sa mahimā sadrur bhūtvāntaṃ bhūmyā agacchat samudro 'bhavat | / taṃ prajāpatiś ca parameṣṭhī cāpaś ca śraddhā ca varṣaṃ ca bhūtvānu vy avartanta | / taṃ yajñaś ca lokaś cānnaṃ cānnādyaṃ ca bhūtvābhi pary ā vartanta | / ainam āpo gacchanty ainaṃ varṣaṃ gacchaty ainaṃ śraddhā gacchaty / ainaṃ dīkṣā gacchaty ainaṃ yajño gacchaty ainaṃ loko gacchaty / ainam annaṃ gacchaty ainam annādyaṃ gacchati ya (evaṃ veda) ||
Er, die Größe, wurde zum Strömenden [?], ging zum Ende der Erde und wurde das Meer. / Ihm folgten Prajāpati und Parameṣṭhin und die Wasser und Śraddhā und der Regen, indem sie [dazu] wurden. / Ihn umkreisten Opfer und Welt und Speise und Speisegenuss, indem sie [dazu] wurden. / Zu ihm kommen die Wasser, zu ihm kommt der Regen, zu ihm kommt Śraddhā, / zu ihm kommt die Weihe (Dīkṣā), zu ihm kommt das Opfer, zu ihm kommt die Welt, / zu ihm kommt die Speise, zu ihm kommt der Speisegenuss, (der so weiß).