Quellen der Menschheit

Paippalāda-Saṃhitā · Kāṇḍa 5

Hymne 5.13 Weihe und Kochen des Odana-Breis

śivaḥ śivābhir vayasvan / saṃ gacchasva tanvā jātavedaḥ | / ratnaṃ dadhānaḥ sumanāḥ purastād / gṛhebhyas tvā varcase nir vapāmi ||

Glückvoll mit glückbringenden [Wesen], lebenskräftig, / vereinige dich mit dem Leib, Jātavedas; / Kleinod tragend, wohlgesinnt, vorn: / aus den Häusern streue ich dich zum Glanz aus.

pṛthivyāṃ gharma stabhito / 'ntarikṣe divi śritaḥ | / dyaur enaṃ sarvataḥ pātu / yas tvā pacaty odana ||

Auf der Erde, Gharma, gestützt, / im Luftraum, am Himmel angelehnt: / der Himmel soll ihn ringsum schützen, / der dich kocht, Odana.

ye samudram airayan ye ca sindhuṃ / ye 'ntarikṣaṃ pṛthivīm uta dyām | / ye vātena sarathaṃ yānti devās / tān āpnoty odanapāko atra ||

Die das Meer in Bewegung setzten, und den Strom, / die Luftraum, Erde und Himmel, / die mit dem Wind auf gemeinsamem Wagen fahren, die Götter: / die erreicht hier der Odana-Koch.

ṛcā kumbhy adhihitā / sāmnā pacyata odanaḥ | / aṃśuṃ somasyaitaṃ manye / vaiśvadevam idaṃ haviḥ ||

Mit der Ṛc auf den Kessel gestellt, / mit dem Sāman wird der Odana gekocht. / Ich halte ihn für einen Soma-Stängel; / dies ist die Allgötter-Opfergabe.

ulūkhale musale ye ca śūrpe / bhūmyām ukhāyāṃ yad ivāsasañja | / yā vipruṣo yāni nirṇejanāni / sarvaṃ tat te brahmaṇā pūrayāmi ||

Was an Mörser, Stößel und Worfelschale, / am Erdboden, am Topf hängen blieb, / welche Spritzer, welche Abspülungen: / all das fülle ich dir mit Brahman auf.

ūrdhvaḥ prehi mā saṃ vikthā / vy asya rajo antaram | / rakṣāṃsi sarvā tīrtvā- / -athā roha divaṃ tvam ||

Aufwärts geh; zerteile dich nicht; / durchmiss den Raum dazwischen [?]. / Alle Rakṣas überwindend, / dann steige zum Himmel auf.

turo no aturo bhava / saṃ dhībhir dhīyatām ayam | / saṃ pṛthivyā sam agninā / saṃ sūryasya raśmibhiḥ / saṃ devānām apasyayā ||

Eifrig, für uns nicht schwach werde; / mit den Gedanken soll dieser vereint werden, / mit der Erde, mit Agni, / mit den Strahlen der Sonne, / mit dem Werk der Götter.

ājaddviṣaḥ sukṛtasya loke / tṛtīye nāke adhi rocane divaḥ | / mṛtyoḥ padaṃ yopayanto nv eta / paścā nikṛtya mṛtyuṃ padayopanena ||

Die Hasser wegtreibend, in der Welt des Gutgetanen, / am dritten Firmament, im Lichtraum des Himmels: / Des Todes Spur verwischend, geht hierher; / danach den Tod durch Verwischen der Spur abtuend.