Quellen der Menschheit

Paippalāda-Saṃhitā · Kāṇḍa 4

Hymne 4.22 Gegen Gift (Pflanze Viṣadūṣaṇī)

ahaṃ vā indramātaram / indraujām indrabhrātaram | / indrādhivaktrāṃ vīrudham / āhārṣaṃ viṣadūṣaṇīm ||

Ich habe die Pflanze geholt, deren Mutter Indra ist, / deren Kraft Indra ist, deren Bruder Indra ist, / die Indra zum Fürsprecher hat (indrādhivaktrā) – / die Pflanze, die das Gift verdirbt (unwirksam macht).

yat kiṃ ca padvac chaphavad / yat kāṇḍi yac ca puṣpavat | / yad ejati prajāpatiḥ / sarvaṃ tad viṣadūṣaṇam ||

Alles, was Füße hat und Hufe, / was Röhren/Knoten hat und was Blüten hat, / was sich regt – [?] Prajāpati – / all das ist Giftverderber.

sindhuḥ paścād dharuṇaḥ / sūryasyodayanaṃ puraḥ | / tato yad antarā viṣaṃ / tad vācā dūṣayāmasi ||

Der Sindhu ist hinten der Träger (Halt), / vor uns der Aufgang der Sonne; / was dazwischen an Gift ist, / das verderben wir mit dem Wort.

yāvat sūryo vitapati / yāvac cābhi vipaśyati | / tāvad viṣasya dūṣaṇaṃ / vaco nir mantrayāmahe ||

So weit die Sonne brennt / und so weit sie umherblickt, / so weit reicht die Verderbung des Giftes; / mit dem Wort beschwören wir es hinaus.

jihvā me madhusaṃsrāvā / jihvā me madhuvādinī | / jihve varcasvatī bhava / māyaṃ me puruṣo riṣat || Bhatt. māpa te

Meine Zunge soll Honig strömen, / meine Zunge soll Honig reden; / Zunge, sei kraftvoll (glanzvoll); / dieser mein Mann soll keinen Schaden nehmen.

hā hai kalyāṇi subhage / pṛśniparṇy anāture | / imaṃ me adya pūruṣaṃ / dīrghāyutvāyon naya ||

Hā hai, du Glückliche, Schöne, / du Buntblättrige, Leidlose: / führe diesen meinen Mann heute / zu langem Leben hinauf.

yābhyo varṣanti vṛṣṭayo / yābhir jīvanty aghnyāḥ | / tā me viṣasya dūṣaṇīḥ / savitā vy akāśayat ||

Die (Wasser), von denen her die Regengüsse regnen, / durch die die Kühe (aghnyā) leben – / diese gift-verderbenden [Wasser] / hat Savitar für mich aufleuchten lassen.