idam eva kṛṣṇājinaṃ vāyavyāni pātrāṇi | / yajamānaṃ brāhmaṇaṃ vā etad atithipatiḥ kṛṇute Bhatt. yajamānabrāhmaṇaṃ / yad āhāryāṇy avekṣata idaṃ bhūyā idām iti ||
Dies ist eben das schwarze Antilopenfell, [dies] die Gefäße des Vāyu. / Dies bewirkt der Gastherr für den Opferherrn oder den Brahmanen: / dass er das Herbeizubringende prüfend ansieht [mit den Worten]: „Dies möge mehr sein, dies!“
yad āha bhūya uddhareti prajāṃ caiva tena paśūṃś ca vardhayate / prāṇam eva tena varṣīyāṃsaṃ kṛṇute | / yat saṃpṛcchati kāmam eva tenāva rundhe / kāmaṃ hi pṛṣṭo yācati ||
Dass er sagt: „Schöpfe mehr nach!“, damit mehrt er Nachkommenschaft und Vieh; / den Lebensatem macht er damit größer/stärker. / Dass er [den Gast] ausfragt, gewinnt er damit den Wunsch; / denn wenn er gefragt wird, äußert [der Gast] seinen Wunsch.
Wenn diese sich [zum Mahl] niedergelassen haben, opfert der Gast im eigenen Selbst: / mit dem Löffelruf, mit dem Vaṣaṭ-Ruf, mit dem Löffel, mit der Hand, im Atem, am Opferpfosten.