa naḥ pitā janitā sa uta bandhur dhāmāni veda bhuvanāni viśvā yo devānāṃ nāmadha eka eva taṃ saṃpraśnaṃ bhuvanā yanti sarvā
Er ist unser Vater und Erzeuger, er auch unser Verwandter; er kennt die Stätten, alle Welten. Er, der den Göttern allein ihre Namen verleiht — an ihn wenden sich alle Welten mit ihrer Frage.
Sogleich bin ich zu Himmel und Erde gekommen, ich trete heran zur erstgeborenen Stimme der Wahrheit (ṛta), wie zu einem Sprecher. Der in den Welten Feststehende, der Erhalter [Anm.: dhāsyu, 'Erhalter/Ernährer', ist lexikalisch unsicher gedeutet] — ist das nicht eben er, ist das nicht Agni?
pari viśvā bhuvanāny āyam ṛtasya tantuṃ vitataṃ dṛśe kam yatra devā amṛtam ānaśānāḥ samāne yonāv adhy airayanta
Ich bin um alle Welten herumgegangen, um den ausgespannten Faden der Wahrheit zu schauen, dort wo die Götter, die Unsterblichkeit erlangt habend, sich im selben Schoß erhoben haben.