Quellen der Menschheit

Paippalāda-Saṃhitā · Kāṇḍa 1

Hymne 1.81 Opferbuße: Entsühnung von Fehlern

yajñasya cakṣuḥ prabhṛtir mukhaṃ ca / vācā śrotreṇa manasā juhomi | / imaṃ yajñaṃ vitataṃ viśvakarmaṇā- / -ā devā yantu sumanasyamānāḥ ||

Des Opfers Auge, Beginn und Mund opfere ich mit Rede, Ohr und Sinn. Zu diesem durch Viśvakarman ausgebreiteten Opfer sollen die Götter kommen, wohlgesinnt.

ye devānām ṛtvijo ye ca yajñiyā / yebhyo havyaṃ kriyate bhāgadheyam | / imaṃ yajñaṃ saha patnībhir etya / yāvanto devās tati mādayantām ||

Die Priester der Götter und die Opferwürdigen, denen Opfergabe als Anteil bereitet wird: zu diesem Opfer, mit [ihren] Frauen kommend, sollen sich, so viele Götter [es gibt], dort erfreuen.

yan mā hutaṃ yad ahutam ājagāma / yasmād annān manasodrārajīmi | / yad devānāṃ cakṣuṣa āgasīnam / agniṣ ṭad dhotā suhutaṃ kṛṇotu ||

Was mir als Geopfertes, was als Nichtgeopfertes zugekommen ist, von welcher Speise ich mit dem Geist udrārajīmi [?]; was gegenüber dem Auge der Götter eine Verfehlung war — Agni als Hotṛ soll das gut geopfert machen.

agneṣ ṭvā jihvayā hutam iṣṭaṃ marudbhir / anumataṃ pitṛbhiḥ prāśnāmi ||

Dich, mit Agnis Zunge geopfert, verehrt, von den Marut, von den Vätern gebilligt, verspeise ich.