yasyaivaṃ vidvān vrātyo rājño 'tithir gṛham āgacchet | / śreyāṃsam enam ātmano mānayet tathā rāṣṭrāya nā vṛścate / tathā kṣatrāya nā vṛścate tathā brahmaṇe nā vṛścate | / tato vai brahma ca kṣatraṃ cod atiṣṭhatāṃ / te abrūtāṃ kaṃ pra viśāveti | / te prajāpatir abravīd bṛhaspatim eva brahma prāviśad indraṃ kṣatram iti | / tato vai bṛhaspatim eva brahma prāviśad indraṃ kṣatram | / iyaṃ vāva bhūmir bṛhaspatir asau dyaur indraḥ | / ayaṃ vāvāgnir brahmāsāv ādityaḥ kṣatram | / ainaṃ kṣatraṃ gacchatīndrayāvī bhavati ya ādityaṃ kṣatraṃ divam indraṃ veda | / ainaṃ brahma gacchati brāhmaṇavarcasī bhavati / yo 'gniṃ brahma bṛhaspatiṃ bhūmiṃ veda ||
Bei wem, König, ein so wissender Vrātya als Gast des Königs ins Haus kommt: / er achte ihn höher als sich selbst; so wird er beim Reich nicht verworfen, / so beim Kṣatra (Kriegerstand) nicht verworfen, so beim Brahman nicht verworfen. / Darauf standen Brahman und Kṣatra auf; / sie sagten: „In wen sollen wir beide eingehen?“ / Prajāpati sprach: „Das Brahman soll in Bṛhaspati eingehen, das Kṣatra in Indra.“ / Da ging das Brahman in Bṛhaspati ein, das Kṣatra in Indra. / Diese Erde ist Bṛhaspati, jener Himmel Indra. / Dieses Feuer ist das Brahman, jener Āditya das Kṣatra. / Zu ihm kommt das Kṣatra, er wird ein Indra-Anhänger, wer den Āditya als Kṣatra, den Himmel als Indra kennt. / Zu ihm kommt das Brahman, er wird brahmanenglänzend, / wer das Feuer als Brahman, Bṛhaspati als die Erde kennt.