Quellen der Menschheit

Paippalāda-Saṃhitā · Kāṇḍa 3

Hymne 3.25 Lob des Ochsen (Anaḍvān)

anaḍvān dādhāra pṛthivīṃ dyām utāmūm / anaḍvān dādhārorv antarikṣam | / anaḍvān dādhāra pradiśaḥ ṣaḍ urvīr / anaḍvān idaṃ viśvaṃ bhuvanam ā viveśa ||

Der Ochse hielt die Erde und jenen Himmel; / der Ochse hielt den weiten Luftraum; / der Ochse hielt die sechs weiten Himmelsrichtungen; / der Ochse ist in diese ganze Welt eingegangen.

anaḍvān duhe sukṛtasya loka / ainaṃ pyāyeta pavamānaḥ purastāt | / parjanyo dhārā maruta ūdho asya / yajñaḥ payo dakṣiṇā doho asya ||

Der Ochse melkt die Welt der Guttat; / zu ihm soll der Läuternde [Soma] von vorn anschwellen. / Parjanya ist der Strahl, die Maruts das Euter, / das Opfer die Milch, die Dakṣiṇā [Opferlohn] sein Melken.

anaḍvān indraḥ sa paśubhyo vi caṣṭe / trayāṃ chakropa mimīte adhvanaḥ | / sa bhūtaṃ bhaviṣyad bhuvanaṃ duhānaḥ / sarvā devānāṃ bibhrac carati vratāni ||

Der Ochse ist Indra; er überblickt das Vieh; / Śakra misst die drei Wege ab. / Er, das Gewesene und das Kommende melkend, / alle Gebote der Götter tragend, wandelt.

yasya neśe yajñapatir na yajño / nāsya dāteśe na pratigrahītā | / yo viśvabhṛd viśvakarmā / gharmaṃ no brūta yatamaś catuṣpāt ||

Über den der Opferherr nicht gebietet, nicht das Opfer, / über den weder der Geber gebietet noch der Empfänger, / der Allträger, Allwirker: / nennt uns die Glut – welcher der Vierfüßler [ist es]?

indra eṣa manuṣyeṣv antar / gharmas taptaś carati śośucānaḥ | / suprajā asat sa udāre na sarṣad / yo nāśnīyād anaḍuho vijānan ||

Indra ist dieser unter den Menschen, / die Glut, glühend, strahlend wandelnd. / Der soll gute Nachkommen haben und nicht im Leeren [?] kriechen, / der nicht [Fleisch] des Ochsen essen möge, wissend.

yena devāḥ svar āruruhur / hitvā śarīram amṛtasya dhāma | / tena geṣma sukṛtasya lokaṃ / gharmasya vratena yaśasā tapasyayā ||

Durch den die Götter zum Himmelslicht aufstiegen, / den Leib verlassend, in die Stätte des Unsterblichen: / durch ihn wollen wir zur Welt der Guttat gehen, / durch das Gelübde der Glut, mit Ruhm, mit Askese.

dvādaśaitā rātrīr / vratyā āhuḥ prajāpateḥ | / tatrāpi brahmaṇo vrataṃ / tatrāpy anaḍuho balam ||

Zwölf sind diese Nächte, / die Gelübdes-Nächte des Prajāpati, sagt man. / Darin ist auch das Gelübde des Brahman, / darin auch die Kraft des Ochsen.

yās ta āhuḥ prajāpater / vratyā rātrīr dvādaśa | / tatrāpi brahma yo veda / tad vā anaḍuho balam ||

Die deine Nächte, sagt man, / die Gelübdes-Nächte des Prajāpati, zwölf: / wer darin auch das Brahman kennt, / das ist wahrlich des Ochsen Kraft.

duhe vā anaḍvān sāyaṃ / duhe prātar duhe divā | / dohā ye asya saṃyanti / tān vidmānupadasvataḥ ||

Der Ochse melkt abends, / melkt morgens, melkt am Tage. / Die Melkungen, die zu ihm zusammenkommen, / die kennen wir als unversiegbare.

yo vedānaḍuho dohān / saptān upadasvataḥ | / prajāṃ ca lokaṃ cāpnoti / tathā sapta rṣayo viduḥ ||

Wer die sieben unversiegbaren Melkungen / des Ochsen kennt, / erlangt Nachkommen und Welt; / so kennen es die sieben Ṛṣis.

madhyam etad anaḍuho / yatraiṣa vaha āhitaḥ | / etāvad asya prācīnaṃ / yāvān pratyaṅ samāhitaḥ ||

Das ist die Mitte des Ochsen, / wo diese Last aufgeladen ist. / So weit reicht sein Vorderes, / wie weit er hinten angefügt ist.

padbhiḥ sedim avakrāmann / irāṃ jaṅghābhir utkhidan | / śrameṇānaḍvān kīlālaṃ / kīnāśaś cābhi gacchataḥ ||

Mit den Füßen die Sedi [?] zertretend, / mit den Schenkeln die Nahrung aufwühlend: / durch Mühe erlangen der Ochse / und der Pflüger den Kīlāla (Süßtrank).

indra eṣa manuṣyeṣv / anaḍvān ity ucyate | / śaphāso asya mā riṣan / sarvā yāś cāsya kuṣṭhikāḥ ||

Indra ist dieser unter den Menschen, / ‚Anaḍvān‘ (Ochse) wird er genannt. / Seine Hufe sollen nicht verletzt werden, / und all seine Kuṣṭhikās [?].

indro balenāsi parameṣṭhī / vratena yena gaus tena vaiśvadevaḥ | / yo asmān dveṣṭi yaṃ vayaṃ dviṣmas / tasya prāṇān saṃ bṛhat tasya prāṇān vi vṛha ||

Durch Kraft bist du Parameṣṭhin (der Höchststehende), / durch das Gelübde, wodurch [du] Rind [bist], dadurch [bist du] Allgötter-zugehörig. / Wer uns hasst und wen wir hassen: / dessen Lebenshauch binde zusammen, dessen Lebenshauch reiß auseinander.