Quellen der Menschheit

Paippalāda-Saṃhitā · Kāṇḍa 2

Hymne 2.52 Haarschur bei der Weihe (Dīkṣā)

ye keśinaḥ prathamāḥ sattram āsata / yebhir ābhṛtaṃ yad idaṃ virocate | / tebhyo juhomi haviṣā ghṛtena- / -aśvavān gomān ayam astu vīraḥ ||

Die langhaarigen Ersten, die eine Sitzung (sattra) sitzen, / durch die dieses Herbeigebrachte hier erstrahlt: / ihnen opfere ich mit Opfergabe und Schmalz; / rossereich, rinderreich soll dieser Mann sein.

na rte dānāt tamaso mucyate pari / dvināmnīṃ dīkṣāṃ vaśinīṃ ya āyat | / prāsya keśāḥ suvate kāṇḍino bhavanti / teṣāṃ brahmeśe vapanasya nānyaḥ ||

Nicht wird man ohne Gabe aus der Finsternis befreit, / wer zur zwei-namigen, machtvollen Weihe gelangt ist. / Sein Haar [?] sprosst hervor, sie werden knotig [?]; / über deren Schur gebietet der Brahmane, kein anderer.

yenāvapat savitā śīrṣṇo agre / kṣureṇa rājño varuṇasya keśān | / tena brahmāṇo vapatedam asya- / -āsrāmo dīrghāyur ayam astu vīraḥ ||

Womit Savitar zuerst dem König Varuṇa / die Haare vom Kopf mit dem Messer schor: / damit schert, ihr Brahmanen, diesem [Mann] hier [das Haar]; / unermüdet [?], langlebig soll dieser Mann sein.

mā te keśām̐ anu gād varca etat / tathā dhātā dadhātu te | / tubhyam indro varuṇo bṛhaspatiḥ / savitā varca ā dadhan ||

Nicht soll dieser Glanz deinen Haaren folgen [=mit ihnen gehen]; / so soll Dhātar [ihn] dir verleihen. / Dir haben Indra, Varuṇa, Bṛhaspati / und Savitar Glanz verliehen.

ā roha proṣṭhaṃ vi ṣahasva śatrūn / avāsrāg dīkṣāṃ vaśinī hy ugrā | / dehi dakṣiṇāṃ brāhmaṇebhyo / atho mucyasva varuṇasya pāśāt ||

Steige auf den Sitz [?], überwinde die Feinde; / die Weihe hat, die machtvolle, furchtbare, [dich] freigelassen. / Gib den Brahmanen die Opfergabe (dakṣiṇā), / und löse dich dann aus Varuṇas Fessel.