bhīṣmaḥ; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam; ṛgvedaḥ; caturṇām api vedānāṃ saṃvādaṃ putra tac chṛṇu; gṛhān āśrayamāṇasya agnihotraṃ ca juhvataḥ; sarvaṃ sukṛtam ādatte yaḥ sāye nudyate 'tithiḥ; yajurvedaḥ; na skandate na vyathate nāsyordhvaṃ sarpate rajaḥ; sāmavedaḥ; variṣṭham agnihotrāc ca brāhmaṇasya mukhe hutam; na ced dhanti pitaraṃ mātaraṃ vā; na brāhmaṇaṃ no 'pavādaṃ karoti; yat kiṃ cid anyad vṛjinaṃ karoti; atharvavedaḥ; prīto 'tithis tad upahanti pāpam; yat krodhano yajate yad dadāti; yad vā tapas tapyati yaj juhoti; vaivasvato harate sarvam asya; bhīṣmaḥ; moghaṃ ceṣṭaṃ bhavati krodhanasya; bhūyas tu śṛṇu rājendra dharmān dharmabhṛtāṃ vara; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam; indraḥ; indrāgnyoḥ sūryaśacyoś ca tan me nigadataḥ śṛṇu; rājye viprān prapaśyāmi kāmakrodhavivarjitān; agniḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; yathāhaṃ tatra nāśnāmi yatra nāśnanti vai dvijāḥ; sūryaḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; yathā gobrāhmaṇasyārthe na tapāmi yathābalam; śacī; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; karmaṇā manasā vācā nāvamanye puraṃdaram; bhīṣmaḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam; madrarājasya saṃvādaṃ vyāsasya ca mahātmanaḥ; vaitāne karmaṇi tate kuntīputra yathā purā; madrarājaḥ; ukto bhagavān yajñārthe tathā tatrāśṛṇod bhavān; kāni tīrthāni bhagavan phalārthāś ceha ke ''śramāḥ; ka ijyate kaś ca yajñaḥ ko yūpaḥ kramate ca kaḥ; kaś cādhvare śasyate gītiśabdaiḥ; kaś cādhvare gīyate valgubhāṣaiḥ; ko brahmaśabdaiḥ stutibhiḥ stūyate ca; kasyeha vai havir adhvaryavaḥ kalpayanti; varṇāśrame gophale kaś ca some; kaś coṃkāraḥ kaś ca vedārthamārgaḥ; pṛṣṭas tan me brūhi sarvaṃ maharṣe; dvaipāyanaḥ; lokajyeṣṭhaṃ yasya vijñānam āhuḥ; lokajyeṣṭhaṃ yasya vijñānam āhur; yonijyeṣṭhaṃ yasya vadanti janma; pūtātmāno brāhmaṇā vedamukhyā; brāhmaṇaḥ; asmin praśno dīyatāṃ keśavāya; bālo jātyā kṣatradharmārthaśīlo; jāto devakyāṃ śūraputreṇa vīra; vettuṃ vedān arhate kṣatriyo vai; vāsudevaḥ; dāśārhāṇām uttamaḥ puṣkarākṣaḥ; pārāśarya brūhi yad brāhmaṇebhyaḥ; prītātmā vai brahmakalpaḥ sumedhāḥ; pṛṣṭo yajñārthaṃ pāṇḍavasyātitejā; vyāsaḥ; etac chreyas tasya lokasya caiva; uktaṃ vākyaṃ yad bhavān mām avocat; praśnaṃ citraṃ nāham atrotsahe 'dya; chettuṃ vispaṣṭaṃ tiṣṭhati tvadvidhe vai; vāsudevaḥ; lokajyeṣṭhe viśvarūpe sunābhe; tat tvaṃ vākyaṃ brūhi yat tvaṃ maharṣe; yasmin kṛṣṇaḥ procyate vai yathāvat; prītas te 'haṃ jñānaśaktyā yathāvat; vaiśaṃpāyanaḥ; tasmān nirdeśe karmaṇāṃ brūhi siddhim; uktavākye sattame yādavānāṃ; kṛṣṇo vyāsaḥ prāñjalir vāsudevam; vipraiḥ sārdhaṃ pūjayan devadevaṃ; kṛṣṇaṃ viṣṇuṃ vāsudevaṃ babhāṣe; vyāsaḥ; ānantyaṃ te viśvakarmaṃs tavaivaṃ; rūpaṃ paurāṇaṃ śāśvataṃ ca dhruvaṃ ca; kas te budhyed vedavādeṣu caital; bhīṣmaḥ; loke hy asmiñ śāsakas tvaṃ pitaiva; dvārakāyāṃ yathā prāha purāyaṃ munisattamaḥ; vedavipramayatvaṃ tu vāsudevasya tac chṛṇu; yūpaṃ viṣṇuṃ vāsudevaṃ vijānan; sarvān viprān bodhate tattvadarśī; viṣṇuṃ krāntaṃ vāsudevaṃ vijānan; vipro vipratvaṃ gacchate tattvadarśī; viṣṇur yajñas tv ijyate cāpi viṣṇuḥ; kṛṣṇo viṣṇur yaś ca kṛtsnaḥ prabhuś ca; kṛṣṇo vedāṅgaṃ vedavādāś ca kṛṣṇa; evaṃ jānan brāhmaṇo brahma eti; sthānaṃ sarvaṃ vaiṣṇavaṃ yajñamārge; cāturhotraṃ vaiṣṇavaṃ tatra kṛṣṇaḥ; sarvair bhāvair ijyate sarvakāmaiḥ; puṇyāṃl lokān brāhmaṇāḥ prāpnuvanti; somaṃ sadbhāvād ye ca jātaṃ pibanti; dīptaṃ karma ye vidānāś caranti; ekāntam iṣṭau cintayanto divisthās; te vai sthānaṃ prapnuvanti vratajñāḥ; om ity etad dhyāyamāno na gacched; durgaṃ panthānaṃ pāpakarmāpi vipraḥ; sarvaṃ kṛṣṇaṃ vāsudevaṃ hi viprāḥ; kṛtvā dhyānaṃ durgatiṃ na prayānti; ājyaṃ yajñaḥ sruksruvau yajñadātā; icchā patnī patniśālā havīṃṣi; idhmāḥ puroḍāśaḥ sarvadā hotṛkartā; kṛtsnaṃ viṣṇuṃ saṃvijānaṃs tam eti; yoge yoge karmaṇāṃ cābhihāre; yukte vaitāne karmaṇi brāhmaṇasya; puṣṭyartheṣu prāpnuyāt karmasiddhiṃ; dvaipāyanaḥ; śāntyartheṣu prāpnuyāt sarvaśāntim; śraddhāṃ tyāgaṃ nirvṛtiṃ cāpi pūjāṃ; satyaṃ dharmaṃ yaḥ kṛtaṃ cābhyupaiti; kāmadveṣau tyajya sarveṣu tulyaḥ; śraddhāpūtaḥ sarvayajñeṣu yogyaḥ; yasmin yajñe sarvabhūtāḥ prahṛṣṭāḥ; sarve cārambhāḥ śāstradṛṣṭāḥ pravṛttāḥ; dharmyair arthyair ye yajante dhruvaṃ te; pūtātmāno dharmam ekaṃ bhajante; ekākṣaraṃ dvyakṣaram ekam eva; sadā yajante niyatāḥ pratītāḥ; dṛṣṭvā manāg arcayitvā sma viprāḥ; satāṃ mārgaṃ taṃ dhruvaṃ saṃbhajante; pāpātmānaḥ krodharāgābhibhūtāḥ; kṛṣṇe bhaktā nāma saṃkīrtayantaḥ; pūtātmāno yajñaśīlāḥ sumedhā; yajñasyānte kīrtilokān bhajante; eko vedo brāhmaṇānāṃ babhūva; catuṣpādas traiguṇo brahmaśīrṣaḥ; pādaṃ pādaṃ brāhmaṇā vedam āhus; dvaipāyanaḥ; tretākāle taṃ ca taṃ viddhi śīrṣam; sarve vedāḥ sarvavedyāḥ saśāstrāḥ; sarve yajñāḥ sarva ijyāś ca kṛṣṇaḥ; viduḥ kṛṣṇaṃ brāhmaṇās tattvato ye; teṣāṃ rājan sarvayajñāḥ samāptāḥ; jñeyo yogī brāhmaṇair vedatattvair; āraṇyakaiḥ saiṣa kṛṣṇaḥ prabhutvāt; sarvān yajñān brāhmaṇān brahma caiva; vyāpyātiṣṭhad devadevas triloke; sa eṣa devaḥ śakram īśaṃ yajānaṃ; prītyā prāha kratuyaṣṭāram agryam; na mā śakro veda vedārthatattvād; bhakto bhaktyā śuddhabhāvapradhānaḥ; māṃ jānante brahmaśīrṣaṃ variṣṭhaṃ; viśve viśvaṃ brahmayoniṃ hy ayonim; sarvatrāhaṃ śāśvataḥ śāśvateśaḥ; kṛtsno vedo nirguṇo 'nantatejāḥ; sarve devā vāsudevaṃ yajante; tato buddhyā mārgamāṇās tanūnām; sarvān kāmān prāpnuvante viśālāṃs; trailokye 'smin kṛṣṇanāmābhidhānāt; kṛṣṇo yajñair ijyate yāyajūkaiḥ; kṛṣṇo vīrair ijyate vikramadbhiḥ; kṛṣṇo vākyair ijyate saṃmṛśānaiḥ; kṛṣṇo muktair ijyate vītamohaiḥ; vidyāvantaḥ somapā ye vipāpā; bhagavān; iṣṭvā yajñair gocaraṃ prārthayante; sarvaṃ krāntaṃ devalokaṃ viśālam; ante gatvā martyalokaṃ bhajante; evaṃ sarve tv āśramāḥ suvratā ye; māṃ jānanto yānti lokān adīnān; yāṃ yāṃ dīkṣām udvahante vipāpā; jyotir bhūtvā devalokaṃ bhajante; pūjyante māṃ pūjayantaḥ prahṛṣṭā; māṃ jānantaḥ śraddhayā vāsudevam; bhaktyā tuṣṭo 'haṃ tasya sattvaṃ prayacche; dvaipāyanaḥ; sattvaspṛṣṭo vītamoho 'yam eti; jyotīṃṣi śuklāni ca yāni loke; trayo lokā lokapālās trayī ca; trayo 'gnayaś cāhutayaś ca pañca; bhīṣmaḥ; sarve devā devakīputra eva; vyāsasyaitad vacaḥ śrutvā madrarājaḥ saharṣibhiḥ; vaiśaṃpāyanaḥ; vyāsaṃ kṛṣṇaṃ ca vidhivat prītātmā pratyapūjayat; kavipradhānas tu maharṣiputro; dvaipāyanas tad vacanaṃ niśamya; jagāma pṛthvīṃ śirasā mahātmā; namaś ca kṛṣṇāya cakāra bhīṣmaḥ
Bhīṣma sprach: „Auch hierzu erzählt man diese uralte Geschichte. Höre, mein Sohn, das Gespräch der vier Veden.“ Der Ṛgveda sprach: „Wer sich [als Hausvater] auf sein Haus stützt und das Agnihotra opfert: dessen gesamtes gutes Werk nimmt der [Gast] an sich, der am Abend [von ihm] abgewiesen wird, der Gast.“ Der Yajurveda sprach: „Nichts verspritzt, nichts zittert, nicht steigt ihm Staub empor [wenn man in den Mund des Brahmanen opfert].“ Der Sāmaveda sprach: „Vorzüglicher als das Agnihotra ist, was in den Mund eines Brahmanen geopfert wird. Wenn einer weder den Vater noch die Mutter erschlägt, den Brahmanen nicht schmäht und [nicht] was sonst noch an Vergehen begeht [, ist es gut].“ Der Atharvaveda sprach: „Ein zufriedener Gast vernichtet jene Sünde. Was der Zornige opfert, was er gibt, was er an Askese übt oder in das Feuer opfert, all dies nimmt ihm Vaivasvata [Yama] weg.“ Bhīṣma sprach: „Nutzlos wird das Mühen des Zornigen. Höre weiter, Herr der Könige, Bester unter den Dharma-Tragenden: Auch hierzu erzählt man diese uralte Geschichte.“ Indra sprach: „Höre von mir, der ich [es] vortrage, über Indra und Agni, Sūrya und Śacī: Im Reich sehe ich Brahmanen, die frei von Begierde und Zorn sind.“ Agni sprach: „Durch diese Wahrheitsrede möge der [vierte] Teil des Kruges gefüllt werden: So wahr ich dort nichts esse, wo die Zweimalgeborenen nicht essen.“ Sūrya sprach: „Durch diese Wahrheitsrede möge der Teil des Kruges gefüllt werden: So wahr ich nach Kräften nicht sengend brenne, wo es um Kuh und Brahmanen geht.“ Śacī sprach: „Durch diese Wahrheitsrede möge der Teil des Kruges gefüllt werden: In Tat, Gedanken und Wort missachte ich Puraṃdara [Indra] nicht.“ Bhīṣma sprach: „Durch diese Wahrheitsrede möge der Teil des Kruges gefüllt werden. Auch hierzu erzählt man diese uralte Geschichte: das Gespräch des Königs der Madra mit dem hochgesinnten Vyāsa, damals, Sohn Kuntīs, als eine Vaitāna-Zeremonie [Śrauta-Opfer] ausgedehnt wurde.“ Der König der Madra sprach: „Der Ehrwürdige hat über das Opfer gesprochen, und dort hast du [es] gehört. Welche Furtstellen, Ehrwürdiger, und welche Lebensstufen [sind es] hier um der Frucht willen? Wer wird verehrt, und was ist das Opfer, was der Opferpfosten, und wer schreitet aus? Wer wird beim Opfer mit Gesangsklängen gepriesen? Wer wird beim Opfer mit lieblichen Worten besungen? Wer wird mit Brahman-Worten und Lobpreisungen gepriesen? Für wen richten hier die Adhvaryus die Opfergabe her? Wer ist in den Ständen und Lebensstufen, wer bei der Frucht der Kuh [?], wer beim Soma? Was ist die Silbe Oṃ, und was der Weg der Vedabedeutung? Gefragt, sag mir dies alles, großer Seher.“ Dvaipāyana sprach: „[Den] dessen Wissen sie das Älteste der Welt nennen, dessen Geburt sie nach dem Ursprung die Älteste nennen, [ihn nennen] die geläuterten Brahmanen, die Ersten im Veda.“ Ein Brahmane sprach: „Diese Frage möge Keśava vorgelegt werden. Ein Knabe der Geburt nach, dessen Wesen auf dem Dharma des Kṣatriya und auf dem [Nutzen] beruht, geboren von Devakī durch den Sohn Śūras, der Held: Ein Kṣatriya ist fürwahr würdig, die Veden zu kennen.“ Vāsudeva sprach: „O Pārāśarya [Vyāsa], der Beste der Dāśārhas, der Lotosäugige: Sage, was [du] den Brahmanen [sagst] – der du frohgemut bist, dem Brahman gleich, sehr weise, [und] von Pāṇḍavas [Gefolge] über das Opfer gefragt wurdest, du überaus Glänzender.“ Vyāsa sprach: „Dies ist das Heil für ihn und für diese Welt: das Wort, das du zu mir gesprochen hast. Eine solch wunderbare Frage wage ich heute nicht zu entscheiden; sie steht [nur] klar da bei einem wie dir.“ Vāsudeva sprach: „Du Ältester der Welt, Allgestaltiger, Schönnabeliger: Sprich jenes Wort, großer Seher, in dem Kṛṣṇa der Wahrheit gemäß genannt wird. Ich bin dir gewogen durch die Kraft des Wissens, der Wahrheit gemäß.“ Vaiśaṃpāyana sprach: „Darum sprich über die Bestimmung der Riten den Erfolg.“ Als der Beste der Yādavas so gesprochen hatte, sprach Kṛṣṇa Vyāsa mit gefalteten Händen zu Vāsudeva, den Gott der Götter zusammen mit den Brahmanen ehrend, zu Kṛṣṇa, Viṣṇu, Vāsudeva. Vyāsa sprach: „Deine Unendlichkeit, o Allschöpfer, und so deine Gestalt, die uralte, ewige und feste – wer könnte diese in den Vedaworten erfassen?“ Bhīṣma sprach: „In dieser Welt bist du der Lenker, gleichsam der Vater, wie es hier der beste der Weisen einst in Dvārakā sagte. Höre aber, dass Vāsudeva aus Veda und Brahmanentum besteht. Wer den Opferpfosten als Viṣṇu Vāsudeva erkennt, weckt als Seher der Wahrheit alle Brahmanen. Wer Viṣṇu, den Ausschreitenden, als Vāsudeva erkennt, der Brahmane, erreicht als Seher der Wahrheit das Brahmanentum. Viṣṇu ist das Opfer, und Viṣṇu wird auch verehrt. Kṛṣṇa ist Viṣṇu, der Ganze und der Herr. Kṛṣṇa ist das Vedāṅga, und die Vedaworte sind Kṛṣṇa. Wer so weiß, der Brahmane, gelangt zum Brahman. Jeder Standort auf dem Opferweg gehört Viṣṇu; das Vierfach-Hotṛ-[Amt] gehört Viṣṇu, dort ist Kṛṣṇa. Mit allen Gesinnungen, mit allen Wünschen wird er verehrt; die Brahmanen erlangen verdienstvolle Welten – und die, die den aus wahrem Sein geborenen Soma trinken, und die, die im Wissen um den strahlenden Ritus wandeln, die im Himmel weilen und einzig im Opfer sinnen: Diese, die Gelübdekundigen, erreichen die [höchste] Stätte. Wer über Oṃ meditiert, [den] würde – selbst als Brahmane mit üblen Taten – nicht den schwer gangbaren Weg gehen. Denn alles ist für die Brahmanen Kṛṣṇa Vāsudeva; wenn sie so meditiert haben, gehen sie nicht in schlimme Wiedergeburt. Das Schmelzbutter, das Opfer, die Löffel Sruc und Sruva, der Opferherr, der Wunsch als Gattin, die Gattinnenhalle, die Opfergaben, die Brennhölzer, der Reiskuchen, der Hotṛ als stets Wirkender: Wer Viṣṇu als Ganzes durchschaut, erreicht ihn. In jeder Sammlung [Yoga] und bei Wiederholung der Riten, in dem angespannten Vaitāna-Ritus des Brahmanen, würde er bei Riten zur Förderung den Erfolg des Ritus erlangen.“ Dvaipāyana sprach: „Bei Riten zur Besänftigung würde er völlige Besänftigung erlangen; Glauben, Verzicht, Zufriedenheit und auch Verehrung, Wahrheit und Dharma: Wer zu dem [so] Vollbrachten gelangt, das Verlangen und den Hass aufgebend, allen gleich, geläutert durch Glauben, [der] ist bei allen Opfern geeignet. Das Opfer, bei dem alle Wesen frohlocken und alle Unternehmungen, wie sie die Śāstras zeigen, ins Werk gesetzt werden: Die, die mit dharmagemäßen und nutzbringenden [Mitteln] opfern, die verehren gewiss, geläutert, den einen Dharma. [Die Silbe] Einsilbig, zweisilbig, nur eins – sie opfern stets, beherrscht und vertrauensvoll. Nachdem die Brahmanen [ihn] gesehen und ein wenig verehrt hatten, folgen sie jenem festen Weg der Guten. Die Sündigen, von Zorn und Leidenschaft überwältigt, die Kṛṣṇa-Ergebenen, den Namen singend: [Diese] geläuterten, opferfreudigen, klugen [Männer] gelangen am Ende des Opfers zu den Welten des Ruhms. Für die Brahmanen gab es [einst] einen einzigen Veda, vierfüßig, dreifach an Eigenschaft, mit dem Brahman als Haupt; die Brahmanen nennen den Veda Fuß für Fuß. Dvaipāyana sprach: Im Tretā-Zeitalter erkenne jenen und jenen als Haupt. Alle Veden, alles Wissbare mit den Śāstras, alle Opfer und alle Verehrungen sind Kṛṣṇa. Die Brahmanen, die Kṛṣṇa der Wahrheit nach kennen, deren Opfer sind allesamt vollendet, König. Der Yogin ist von den wahrheitskundigen Brahmanen der Veden zu erkennen, durch die Āraṇyakas: Dies ist Kṛṣṇa wegen [seiner] Herrschermacht. Alle Opfer, die Brahmanen und das Brahman durchdringend, steht der Gott der Götter in den drei Welten. Dieser Gott sprach einst liebevoll zu Śakra, dem Herrn, der opferte, dem besten der Opferer: ‚Śakra kennt mich nicht nach der Wahrheit der Vedabedeutung. Der Verehrende, der in Verehrung die Reinheit der Gesinnung obenan stellt, [erkennt mich]. Sie kennen mich als das Haupt des Brahman, das Höchste, alles, das Weltall, den Ursprung des Brahman, [selbst] ursprungslos. Überall bin ich, der Ewige, der Herr der Ewigen; der ganze Veda [bin ich], eigenschaftslos, von unendlichem Glanz. Alle Götter verehren Vāsudeva. Dann erlangen die, die mit dem Verstand den Weg der Körper suchen, alle weiten Wünsche in diesen drei Welten durch die Nennung des Namens Kṛṣṇa. Kṛṣṇa wird von den häufig Opfernden mit Opfern verehrt, Kṛṣṇa von den Helden, die mutig schreiten, Kṛṣṇa von den in Worten Erwägenden, Kṛṣṇa von den Befreiten, den Wahnfreien. Die Gelehrten, Soma-Trinker, Sündlosen –‘ Der Erhabene [sprach]: ‚– die, nachdem sie mit Opfern geopfert haben, den [Weide-]Bereich erbitten, das ganze weite Götterreich durchschreiten und am Ende in die Sterblichenwelt zurückkehren. So gehen alle Lebensstufen, die gute Gelübde haben, mich erkennend, in unbeklagte Welten. Welche Weihe die Sündlosen auch auf sich nehmen, sie werden Licht und erreichen die Götterwelt. Die mich Verehrenden werden frohgemut selbst verehrt, indem sie mich, Vāsudeva, mit Glauben erkennen. Durch Hingabe zufrieden gebe ich ihm Wesensgüte [sattva].‘ Dvaipāyana sprach: Von der Wesensgüte berührt, wahnfrei, geht dieser [dahin]. Die hellen Lichter, die es in der Welt gibt, die drei Welten, die Weltenhüter, der dreifache Veda, die drei Feuer und die fünf Opfergüsse: Bhīṣma sprach: Alle Götter sind eben der Sohn Devakīs.“ Nachdem der Madra-König mit den Sehern diese Worte Vyāsas gehört hatte, ehrte er Vyāsa und Kṛṣṇa, wie es sich gehört, freudigen Herzens. Vaiśaṃpāyana sprach: Der dichterische Hauptsohn des Sehers, Dvaipāyana, der Hochgesinnte, hörte diese Rede, ging und [verneigte sich] mit dem Haupt zur Erde; und Bhīṣma erwies Kṛṣṇa die Verneigung.
Wort für Wort
- bhīṣmaḥ; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam; ṛgvedaḥ; caturṇām api vedānāṃ saṃvādaṃ putra tac chṛṇu
- Bhīṣma: Auch hierzu diese alte Geschichte; höre, Sohn, das Gespräch der vier Veden (Nom.; Akk.Sg.; Imp.2.Sg.)
- gṛhān āśrayamāṇasya agnihotraṃ ca juhvataḥ; sarvaṃ sukṛtam ādatte yaḥ sāye nudyate 'tithiḥ
- Ṛgveda: Wer am Haus festhält und das Agnihotra opfert, dessen ganzes gutes Werk nimmt der am Abend abgewiesene Gast an sich (Gen.Sg.; Part.; 3.Sg.Med.; Nom.Sg.)
- yajurvedaḥ; na skandate na vyathate nāsyordhvaṃ sarpate rajaḥ
- Yajurveda: Nichts verspritzt, nichts zittert, kein Staub steigt ihm auf (3.Sg.Präs.; Nom.Sg.n.)
- sāmavedaḥ; variṣṭham agnihotrāc ca brāhmaṇasya mukhe hutam
- Sāmaveda: Besser als Agnihotra ist, was in den Mund des Brahmanen geopfert wird (Nom.Sg.m.; Abl.; Part.Pass.)
- na ced dhanti pitaraṃ mātaraṃ vā; na brāhmaṇaṃ no 'pavādaṃ karoti; yat kiṃ cid anyad vṛjinaṃ karoti
- Wenn er weder Vater noch Mutter erschlägt, den Brahmanen nicht schmäht, was sonst an Vergehen begeht (Akk.; 3.Sg.Präs.)
- atharvavedaḥ; prīto 'tithis tad upahanti pāpam
- Atharvaveda: Der zufriedene Gast vernichtet jene Sünde (Nom.Sg.; 3.Sg.Präs.)
- yat krodhano yajate yad dadāti; yad vā tapas tapyati yaj juhoti; vaivasvato harate sarvam asya
- Was der Zornige opfert und gibt, was er an Askese übt und opfert, nimmt Vaivasvata ihm ganz weg (Rel.; 3.Sg.; Nom.Sg.)
- bhīṣmaḥ; moghaṃ ceṣṭaṃ bhavati krodhanasya; bhūyas tu śṛṇu rājendra dharmān dharmabhṛtāṃ vara; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam
- Bhīṣma: Vergeblich wird das Streben des Zornigen; höre weiter, Herr der Könige, Bester der Dharma-Tragenden, diese alte Geschichte (Vok.; Imp.2.Sg.)
- indraḥ; indrāgnyoḥ sūryaśacyoś ca tan me nigadataḥ śṛṇu; rājye viprān prapaśyāmi kāmakrodhavivarjitān
- Indra: Von Indra, Agni, Sūrya und Śacī höre meine Rede; im Reich sehe ich Brahmanen frei von Begierde und Zorn (Gen.Du.; 1.Sg.Präs.; Akk.Pl.)
- agniḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; yathāhaṃ tatra nāśnāmi yatra nāśnanti vai dvijāḥ
- Agni: Durch diese Wahrheitsrede werde der Teil des Kruges gefüllt; wie ich dort nichts esse, wo Brahmanen nicht essen (Instr.; Imp.Pass.; 1.Sg.)
- sūryaḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; yathā gobrāhmaṇasyārthe na tapāmi yathābalam
- Sūrya: Durch diese Wahrheitsrede werde der Krugteil gefüllt; wie ich bei Kuh und Brahmanen nicht sengend brenne, nach Kräften (Imp.; 1.Sg.)
- śacī; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; karmaṇā manasā vācā nāvamanye puraṃdaram
- Śacī: Durch diese Wahrheitsrede werde der Krugteil gefüllt; in Tat, Sinn und Wort missachte ich Puraṃdara nicht (Instr.Pl.; 1.Sg.Präs.)
- bhīṣmaḥ; etena satyavākyena pādaḥ kumbhasya pūryatām; atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam; madrarājasya saṃvādaṃ vyāsasya ca mahātmanaḥ; vaitāne karmaṇi tate kuntīputra yathā purā
- Bhīṣma: Durch diese Wahrheitsrede werde der Krugteil gefüllt; auch hierzu die Geschichte vom Gespräch des Madra-Königs und Vyāsas bei einem ausgedehnten Vaitāna-Ritus (Gen.; Lok.Abs.)
- madrarājaḥ; ukto bhagavān yajñārthe tathā tatrāśṛṇod bhavān; kāni tīrthāni bhagavan phalārthāś ceha ke ''śramāḥ
- Madra-König: Du hast dort das Opfer, um das der Ehrwürdige gesprochen wurde, gehört; welche Furten und welche Lebensstufen [gibt es] um der Frucht willen (Part.Pass.; Impf.; Nom.Pl.)
- ka ijyate kaś ca yajñaḥ ko yūpaḥ kramate ca kaḥ; kaś cādhvare śasyate gītiśabdaiḥ; kaś cādhvare gīyate valgubhāṣaiḥ; ko brahmaśabdaiḥ stutibhiḥ stūyate ca
- Wer wird verehrt, was ist das Opfer, was der Pfosten, wer schreitet aus; wer wird beim Opfer mit Gesang und Lobpreisungen gepriesen (Interrogativa; Pass.)
- kasyeha vai havir adhvaryavaḥ kalpayanti; varṇāśrame gophale kaś ca some; kaś coṃkāraḥ kaś ca vedārthamārgaḥ; pṛṣṭas tan me brūhi sarvaṃ maharṣe
- Für wen richten die Adhvaryus die Gabe her; wer ist in Stand und Lebensstufe, bei der Kuhfrucht und beim Soma; was ist Oṃ und der Weg der Vedabedeutung; gefragt, sage alles, großer Seher (Kaus.; Imp.; Vok.)
- dvaipāyanaḥ; lokajyeṣṭhaṃ yasya vijñānam āhuḥ; lokajyeṣṭhaṃ yasya vijñānam āhur; yonijyeṣṭhaṃ yasya vadanti janma; pūtātmāno brāhmaṇā vedamukhyā
- Dvaipāyana: Dessen Wissen sie das Älteste der Welt nennen und dessen Geburt dem Ursprung nach die Älteste; die geläuterten Brahmanen, die Ersten im Veda (Nom.Pl.; Perf.3.Pl.)
- brāhmaṇaḥ; asmin praśno dīyatāṃ keśavāya; bālo jātyā kṣatradharmārthaśīlo; jāto devakyāṃ śūraputreṇa vīra; vettuṃ vedān arhate kṣatriyo vai
- Brahmane: Diese Frage sei Keśava gegeben; ein Knabe von Geburt, geboren von Devakī, ein Kṣatriya ist fähig, die Veden zu kennen (Imp.Pass.3.Sg.; Lok.; Inf.)
- vāsudevaḥ; dāśārhāṇām uttamaḥ puṣkarākṣaḥ; pārāśarya brūhi yad brāhmaṇebhyaḥ; prītātmā vai brahmakalpaḥ sumedhāḥ; pṛṣṭo yajñārthaṃ pāṇḍavasyātitejā
- Vāsudeva: Bester der Dāśārhas, o Pārāśarya, sage, was [du] den Brahmanen [sagst]; du, dem Brahman gleich, wurdest über das Opfer befragt (Nom.; Vok.; Imp.; Part.Pass.)
- vyāsaḥ; etac chreyas tasya lokasya caiva; uktaṃ vākyaṃ yad bhavān mām avocat; praśnaṃ citraṃ nāham atrotsahe 'dya; chettuṃ vispaṣṭaṃ tiṣṭhati tvadvidhe vai
- Vyāsa: Dies ist das Heil dieser und jener Welt; dein Wort an mich; die wunderbare Frage wage ich nicht zu entscheiden, sie steht klar bei einem wie dir (Nom.; 1.Sg.Präs.; Inf.)
- vāsudevaḥ; lokajyeṣṭhe viśvarūpe sunābhe; tat tvaṃ vākyaṃ brūhi yat tvaṃ maharṣe; yasmin kṛṣṇaḥ procyate vai yathāvat; prītas te 'haṃ jñānaśaktyā yathāvat
- Vāsudeva: Ältester der Welt, Allgestaltiger, Schönnabeliger, sprich das Wort, in dem Kṛṣṇa der Wahrheit gemäß genannt wird; ich bin dir gewogen (Vok.; Imp.; 3.Sg.Pass.)
- vaiśaṃpāyanaḥ; tasmān nirdeśe karmaṇāṃ brūhi siddhim; uktavākye sattame yādavānāṃ; kṛṣṇo vyāsaḥ prāñjalir vāsudevam; vipraiḥ sārdhaṃ pūjayan devadevaṃ; kṛṣṇaṃ viṣṇuṃ vāsudevaṃ babhāṣe
- Vaiśaṃpāyana: Darum sage den Erfolg der Riten; als der Beste der Yādavas gesprochen hatte, sprach Kṛṣṇa Vyāsa mit gefalteten Händen zu Vāsudeva (Imp.; Lok.Abs.; Perf.)
- vyāsaḥ; ānantyaṃ te viśvakarmaṃs tavaivaṃ; rūpaṃ paurāṇaṃ śāśvataṃ ca dhruvaṃ ca; kas te budhyed vedavādeṣu caital
- Vyāsa: Deine Unendlichkeit, Allschöpfer, und deine uralte, ewige, feste Gestalt: wer fasst sie in den Vedaworten (Nom.; Akk.; Opt.3.Sg.)
- bhīṣmaḥ; loke hy asmiñ śāsakas tvaṃ pitaiva; dvārakāyāṃ yathā prāha purāyaṃ munisattamaḥ; vedavipramayatvaṃ tu vāsudevasya tac chṛṇu; yūpaṃ viṣṇuṃ vāsudevaṃ vijānan; sarvān viprān bodhate tattvadarśī; viṣṇuṃ krāntaṃ vāsudevaṃ vijānan; vipro vipratvaṃ gacchate tattvadarśī
- Bhīṣma: Du bist in dieser Welt Lenker wie ein Vater; höre Vāsudevas Veda-Brahmanen-Wesen; wer den Pfosten als Viṣṇu erkennt, weckt alle Brahmanen und erreicht das Brahmanentum (Nom.; Part.Präs.; 3.Sg.)
- viṣṇur yajñas tv ijyate cāpi viṣṇuḥ; kṛṣṇo viṣṇur yaś ca kṛtsnaḥ prabhuś ca; kṛṣṇo vedāṅgaṃ vedavādāś ca kṛṣṇa; evaṃ jānan brāhmaṇo brahma eti; sthānaṃ sarvaṃ vaiṣṇavaṃ yajñamārge; cāturhotraṃ vaiṣṇavaṃ tatra kṛṣṇaḥ; sarvair bhāvair ijyate sarvakāmaiḥ; puṇyāṃl lokān brāhmaṇāḥ prāpnuvanti
- Viṣṇu ist Opfer und wird verehrt; Kṛṣṇa ist Viṣṇu, ist Vedāṅga und Vedaworte; der so Wissende erreicht das Brahman; alles Vaiṣṇava; Brahmanen gewinnen verdienstvolle Welten (Nom.; 3.Sg.; 3.Pl.)
- somaṃ sadbhāvād ye ca jātaṃ pibanti; dīptaṃ karma ye vidānāś caranti; ekāntam iṣṭau cintayanto divisthās; te vai sthānaṃ prapnuvanti vratajñāḥ; om ity etad dhyāyamāno na gacched; durgaṃ panthānaṃ pāpakarmāpi vipraḥ; sarvaṃ kṛṣṇaṃ vāsudevaṃ hi viprāḥ; kṛtvā dhyānaṃ durgatiṃ na prayānti
- Die Soma-Trinker und Riten-Kundigen, im Himmel weilend, erreichen die Stätte; wer über Oṃ meditiert, geht nicht den schweren Weg; alles ist Kṛṣṇa Vāsudeva, sie gehen nicht in schlimme Wiedergeburt (Nom.Pl.; Opt.; Abs.)
- ājyaṃ yajñaḥ sruksruvau yajñadātā; icchā patnī patniśālā havīṃṣi; idhmāḥ puroḍāśaḥ sarvadā hotṛkartā; kṛtsnaṃ viṣṇuṃ saṃvijānaṃs tam eti; yoge yoge karmaṇāṃ cābhihāre; yukte vaitāne karmaṇi brāhmaṇasya; puṣṭyartheṣu prāpnuyāt karmasiddhiṃ
- Schmelzbutter, Opfer, Löffel, Opferherr, Wunsch als Gattin, Gaben, Hölzer, Kuchen, Hotṛ: wer Viṣṇu ganz erkennt, erreicht ihn; bei Riten zur Förderung erlangt er Erfolg (Nom.; Part.; Opt.3.Sg.)
- dvaipāyanaḥ; śāntyartheṣu prāpnuyāt sarvaśāntim; śraddhāṃ tyāgaṃ nirvṛtiṃ cāpi pūjāṃ; satyaṃ dharmaṃ yaḥ kṛtaṃ cābhyupaiti; kāmadveṣau tyajya sarveṣu tulyaḥ; śraddhāpūtaḥ sarvayajñeṣu yogyaḥ; yasmin yajñe sarvabhūtāḥ prahṛṣṭāḥ; sarve cārambhāḥ śāstradṛṣṭāḥ pravṛttāḥ; dharmyair arthyair ye yajante dhruvaṃ te; pūtātmāno dharmam ekaṃ bhajante
- Dvaipāyana: Bei Riten der Besänftigung Frieden; Glauben, Verzicht, Zufriedenheit, Verehrung, Wahrheit, Dharma; frei von Verlangen und Hass, allen gleich, ist er zum Opfer geeignet; wo alle Wesen frohlocken, verehren sie den einen Dharma (Nom.; Opt.; 3.Pl.)
- ekākṣaraṃ dvyakṣaram ekam eva; sadā yajante niyatāḥ pratītāḥ; dṛṣṭvā manāg arcayitvā sma viprāḥ; satāṃ mārgaṃ taṃ dhruvaṃ saṃbhajante; pāpātmānaḥ krodharāgābhibhūtāḥ; kṛṣṇe bhaktā nāma saṃkīrtayantaḥ; pūtātmāno yajñaśīlāḥ sumedhā; yajñasyānte kīrtilokān bhajante
- Einsilbig, zweisilbig, eins: sie opfern stets; sie folgen dem festen Pfad der Guten; die Sündigen, Kṛṣṇa-Ergebenen, den Namen singend, gelangen am Opferende zu Welten des Ruhms (Nom.Pl.; Part.Präs.)
- eko vedo brāhmaṇānāṃ babhūva; catuṣpādas traiguṇo brahmaśīrṣaḥ; pādaṃ pādaṃ brāhmaṇā vedam āhus; dvaipāyanaḥ; tretākāle taṃ ca taṃ viddhi śīrṣam; sarve vedāḥ sarvavedyāḥ saśāstrāḥ; sarve yajñāḥ sarva ijyāś ca kṛṣṇaḥ; viduḥ kṛṣṇaṃ brāhmaṇās tattvato ye
- Einst gab es einen Veda, vierfüßig, dreifach, mit dem Brahman als Haupt; im Tretā erkenne das Haupt; alle Veden, Opfer und Verehrungen sind Kṛṣṇa; wer Kṛṣṇa wahrhaft kennt, dessen Opfer sind vollendet (Perf.; Imp.; Nom.Pl.)
- teṣāṃ rājan sarvayajñāḥ samāptāḥ; jñeyo yogī brāhmaṇair vedatattvair; āraṇyakaiḥ saiṣa kṛṣṇaḥ prabhutvāt; sarvān yajñān brāhmaṇān brahma caiva; vyāpyātiṣṭhad devadevas triloke; sa eṣa devaḥ śakram īśaṃ yajānaṃ; prītyā prāha kratuyaṣṭāram agryam; na mā śakro veda vedārthatattvād; bhakto bhaktyā śuddhabhāvapradhānaḥ; māṃ jānante brahmaśīrṣaṃ variṣṭhaṃ; viśve viśvaṃ brahmayoniṃ hy ayonim; sarvatrāhaṃ śāśvataḥ śāśvateśaḥ; kṛtsno vedo nirguṇo 'nantatejāḥ
- Der Yogin ist durch die Āraṇyakas als Kṛṣṇa zu erkennen; alles durchdringend steht der Gott der Götter in drei Welten; er sprach zu Śakra: „Śakra kennt mich nicht; wer verehrt, erkennt mich; überall bin ich, der Ewige, der ganze Veda, eigenschaftslos“ (Gerundiv; Abs.; 3.Sg.; 1.Sg.)
- sarve devā vāsudevaṃ yajante; tato buddhyā mārgamāṇās tanūnām; sarvān kāmān prāpnuvante viśālāṃs; trailokye 'smin kṛṣṇanāmābhidhānāt; kṛṣṇo yajñair ijyate yāyajūkaiḥ; kṛṣṇo vīrair ijyate vikramadbhiḥ; kṛṣṇo vākyair ijyate saṃmṛśānaiḥ; kṛṣṇo muktair ijyate vītamohaiḥ
- Alle Götter verehren Vāsudeva; sie erlangen alle Wünsche durch den Namen Kṛṣṇa; Kṛṣṇa wird von Opferern, Helden, Erwägenden, Befreiten verehrt (Nom.Pl.; 3.Pl.Med.; Instr.Pl.)
- vidyāvantaḥ somapā ye vipāpā; bhagavān; iṣṭvā yajñair gocaraṃ prārthayante; sarvaṃ krāntaṃ devalokaṃ viśālam; ante gatvā martyalokaṃ bhajante; evaṃ sarve tv āśramāḥ suvratā ye; māṃ jānanto yānti lokān adīnān; yāṃ yāṃ dīkṣām udvahante vipāpā; jyotir bhūtvā devalokaṃ bhajante
- Die Gelehrten, Soma-Trinker, Sündlosen, die mit Opfern geopfert haben, durchschreiten die weite Götterwelt und kehren zurück; alle Lebensstufen, mich erkennend, gehen in unbeklagte Welten; wer Weihe trägt, wird Licht (Nom.Pl.; Abs.)
- pūjyante māṃ pūjayantaḥ prahṛṣṭā; māṃ jānantaḥ śraddhayā vāsudevam; bhaktyā tuṣṭo 'haṃ tasya sattvaṃ prayacche; dvaipāyanaḥ; sattvaspṛṣṭo vītamoho 'yam eti; jyotīṃṣi śuklāni ca yāni loke; trayo lokā lokapālās trayī ca; trayo 'gnayaś cāhutayaś ca pañca
- Die mich Verehrenden werden froh verehrt; mit Hingabe zufrieden gebe ich Wesensgüte; wahnfrei geht er; die hellen Lichter, drei Welten, Weltenhüter, dreifacher Veda, drei Feuer, fünf Gaben (Part.; 1.Sg.; Nom.)
- bhīṣmaḥ; sarve devā devakīputra eva
- Bhīṣma: Alle Götter sind eben der Sohn Devakīs (Nom.Pl.)
- vyāsasyaitad vacaḥ śrutvā madrarājaḥ saharṣibhiḥ; vaiśaṃpāyanaḥ; vyāsaṃ kṛṣṇaṃ ca vidhivat prītātmā pratyapūjayat
- Nachdem der Madra-König mit den Sehern Vyāsas Worte gehört hatte, ehrte Vyāsa und Kṛṣṇa froh gemäß der Regel (Abs.; Impf.)
- kavipradhānas tu maharṣiputro; dvaipāyanas tad vacanaṃ niśamya; jagāma pṛthvīṃ śirasā mahātmā; namaś ca kṛṣṇāya cakāra bhīṣmaḥ
- Der Dichter-Hauptsohn Dvaipāyana, die Rede hörend, ging mit dem Haupt zur Erde; und Bhīṣma verneigte sich vor Kṛṣṇa (Abs.; Perf.)
Zusatzpassage der kritischen Ausgabe (nur in einem Teil der Handschriften überliefert). Gespräch der vier Veden über die Gastfreundschaft, Götterdialog und Madra-König/Vyāsa/Vāsudeva: Textstruktur (Sprecherwechsel) und Syntax in weiten Teilen verderbt bzw. sehr elliptisch; viele Stellen unsicher wiedergegeben. „pādaḥ kumbhasya“ (Teil des Kruges) unklar. Die Passage steht nur in einem Teil der Handschriften.
yudhiṣṭhiraḥ; garuḍaḥ pakṣiṇāṃ śreṣṭha iti pūrvaṃ pitāmaha; uktas tvayā mahābāho śvetavāhaṃ praśaṃsatā; atra kautūhalaṃ me 'sti śravaṇe jāyate matiḥ; kathaṃ garutmān pakṣīṇāṃ śraiṣṭhyaṃ prāptaḥ paraṃtapa; suparṇo vainateyaś ca kena śatruś ca bhoginām; kiṃvīryaḥ kiṃbalaś cāsau vaktum arhasi bhārata; bhīṣmaḥ; vāsudeva mahābāho devakī suprajās tvayā; śrutaṃ te dharmarājasya yaduharṣavivardhana; suparṇaṃ śaṃsa ity eva mām āha kurunandanaḥ; asya pravaktum icchāmi tvayājñapto mahādyute; tvaṃ hi śaure mahābāho suparṇaḥ procyase purā; anādinidhane kāle garuḍaś cāsi keśava; tasmāt pūrvaṃ prasādya tvāṃ dharmaputrāya dhīmate; vāsudevaḥ; garuḍaṃ patatāṃ śreṣṭhaṃ vaktum icchāmi mādhava; yathaiva mā bhavān veda tathā veda yudhiṣṭhiraḥ; bhīṣmaḥ; tathā ca garuḍo rājaṃs tathāsmai brūhi tattvataḥ; yudhiṣṭhira mahābāho śṛṇu rājan yathātatham; garuḍaṃ pakṣiṇāṃ śreṣṭhaṃ vainateyaṃ mahābalam; tathā ca garuḍo rājan suparṇaś ca yathābhavat; yathā ca bhujagān hanti tathā me bruvataḥ śṛṇu; purāhaṃ tāta rāmeṇa jāmadagnyena dhīmatā; kailāsaśikhare ramye mṛgān nighnan sahasraśaḥ; tam ahaṃ tāta dṛṣṭvaiva śastrāṇy utsṛjya sarvaśaḥ; abhivādya pūrvaṃ rāmāya vinayenopatasthivān; tam ahaṃ kathānte varadaṃ suparṇasya balaujasī; apṛcchaṃ sa ca māṃ prītaḥ pratyuvāca yudhiṣṭhira; kadrūś ca vinatā cāstāṃ prajāpatisute ubhe; te dharmeṇopayeme 'tha mārīcaḥ kaśyapaḥ prabhuḥ; prādāt tābhyāṃ varaṃ prīto bhāryābhyāṃ sumahātapāḥ; tatra kadrūr varaṃ vavre putrāṇāṃ daśataḥ śatam; tulyatejaḥprabhāvānāṃ sarveṣāṃ tulyajanmanām; vinatā tu vavre dvau putrau vīrau bharatasattama; kadrūputrasahasreṇa tulyavegaparākramau; sa tu tābhyāṃ varaṃ prādāt tathety uktvā mahātapāḥ; janayām āsa tān putrāṃs tābhyām āsīd yathā purā; kadrūḥ prajajñe tv aṇḍānāṃ tathaiva daśataḥ śatam; aṇḍe dve vinatā caiva darśanīyatare śubhe; tāni tv aṇḍāni tu tayoḥ kadrūvinatayor dvayoḥ; sopasvedeṣu pātreṣu nidadhuḥ paricāriṇaḥ; niḥsaranti tadāṇḍebhyaḥ kadrūputrā bhujaṃgamāḥ; pañcavarṣaśate kāle dṛṣṭaśvāsabalaujasaḥ; vinatā teṣu jāteṣu pannageṣu mahātmasu; viputrā putrasaṃtāpād aṇḍam ekaṃ bibheda ha; kim anena kariṣye 'ham iti vākyam abhāṣata; na hi pañcaśate kāle purā putrau dadarśa sā; sāpaśyadaṇḍān niṣkrāntaṃ vinā patraṃ manasvinam; pūrvakāyopasaṃpannaṃ viyuktam itareṇa ha; dṛṣṭvā tu taṃ tathārūpam asamagraśarīriṇam; putraduḥkhānvitāśocat sa ca pakṣī tathā gataḥ; abravīc ca mudā yuktaḥ paryaśrunayanas tadā; mātaraṃ capalāsīti hato 'ham iti cāsakṛt; na tvayā kāṅkṣitaḥ kālo yāvān evātyagāt purā; āvāṃ bhavāva putrau te śvasanād balavattarau; īrṣyākrodhābhibhūtatvād yo 'ham evaṃ kṛtas tvayā; tasmāt tvam api me mātar dāsībhāvaṃ gamiṣyasi; pañca varṣaśatāni tvaṃ spardhase vai yayā saha; dāsī tasyā bhavitrīti sāśrupātam uvāca ha; eṣa caiva mahābhāge balī balavatāṃ varaḥ; bhīṣmaḥ; mokṣayiṣyati te mātar dāsībhāvān mamānujaḥ; vinatā putraśokārtā śāpād bhītā ca bhārata; pratīkṣate sma taṃ kālaṃ yaḥ putroktas tadābhavat; tato 'py atīte pañcaśate varṣāṇāṃ kālasaṃyuge; garuḍo 'tha mahāvīryo jajñe bhujagabhug balī; bandhurāsyaḥ śikhī patrakośaḥ kūrmanakho mahān; raktākṣaḥ saṃhatagrīvo hrasvapādo mahāśirāḥ; yas tv aṇḍāt sa vinirbhinno niṣkrānto bharatarṣabha; vinatāpūrvajaḥ putraḥ so 'ruṇo dṛśyate divi; pūrvāṃ diśam abhipretya sūryasyodayanaṃ prati; aruṇo 'ruṇasaṃkāśo nāmnā caivāruṇaḥ smṛtaḥ; jātamātras tu vihago garuḍaḥ pannagāśanaḥ; vihāya mātaraṃ kṣipram agamat sarvatodiśam; sa tathā cātivavṛdhe sarvakāmair athārcitaḥ; pitāmahavisṛṣṭena bhojanena viśāṃ pate; tasmiṃś ca vihage tatra yathākāmaṃ vivardhati; kadrūś ca vinatā caiva gacchetāṃ sāgaraṃ prati; dadṛśāte tu te yāntam uccaiḥśravasam antikāt; snātvopavṛttaṃ tvaritaṃ pītavantaṃ ca vājinam; tataḥ kadrūr hasanty eva vinatām idam abravīt; vinatā; hayasya varṇaḥ ko nv atra brūhi yas te mataḥ śubhe; ekavarṇo hayo rājñi sarvaśveto mato mama; kadrūḥ; varṇaṃ vā kīdṛśaṃ tasya manyase tvaṃ manasvini; sarvaśveto matas tubhyaṃ ya eṣa hayasattamaḥ; vinatā; brūhi kalyāṇi dīvyāvo varṇānyatvena bhāmini; yady ārye dīvyasi tvaṃ me kaḥ paṇo no bhaviṣyati; kadrūḥ; sā taj jñātvā paṇeyaṃ vai jñātvā tu vipaṇe tvayā; jitā dāsī bhaver me tvam ahaṃ cāpy asitekṣaṇe; naikavarṇaikavarṇatve vinate rocate ca te; rocate me paṇo rājñi dāsītvena na saṃśayaḥ; bhīṣmaḥ; satyam ātiṣṭha bhadraṃ te satye sthāsyāmi cāpy aham; vinatā tu tathety uktvā kṛtasaṃśayanā paṇe; kadrūr api tathety uktvā putrān idam uvāca ha; mayā kṛtaḥ paṇaḥ putrā mitho vinatayā saha; uccaiḥśravasi gāndharve tac chṛṇudhvaṃ bhujaṃgamāḥ; abravaṃ naikavarṇaṃ taṃ saikavarṇam athābravīt; jitā dāsī bhavet putrāḥ sā vāhaṃ vā na saṃśayaḥ; ekavarṇaś ca vājī sa candrakokanadaprabhaḥ; sāhaṃ dāsī bhaviṣyāmi jitā putrā na saṃśayaḥ; te yūyam aśvapravaram āviśadhvam atandritāḥ; sarpāḥ; sarvaśvetaṃ vāladhiṣu vālā bhūtvāñjanaprabhāḥ; nikṛtyā na jayaḥ śreyān mātaḥ satyā giraḥ śṛṇu; āyatyāṃ ca tadātve ca na ca dharmo 'tra vidyate; sā tvaṃ dharmād apetaṃ vai kulasyaivāhitaṃ tava; nikṛtyā vijayaṃ mātar mā sma kārṣīḥ kathaṃ cana; yady adharmeṇa vijayaṃ vayaṃ kāṅkṣāmahe kva cit; tvayā nāma nivāryāḥ sma mā kurudhvam iti dhruvam; sā tvam asmān api sato vipāpān ṛjubuddhinaḥ; kalmaṣeṇābhisaṃyoktuṃ kāṅkṣase lobhamohitā; te vayaṃ tvāṃ parityajya draviṣyāma diśo daśa; yatra vākyaṃ na te mātaḥ punaḥ śroṣyāma īdṛśam; guror apy avaliptasya kāryākāryam ajānataḥ; kadrūḥ; utpathaṃ pratipannasya parityāgo vidhīyate; śṛṇomi vividhā vāco hetumatyaḥ samīritāḥ; vakragā mannivṛttyarthaṃ tad ahaṃ vo na rocaye; na ca tat paṇitaṃ mandāḥ śakyaṃ jetum ato 'nyathā; jite nikṛtyā śrutvaitat kṣamaṃ kuruta putrakāḥ; śvo 'haṃ prabhātasamaye jitā dharmeṇa putrakāḥ; śailūṣiṇī bhaviṣyāmi vinatāyā na saṃśayaḥ; iha cāmutra cārthāya putrān icchanti mātaraḥ; seyam īhā vipannā me yuṣmān āsādya saṃgatām; iha vā tārayet putraḥ pretya vā tārayet pitṝn; nātra citraṃ bhavet kiṃ cit punātīti ca putratā; te yūyaṃ tāraṇārthāya mama putrā manojavāḥ; āviśadhvaṃ hayaśreṣṭhaṃ vālā bhūtvāñjanaprabhāḥ; jānāmy adharmaṃ sakalaṃ vijitā vinatā bhavet; nikṛtyā dāsabhāvas tu yuṣmān apy avapīḍayet; nikṛtyā vijayo veti dāsatvaṃ vā parājaye; ubhayaṃ niścayaṃ kṛtvā jayo vai dhārmiko varaḥ; yady apy adharmo vijayo yuṣmān eva spṛśet punaḥ; guror vacanam āsthāya dharmo vaḥ sa bhaviṣyati; bhīṣmaḥ; śrutvā tu vacanaṃ mātuḥ kruddhāyās te bhujaṃgamāḥ; kṛcchreṇaivānvamodanta ke cid dhitvā diśo gatāḥ; ye pratasthur diśas tatra kruddhā tān aśapad bhṛśam; bhujaṃgamānāṃ mātāsau kadrūr vairakarī tadā; kadrūḥ; utpatsyati hi rājanyaḥ pāṇḍavo janamejayaḥ; caturtho dhanvināṃ śreṣṭhāt kuntīputrād dhanaṃjayāt; sa sarpasatram āhartā kruddhaḥ kurukulodvahaḥ; tasmin satre 'gninā yuṣmān pañcatvam upaneṣyati; evaṃ kruddhāśapan mātā pannagān dharmacāriṇaḥ; guroḥ parityāgakṛtaṃ naitad anyad bhaviṣyati; evaṃ śaptā diśaḥ prāptāḥ pannagā dharmacāriṇaḥ; vihāya mātaraṃ kruddhā gatā vairakarīṃ tadā; tatra ye vṛjinaṃ tasyā anāpannā bhujaṃgamāḥ; te tasya vājino vālā babhūvur asitaprabhāḥ; tān dṛṣṭvā vāladhisthāṃś ca putrān kadrūr athābravīt; vinatām atha saṃhṛṣṭā hayo 'sau dṛśyatām iti; ekavarṇo na vā bhadre paṇo nau suvyavasthitaḥ; udakād uttarantaṃ taṃ hayaṃ caiva ca bhāminī; sā tv avakramatir devī vinatā jihmagābhinīm; abravīd bhaginīṃ kiṃ cid vihasantīva bhārata; hanta paśyāva gacchāvaḥ sukṛto nau paṇaḥ śubhe; dāsī vā te bhaviṣyāmi tvaṃ vā dāsī bhaviṣyasi; evaṃ sthiraṃ paṇaṃ kṛtvā hayaṃ te tu dadarśatuḥ; kṛtvā sākṣiṇam ātmānaṃ bhaginyau kurusattama; sā dṛṣṭvaiva hayaṃ mandaṃ vinatā śokakarśitā; śvetaṃ candrāṃśuvālaṃ taṃ kālavālaṃ manojavam; tatra sā vrīlitā vākyaṃ vinatā sāśrubindukā; uvāca kālavālo 'yaṃ turago vijitaṃ tvayā; dāsī māṃ preṣayasvārye yathākāmavaśāṃ śubhe; bhīṣmaḥ; dāsyaś ca kāmakārā hi bhartṝṇāṃ nātra saṃśayaḥ; tataḥ kadrūr hasantīva vinatāṃ dharmacāriṇīm; dāsīvat preṣayām āsa sā ca sarvaṃ cakāra tat; na vivarṇā na saṃkṣubdhā na ca kruddhā na duḥkhitā; preṣyakarma cakārāsyā vinatā kamalekṣaṇā; imā diśaś catasro 'syāḥ preṣyabhāvena vartitāḥ; atha sma vainateyaṃ vai baladarpau samīyatuḥ; taṃ darpavaśam āpannaṃ paridhāvantam antikāt; dadarśa nārado rājan devarṣir darpasaṃyutam; tam abravīc ca devarṣir nāradaḥ prahasann iva; kiṃ darpavaśam āpanno na vai paśyasi mātaram; balena dṛptaḥ satatam ahaṃmānakṛtaḥ sadā; dāsīṃ pannagarājasya mātur antargṛhe satīm; tam abravīd vainateyaḥ karma kiṃ tan mahāmune; janayitrī mayi sute jātā dāsī tapasvinī; athābravīd ṛṣir vākyaṃ dīvyatī vijitā khaga; garuḍaḥ; nikṛtyā pannagendrasya mātrā putraiḥ purā saha; kathaṃ jitā nikṛtyā sā bhagavañ jananī mama; brūhi tan me yathāvṛttaṃ śrutvā vetsye tataḥ param; tatas tasya yathāvṛttaṃ sarvaṃ tan nāradas tadā; ācakhyau bharataśreṣṭha yathāvṛttaṃ patatriṇaḥ; tac chrutvā vainateyasya kopo hṛdi samāviśat; jagarhe pannagān sarvān mātrā saha paraṃtapa; tatas tu roṣād duḥkhāc ca tūrṇam utpatya pakṣirāṭ; jagāma yatra mātāsya kṛcchre mahati vartate; tatrāpaśyat tato dīnāṃ jaṭilāṃ malināṃ kṛśām; toyadena praticchannāṃ sūryābhām iva mātaram; tasya duḥkhāc ca roṣāc ca netrābhyām aśru cāsravat; pravṛttiṃ ca nivṛttiṃ ca pauruṣe pratitasthuṣaḥ; anuktvā mātaraṃ kiṃ cit patatrivarapuṃgavaḥ; kadrūm eva sa dharmātmā vacanaṃ pratyabhāṣata; yadi dharmeṇa me mātā jitā yady apy adharmataḥ; jyeṣṭhā tvam asi me mātā dharmaḥ sarvaḥ sa me mataḥ; iyaṃ tu me syāt kṛpaṇā mayi putre 'mba duḥkhitā; anujānīhi tāṃ sādhu matkṛte dharmadarśinī; kadrūḥ śrutvāsya tad vākyaṃ vainateyasya dhīmataḥ; uvāca vākyaṃ duṣprajñā parītā duḥkhamūrchitā; nāhaṃ tava na te mātur vainateya kathaṃ cana; kuryāṃ priyam aniṣṭātmā māṃ bravīṣi khaga dvija; tāṃ tadā bruvatīṃ vākyam aniṣṭāṃ krūrabhāṣiṇīm; dāruṇāṃ sūnṛtābhis tām anunetuṃ pracakrame; garuḍaḥ; jyeṣṭhā tvam asi kalyāṇi mātur me bhāmini priyā; kadrūḥ; sodaryā mama cāsi tvaṃ jyeṣṭhā mātā na saṃśayaḥ; vihaṃgama yathākāmaṃ gaccha kāmagama dvija; sūnṛtābhis tvayā mātā nādāsī śakyam aṇḍaja; amṛtaṃ yady āhares tvaṃ vihaṃga jananīṃ tava; bhīṣmaḥ; adāsīṃ mama paśyemāṃ vainateya na saṃśayaḥ; tathety uktvā tu vihagaḥ pratijñāya mahādyutiḥ; amṛtāharaṇe vācaṃ tataḥ pitaram abravīt; kāmaṃ vai sūnṛtā vāco visṛjya ca muhur muhuḥ; yac cāpy anujñāṃ mātur vai na ca sā hy anumanyate; sā mā bahuvidhā vāco vajrakalpā visṛjya vai; bhagavan vinatā dāsī mama mātā mahādyute; kadrūḥ preṣayate caiva dāsīyam iti cābravīt; āharāmṛtam ity eva mokṣyate vinatā tataḥ; so 'haṃ mātur vimokṣārtham āhariṣya iti bruvan; kaśyapaḥ; amṛtaṃ prārthitas tūrṇam āhartuṃ pratinandya vai; amṛtaṃ tāta duṣprāpaṃ devair api kutas tvayā; rakṣyate hi bhṛśaṃ putra rakṣibhis tan nibodha me; guptam adbhir bhṛśaṃ sādhu sarvataḥ parivāritam; anantaram atho guptaṃ jvalatā jātavedasā; tataḥ śatasahasrāṇi prayutāny arbudāni ca; rakṣanty amṛtam atyarthaṃ kiṃkarā nāma rākṣasāḥ; teṣāṃ śaktyṛṣṭiśūlāṃś ca śataghnyaḥ paṭṭasās tathā; āyudhā rakṣiṇāṃ tāta vajrakalpāḥ śilās tathā; tato jālena mahatā avanaddhaṃ samantataḥ; ayasmayena vai tāta vṛtrahantuḥ sma śāsanāt; tat tvam evaṃvidhaṃ tāta kathaṃ prārthayase 'mṛtam; surakṣitaṃ vajrabhṛtā vainateya vihaṃgama; indreṇa devair nāgaiś ca khaḍgair girijalādibhiḥ; garuḍaḥ; putragṛddhyā bravīṣy etac chṛṇu tāta viniścayam; balavān upāyavān asmi bhūyaḥ kiṃ karavāṇi te; tam abravīt pitā hṛṣṭaḥ prahasan vai punaḥ punaḥ; yadi tau bhakṣayes tāta krūrau kacchapavāraṇau; tathā balam ameyaṃ te bhavitā tan na saṃśayaḥ; garuḍaḥ; amṛtasyaiva cāhartā bhaviṣyasi na saṃśayaḥ; kva tau krūrau mahābhāga vartete hastikacchapau; bhakṣayiṣyāmy ahaṃ tāta balasyāpyāyanaṃ prati; kaśyapaḥ; parvato vai samudrānte nabhaḥ stabdhveha tiṣṭhati; urago nāma duṣprāpaḥ purā devagaṇair api; gorutāni sa vistīrṇaḥ puṣpitadrumasānumān; tatra panthāḥ kṛtas tāta kuñjareṇa balīyasā; gorutāny ucchrayas tasya nava sapta ca putraka; gacchatāgacchatā caiva kṣapitaḥ sa mahāgiriḥ; tāvān bhūmisamas tāta kṛtaḥ panthāḥ samutthitaḥ; tena gatvā sa mātaṃgaḥ pipāsur yuddham icchati; tam atītya tu śailendraṃ hradaḥ kokanadāyutaḥ; kanaketi ca vikhyātas tatra kūrmo mahābalaḥ; gorutāni sa vistīrṇaḥ kacchapaḥ kuñjaraś ca saḥ; āyāmataś cāpi samau tejobalasamanvitau; punarāvṛttim āpannau tāv etau madhukaiṭabhau; janmāntare vipramūḍhau parasparavadhaiṣiṇau; yadā sa nāgo vrajati pipāsus taṃ jalāśayam; tadainaṃ kacchapo roṣāt pratiyāti mahābalaḥ; nakhaiś ca daśanaiś cāpi nimajyonmajya cāsakṛt; virarādāgrahastena kuñjaraṃ taṃ jalecaraḥ; nāgarāḍ api toyārthī pipāsuś caraṇair api; agrahastena dantābhyāṃ nivārayati vārijam; sa tu toyād anuttiṣṭhan vārijo gajayūthapam; nakhaiś ca daśanaiś caiva dviradaṃ pratiṣedhati; nivārito gajaśreṣṭhaḥ punar gacchati svaṃ vanam; pipāsuḥ klinnahastāgro rudhireṇa samukṣitaḥ; tau gaccha sahitau putra yadi śaknoṣi bhakṣaya; na tau pṛthak tvayā śakyāv apramattau bale sthitau; garuḍaḥ; kathaṃ tau bhagavañ śakyau mayā vāraṇakacchapau; kaśyapaḥ; yugapad grahītuṃ tan me tvam upāyaṃ vaktum arhasi; yoddhukāme gaje tasmin muhūrtaṃ sa jalecaraḥ; uttiṣṭhati jalāt tūrṇaṃ yoddhukāmaḥ punaḥ punaḥ; jalajaṃ nirjalaṃ tāta pramattaṃ caiva vāraṇam; bhīṣmaḥ; grahīṣyasi pataṃgeśa nānyo yogo 'tra vidyate; ity evam ukto vihagas tad gatvā vanam uttamam; dadarśa vāraṇendraṃ taṃ meghācalasamaprabham; tāṃ sa nāgo girer vīthiṃ saṃprāpta iva bhārata; sa taṃ dṛṣṭvā mahābhāgaḥ saṃprahṛṣṭatanūruhaḥ; bibhakṣayiṣato rājan dāruṇasya mahātmanaḥ; mātaṃgaṃ kacchapaṃ caiva praharṣaḥ sumahān abhūt; atha vegena mahatā khecaraḥ sa mahābalaḥ; saṃkucya sarvagātrāṇi kṛcchreṇaivānvapadyata; tathā gatvā tam adhvānaṃ vāraṇapravaro balī; niśaśvāsa mahāśvāsaṃ śramād viśramaṇāya ca; tasya niḥśvāsavātena madagandhena caiva ha; udatiṣṭhan mahākūrmo vāraṇapratiṣedhakaḥ; tayoḥ sutumulaṃ yuddhaṃ dadarśa patageśvaraḥ; kacchapendradviradayor indraprahrādayor iva; spṛśantam agrahastena toyaṃ vāraṇayūthapam; dantair nakhaiś ca jalajo vārayām āsa bhārata; jalajaṃ vāraṇo 'py evaṃ caraṇaiḥ puṣkareṇa ca; pratyaṣedhan nimajjantam unmajjantaṃ tathaiva ca; muhūrtam abhavad yuddhaṃ tayor bhīmapradarśanam; atha tasmāj jalād rājan kacchapaḥ sthalam āsthitaḥ; sa tu nāgaḥ prabhagno 'pi pipāsur na nyavartata; toyagṛdhnuḥ śanais tarṣād apāsarpata pṛṣṭhataḥ; taṃ dṛṣṭvā jalajaṃ tūrṇam apasarpantam āhavāt; abhidudrāva vegena vajrapāṇir ivāsuram; taṃ roṣāt sthalam uttīrṇam asaṃprāptaṃ gajottamam; ubhāv eva samastau tu jagrāha vinatāsutaḥ; caraṇena tu savyena jagrāha sa gajottamam; praspandamānaṃ balavān dakṣiṇena tu kacchapam; utpapāta tatas tūrṇaṃ pannagendraniṣūdanaḥ; divaṃ khaṃ ca samāvṛtya pakṣābhyām aparājitaḥ; tena cotpatatā tūrṇaṃ saṃgṛhītau nakhair bhṛśam; vajragarbhaiḥ suniśitaiḥ prāṇāṃs tūrṇaṃ mumocatuḥ; tau gṛhya balavāṃs tūrṇaṃ srastapādaśirodharau; vivalgann iva khe krīḍan khecaro 'bhijagāma ha; attukāmas tato vīraḥ pṛthivyāṃ pṛthivīpate; niraikṣata na cāpaśyad drumaṃ paryāptam āsitum; naimiṣaṃ tv atha saṃprāpya devāraṇyaṃ mahādyutiḥ; apaśyata drumaṃ kaṃ cic chākhāskandhasamāvṛtam; himavacchikharaprakhyaṃ yojanadvayam ucchritam; pariṇāhena rājendra nalvamātraṃ samantataḥ; tasya śākhābhavat kā cid āyatā pañcayojanam; dṛḍhamūlā dṛḍhaskandhā vajrapatrasamācitā; tatropaviṣṭaḥ sahasā vainateyo nigṛhya tau; attukāmas tataḥ śākhāṃ tasya vegād avāpatat; tāṃ patantīm abhiprekṣya prekṣya carṣigaṇān atha; āsīnān vasubhiḥ sārdhaṃ satreṇa jagatīpate; vaikhānasān nāma yatīn vālakhilyagaṇān api; tasya bhīr āviśat tatra patagendrasya bhārata; tān dṛṣṭvā sa yatīṃs tatra samāsīnān suraiḥ saha; tuṇḍena gṛhya tāṃ śākhām utpapāta khageśvaraḥ; tau ca pakṣī bhujaṃgāśo vyomni krīḍann ivāvrajat; taṃ dṛṣṭvā gurusaṃbhāraṃ pragṛhyotpatitaṃ khagam; ṛṣayas te 'bruvan sarve garuḍo 'yam iti sma ha; na tv anyaḥ kṣamate kaś cid yathāyaṃ vīryavān khagaḥ; asau gacchati dharmātmā gurubhārasamanvitaḥ; ayaṃ krīḍann ivākāśe tasmād garuḍa eva saḥ; evaṃ te samayaṃ sarve vasavaś ca divaukasaḥ; akārṣuḥ pakṣirājasya garuḍety eva nāma ha; sa pakṣī pṛthivīṃ sarvāṃ paridhāvaṃs tatas tataḥ; mumukṣuḥ śākhinaḥ śākhāṃ na sma deśam apaśyata; sa vācam aśṛṇod divyām upary upari jalpataḥ; devadūtasya vispaṣṭam ābhāṣya garuḍeti ca; vainateya kuvindeṣu samudrānte mahābala; pātyatāṃ śākhinaḥ śākhā na hi te dharmaniścayaḥ; tac chrutvā garuḍas tūrṇaṃ jagāma lavaṇāmbhasaḥ; uddeśaṃ yatra te mandāḥ kuvindāḥ pāpakarmiṇaḥ; tato gatvā tataḥ śākhāṃ mumoca patatāṃ varaḥ; tayā hatā janapadās tadā ṣaṭtriṃśato nṛpa; sa deśo rājaśārdūla khyātaḥ paramadāruṇaḥ; bhīṣmaḥ; śākhāpataga ity eva kuvindānāṃ durātmanām; hatvā taṃ pakṣiśārdūlaḥ kuvindānāṃ janavrajam; upopaviśya śailāgre bhakṣayām āsa tāv ubhau; vāraṇaṃ kacchapaṃ caiva saṃhṛṣṭaḥ sa patatrirāṭ; tayoḥ sa rudhiraṃ pītvā medasī ca paraṃtapa; saṃhṛṣṭaḥ patatāṃ śreṣṭho labdhvā balam anuttamam; jagāma devarājasya bhavanaṃ pannagāśanaḥ; taṃ praṇamya mahātmānaṃ pāvakaṃ visphuliṅginam; rātriṃdivaṃ prajvalitaṃ rakṣārtham amṛtasya ha; taṃ dṛṣṭvā vihagendrasya bhayaṃ tīvram athāviśat; na tu toyān na rakṣobhyo bhayam asyopapadyate; pakṣitvam ātmano dṛṣṭvā jvalantaṃ ca hutāśanam; pitāmaham atho gatvā dadarśa bhujagāśanaḥ; taṃ praṇamya mahātmānaṃ garuḍaḥ prayatāñjaliḥ; provāca tad asaṃdigdhaṃ vacanaṃ patageśvaraḥ; udyataṃ gurukṛtye māṃ bhagavan dharmaniścitam; vimokṣaṇārthaṃ mātur hi dāsabhāvād aninditam; kadrūsakāśam amṛtaṃ mayā hartavyam īśvara; tadā me jananī deva dāsabhāvāt pramokṣyate; tatrāmṛtaṃ prajvalito nityam īśvara rakṣati; hiraṇyaretā bhagavān pākaśāsanaśāsanāt; tatra me devadeveśa bhayaṃ tīvram athāviśat; jvalantaṃ pāvakaṃ dṛṣṭvā pakṣitvaṃ cātmanaḥ prabho; samatikramituṃ śakyaḥ kathaṃ syāt pāvako mayā; tasyābhyupāyaṃ varada vaktum īśo 'si me prabho; tam abravīn mahābhāga tapyamānaṃ vihaṃgamam; agneḥ saṃśamanopāyam utsmayan sa punaḥ punaḥ; payasā śāmyate vatsa sarpiṣā ca hutāśanaḥ; śarīrastho 'pi bhūtānāṃ kiṃ punaḥ prajvalan bhuvi; navanītaṃ payo vāpi pāvake tvaṃ samādadheḥ; bhīṣmaḥ; tato gaccha yathākāmaṃ na tvā dhakṣyati pāvakaḥ; pitāmahavacaḥ śrutvā garuḍaḥ patatāṃ varaḥ; jagāma gokulaṃ kiṃ cin navanītajihīrṣayā; navanītaṃ tathāpaśyan mathitaṃ kalaśe sthitam; tad ādāya tato 'gacchad yatas tad rakṣyate 'mṛtam; sa tatra gatvā patagas tiryak toyaṃ mahābalaḥ; hutāśanam apakramya navanītam apātayat; so 'rciṣmān mandavego 'bhūt sarpiṣā tena tarpitaḥ; dhūmaketur na jajvāla dhūmam eva sasarja ha; tam atītyāśu garuḍo hṛṣṭātmā jātavedasam; rakṣāṃsi samatikrāmat pakṣavātena pātayan; te patanti śirobhiś ca jānubhiś caraṇais tathā; utsṛjya śastrāvaraṇaṃ pakṣipakṣasamāhatāḥ; utplutya cāvṛtān nāgān hatvā cakraṃ vyatītya ca; arāntareṇa śirasā bhittvā jālaṃ samādravat; sa bhittvā śirasā jālaṃ vajravegasamo balī; ujjahāra tataḥ śīghram amṛtaṃ bhujagāśanaḥ; tad ādāyādravac chīghraṃ garuḍaḥ śvasano yathā; atha saṃnāham akarod vṛtrahā vibudhaiḥ saha; tato mātalisaṃyuktaṃ haribhiḥ svarṇamālibhiḥ; āruroha rathaṃ śīghraṃ sūryāgnisamatejasam; so 'bhyadravat pakṣirājaṃ vṛtrahā pākaśāsanaḥ; udyamya niśitaṃ vajraṃ vajrahasto mahābalaḥ; tathaiva garuḍo rājan vajrahastaṃ samādravat; tato vai mātaliṃ prāha śīghraṃ vāhaya vājinaḥ; atha divyaṃ mahāghoraṃ garuḍāya sasarja ha; vajraṃ sahasranayanas tigmavegaparākramaḥ; utsisṛkṣantam ājñāya vajraṃ vai tridaśeśvaram; tūrṇaṃ vegataro bhūtvā jagāma patatāṃ varaḥ; pitāmahanisargeṇa jñātvā labdhavaraḥ khagaḥ; āyudhānāṃ varaṃ vajram atha śakram uvāca ha; vṛtrahann eṣa vajras te varo labdhaḥ pitāmahāt; ataḥ saṃmānam ākāṅkṣan muñcāmy ekaṃ tanūruham; etenāyudharājena yadi śakto 'si vṛtrahan; hanyās tvaṃ parayā śaktyā gacchāmy aham anāmayaḥ; tat tu tūrṇaṃ tadā vajraṃ svena vegena bhārata; jaghāna parayā śaktyā na cainam adahad bhṛśam; tato devarṣayo rājan gacchanto vai vihāyasā; dṛṣṭvā vajraṃ viṣaktaṃ taṃ pakṣiparṇe 'bruvan vacaḥ; suparṇaḥ pakṣigaruḍo yasya parṇe varāyudham; viṣaktaṃ devarājasya vṛtrahantuḥ sanātanam; evaṃ suparṇo vihago vainateyaḥ pratāpavān; ṛṣayas taṃ vijānanti cāgneyaṃ vaiṣṇavaṃ punaḥ; vedābhiṣṭutam atyantaṃ svargamārgaphalapradam; tanu parṇaṃ suparṇasya jagṛhur barhiṇas tathā; bhīṣmaḥ; mayūrā vismitāḥ sarve ādravanti sma vajriṇam; tato vajraṃ sahasrākṣo dṛṣṭvā saktaṃ varāyudham; ṛṣīṃś ca dṛṣṭvā sahasā suparṇam idam abravīt; na te suparṇa paśyāmi prabhāvaṃ tena yodhaye; ity ukte na mayā rakṣā śakyā kartum ato 'nyathā; idaṃ vajraṃ mayā sārdhaṃ nivṛttaṃ hi yathāgatam; tataḥ sahasranayane nivṛtte garuḍas tathā; garuḍaḥ; kadrūm abhyāgamat tūrṇam amṛtaṃ gṛhya bhārata; tadāhṛtaṃ mayā śīghram amṛtaṃ jananīkṛte; kadrūḥ; adāsī sā bhavatv adya vinatā dharmacāriṇī; svāgataṃ svāhṛtaṃ cedam amṛtaṃ vinatātmaja; adāsī jananī te 'dya putra kāmavaśā śubhā; evam ukte tadā sā ca saṃprāptā vinatā gṛham; upanīya yathānyāyaṃ vihago balināṃ varaḥ; smṛtvā nikṛtyā vijayaṃ mātuḥ saṃpratipadyata; vadhaṃ ca bhujagendrāṇāṃ ye vālās tasya vājinaḥ; babhūvur asitaprakhyā nikṛtyā vai jitaṃ tvayā; tām uvāca tato nyāyaṃ vihago balināṃ varaḥ; ujjahārāmṛtaṃ tūrṇam utpapāta ca raṃhasā; tad gṛhītvāmṛtaṃ tūrṇaṃ prayāntam aparājitam; kadrūr bhujaṃgajananī suparṇam idam abravīt; kimarthaṃ vainateya tvam āhṛtyāmṛtam uttamam; punar harasi durbuddhe mā jātu vṛjinaṃ kṛthāḥ; suparṇaḥ; amṛtāharaṇaṃ me 'dya yat kṛtaṃ jananīkṛte; bhavatyā vacanād etad āharāmṛtam ity uta; āhṛtaṃ tad idaṃ śīghraṃ muktā ca jananī mama; harāmy eṣa punas tatra yata etan mayāhṛtam; yadi māṃ bhavatī brūyād amṛtaṃ me ca dīyatām; tathā kuryāṃ na vā kuryāṃ na hi tvam amṛtakṣamā; bhīṣmaḥ; mayā dharmeṇa satyena vinatā ca samuddhṛtā; tato gatvātha garuḍaḥ puraṃdaram uvāca ha; idaṃ mayā vṛtrahantar hṛtaṃ te 'mṛtam uttamam; mātrarthe hi tathaivedaṃ gṛhāṇāmṛtam āhṛtam; mātā ca mama deveśa dāsītvam upajagmuṣī; bhujaṃgamānāṃ mātur vai sā muktāmṛtadarśanāt; etac chrutvā sahasrākṣaḥ suparṇam anumanyate; uvāca ca mudā yukto diṣṭyā diṣṭyeti vāsavaḥ; ṛṣayo ye sahasrākṣam upāsanti suraiḥ saha; te sarve ca mudā yuktā viśve devās tathaiva ca; tatas tam ṛṣayaḥ sarve devāś ca bharatarṣabha; ūcuḥ puraṃdaraṃ hṛṣṭā garuḍo labhatāṃ varam; tataḥ śacīpatir vākyam uvāca prahasann iva; janiṣyati hṛṣīkeśaḥ svayam evaiṣa pakṣirāṭ; keśavaḥ puṇḍarīkākṣaḥ śūraputrasya veśmani; svayaṃ dharmasya rakṣārthaṃ vibhajya bhujagāśanaḥ; eṣa te pāṇḍavaśreṣṭha garuḍo 'tha patatrirāṭ; suparṇo vainateyaś ca kīrtito bhadram astu te; tad etad dadatāṃ śreṣṭha mayākhyānaṃ prakīrtitam; suparṇasya mahābāho kiṃ bhūyaḥ kathayāmi te
Yudhiṣṭhira sprach: „Garuḍa ist der Beste der Vögel – so wurde früher von dir, Großvater, gesagt, Starkarmiger, als du den Weißrossfahrer [Arjuna] priesest. Darüber habe ich Neugier, mein Sinn richtet sich aufs Hören: Wie erlangte Garutmān den Vorrang unter den Vögeln, Bezwinger der Feinde? Wodurch wurde Suparṇa, der Sohn der Vinatā, zum Feind der Schlangen? Welche Manneskraft, welche Stärke hat er? Das solltest du sagen, Bhārata.“ Bhīṣma sprach: „Vāsudeva, Starkarmiger, Devakī [ist] durch dich mit guten Kindern [gesegnet], du Mehrer der Freude der Yadus: Du hast [es] von dem Dharmakönig gehört. ‚Preise Suparṇa‘, so sagte mir der Wonne der Kurus. Über ihn zu sprechen wünsche ich, von dir beauftragt, Hochglänzender. Denn du, Śauri, Starkarmiger, wirst seit alters Suparṇa genannt, und in der anfangs- und endlosen Zeit bist du Garuḍa, Keśava. Darum [will ich] zuerst dich gewinnen, [um es] dem klugen Sohn des Dharma [zu erzählen].“ Vāsudeva sprach: „Über Garuḍa, den Besten der Fliegenden, will ich sprechen, Mādhava. So wie du mich kennst, so kennt Yudhiṣṭhira [ihn].“ Bhīṣma sprach: „Und wie Garuḍa [ist], König, so sage es ihm der Wahrheit gemäß. Yudhiṣṭhira, Starkarmiger, höre, König, wie es sich verhält: Garuḍa, den Besten der Vögel, Vinatās Sohn, den sehr Starken – und wie Garuḍa, König, zu Suparṇa wurde und wie er die Schlangen erschlägt, das höre von mir, der ich es sage. Einst, mein Lieber, [war] ich bei dem klugen Rāma Jāmadagnya auf dem lieblichen Gipfel des Kailāsa, der zu Tausenden Wild erlegte. Als ich ihn, mein Lieber, sah, legte ich alle Waffen ab, grüßte Rāma zuerst und trat mit Bescheidenheit zu ihm. Am Ende des Gesprächs fragte ich ihn, den Gewährer [von Gaben], nach Suparṇas Kraft und Stärke; und er antwortete mir erfreut, Yudhiṣṭhira. Kadrū und Vinata waren die beiden Töchter des Prajāpati. Sie nahm der mächtige Kaśyapa Mārīca rechtmäßig zu Frauen. Erfreut gewährte der sehr Asketische den beiden Gattinnen eine Gabe. Da erbat Kadrū tausend Söhne [wörtl. hundertmal zehn], alle an Glanz und Wirkkraft gleich, gleicher Geburt. Vinatā aber erbat zwei Söhne, Helden, Bester der Bharata, die an Schnelligkeit und Tapferkeit tausend Söhnen Kadrūs gleichkommen sollten. Er gewährte ihnen die Gabe, „So sei es“ sagend, der sehr Asketische; er zeugte jene Söhne, und es geschah den beiden, wie [erbeten] einst. Kadrū gebar Eier, ebenso tausend; und Vinatā zwei, sehr schöne, glückverheißende Eier. Diese Eier der beiden, der Kadrū und der Vinatā, legten die Dienerinnen in warm gedämpfte Gefäße. Nach fünfhundert Jahren kamen aus jenen Eiern die Söhne der Kadrū, die Schlangen, hervor, mit sichtbarem Atem, Kraft und Glanz. Als diese hochgemuten Schlangen geboren waren, zerbrach die kinderlose Vinatā vor Kummer um Söhne ein Ei. „Was werde ich mit diesem tun?“, sprach sie. Denn nach fünfhundert Jahren hatte sie einst zwei Söhne [noch] nicht gesehen. Da sah sie aus dem Ei einen Klugen herauskommen, ohne Flügel, mit vorderem Körper begabt, vom anderen [Teil] getrennt. Als sie ihn so gestaltet sah, mit unvollständigem Körper, klagte sie, vom Sohneskummer befallen; und jener Vogel, so beschaffen, sprach freudig, mit tränennassen Augen, zur Mutter: „Du Unbeständige, ich bin erschlagen“, wiederholt. „Nicht hast du die Zeit abgewartet, die einst verging. Wir beide wären deine Söhne geworden, stärker als der Wind. Weil du, von Neid und Zorn überwältigt, mich so gemacht hast, darum wirst auch du, Mutter, zur Sklavin werden: Fünfhundert Jahre streitest du mit jener, deren Sklavin du sein wirst“, sagte er unter Tränen. „Und dieser Vielgesegnete, der Starke, der Beste der Starken, mein jüngerer Bruder, wird dich, Mutter, aus der Sklaverei befreien.“ [Bhīṣma sprach:] Vinatā, vom Sohneskummer gequält und vor dem Fluch bangend, Bhārata, wartete auf jene Zeit, die vom Sohn genannt worden war. Nachdem abermals fünfhundert Jahre zur Zeitenwende vergangen waren, wurde der hochkräftige Garuḍa geboren, der Schlangenfresser, stark: mit einem Gesicht, das [Lieblichkeit hat], mit Haarschopf, Federhülle, Schildkrötenkrallen, groß, rotäugig, mit gedrungenem Hals, kurzfüßig, großköpfig. Der aber, der aus dem Ei hervorgebrochen war, Stier der Bharata, Vinatās Erstgeborener, jener Aruṇa wird am Himmel gesehen, zur Ostrichtung hin, dem Sonnenaufgang entgegen: Aruṇa, dem Aruṇa [Morgenrot] gleich, und mit dem Namen Aruṇa überliefert. Kaum geboren, verließ der Vogel Garuḍa, der Schlangenesser, die Mutter und flog schnell in alle Richtungen. Er wuchs so sehr, von allen Wünschen geehrt, durch die vom Großvater [Brahmā] gesandte Nahrung, Herr der Menschen. Und während jener Vogel dort nach Belieben wuchs, gingen Kadrū und Vinatā zum Meer und sahen das Ross Uccaiḥśravas aus der Nähe kommen, das gebadet zurückgekehrt war, eilig, [und] getrunken hatte. Da sprach Kadrū lachend dies zu Vinatā. Vinatā sprach: „Welche Farbe hat hier das Ross, sag, was deine Meinung ist, Schöne?“ „Einfarbig ist das Ross, Königin, ganz weiß, meine ich.“ Kadrū sprach: „Welche Farbe, meinst du, hat es, Kluge? Ganz weiß ist es nach deiner Meinung, dieses beste Ross.“ Vinatā sprach: „Sag, Glückliche, wir wollen um eine abweichende Farbe würfeln, Herrin. Wenn du mit mir spielst, Edle: Welcher Einsatz wird uns sein?“ Kadrū sprach: „Sie [erwiderte:] Nachdem der Einsatz bekannt ist, [gilt]: Die durch dich Besiegte [wird] meine Sklavin sein, oder ich [die deine], Dunkeläugige. Ob nicht einfarbig oder einfarbig, Vinatā: Gefällt es dir?“ „Der Einsatz gefällt mir, Königin: die Sklaverei [der Verlierenden], ohne Zweifel.“ Bhīṣma sprach: „Halte an der Wahrheit fest, Heil dir, ich werde ebenfalls bei der Wahrheit bleiben.“ Vinatā sagte „So sei es“, [und ging] beim Einsatz [einen Vertrag ein]. Auch Kadrū sagte „So sei es“ und sprach zu ihren Söhnen dies: „Einen Einsatz habe ich mit Vinatā untereinander gemacht, Söhne, über das gandharvische Uccaiḥśravas; hört dies, Schlangen. Ich sagte, es sei nicht einfarbig, sie sagte einfarbig. Die Besiegte soll Sklavin werden, Söhne, sie oder ich, ohne Zweifel. Und das Ross ist einfarbig, mit dem Glanz von Mond und Roter Lotosblüte; ich werde Sklavin werden als Besiegte, Söhne, ohne Zweifel. Ihr also, geht unermüdlich in das beste der Rosse ein: ganz weiß [ist es]; werdet an den Schwanzhaaren Haare von Kollyriumglanz.“ Die Schlangen sprachen: „Durch List zu siegen ist nicht besser, Mutter; höre wahre Worte. Weder in Zukunft noch in der Gegenwart ist darin Dharma. Was du tust, weicht vom Dharma ab und schadet deiner Familie. Sieg durch List, Mutter, strebe niemals an. Wenn wir irgendwo mit Adharma nach Sieg verlangten, müssten wir von dir gehindert werden: ‚Tut es nicht‘, gewiss. Du aber willst uns, die wir gut, sündlos, aufrichtig sind, aus Gier verblendet mit Makel verbinden. Wir würden dich verlassen und in die zehn Richtungen fliehen, wo wir ein solches Wort von dir, Mutter, nicht wieder hören: von einem Lehrer selbst, wenn er anmaßend ist und Tun und Nichttun nicht kennt.“ Kadrū sprach: „Von dem, der auf einen Abweg geraten ist, ordnet man das Verlassen an. Ich höre vielerlei begründete Reden vorgebracht, Krummgänger, um mich umzustimmen; das gefällt mir nicht. Und den Einsatz, ihr Dummköpfe, kann man nicht anders gewinnen. Wenn ich gewonnen habe, so hört dies und verzeiht, Söhnchen: Morgen früh, beim Anbruch des Tages, werde ich rechtmäßig besiegt sein, Söhne, und Vinatās Dienerin [?] werden, ohne Zweifel. Hier und im Jenseits wünschen sich Mütter Söhne um des Nutzens willen; dieses mein Streben ist gescheitert, da ich euch als Verbundene erlangte. Ein Sohn rettet hier oder rettet im Jenseits die Väter; nichts Erstaunliches wäre dabei: Er läutert, darum [heißt es] Sohnschaft. Ihr also, meine gedankenschnellen Söhne, geht zu [meiner] Rettung in das beste Ross ein, als Haare von Kollyriumglanz. Ich kenne den ganzen Adharma: Vinatā würde besiegt sein; und die Sklaverei aus Trug würde auch euch bedrücken. Sieg durch List oder Sklaverei bei Niederlage: Beides erwogen, ist der Sieg im Dharma der bessere. Wenn auch der Adharma im Sieg euch wieder berührte, so wird es durch das Befolgen des Wortes des Lehrers euer Dharma sein.“ Bhīṣma sprach: „Als die Schlangen das Wort der zornigen Mutter hörten, stimmten sie nur mühsam zu; einige aber gingen, sie verlassend, in die Richtungen. Die dort weggingen, verfluchte die Mutter der Schlangen, Kadrū, die Feindschaft stiftende, damals heftig. Kadrū sprach: ‚Es wird ein Kṣatriya geboren werden, ein Pāṇḍava, Janamejaya, der vierte nach Dhanaṃjaya, Kuntīs Sohn, dem besten der Bogenkämpfer. Dieser Kurunachkomme wird ein Schlangenopfer veranstalten, zornig; in diesem Opfer wird er euch durch Feuer zum Tod bringen.‘ So verfluchte die Mutter im Zorn die dharmawandelnden Schlangen; kein anderer [Grund] wird dies sein als das Verlassen des Lehrers [der Mutter]. So verflucht gelangten die dharmawandelnden Schlangen in die Richtungen; sie verließen die zornige, feindselige Mutter. Diejenigen Schlangen aber, die an ihrem Trug nicht beteiligt waren, wurden zu den Schwanzhaaren jenes Rosses, von dunklem Glanz. Als Kadrū jene Söhne an den Schwanzhaaren sitzen sah, sprach sie freudig zu Vinatā: ‚Jenes Ross soll gesehen werden! Einfarbig oder nicht, Edle: Unser Einsatz ist wohlgeordnet.‘ Und die Herrin [sah] das aus dem Wasser steigende Ross. Doch die krummsinnige Göttin Vinatā sprach zu ihrer Schwester, der Krummgängerin, gleichsam lächelnd, Bhārata: ‚Wohlan, lass uns sehen, gehen wir: Unser Einsatz ist gut gemacht, Schöne. Entweder werde ich deine Sklavin oder du wirst Sklavin.‘ Nachdem sie so den Einsatz fest gemacht hatten, sahen die beiden das Ross, sich selbst zum Zeugen machend, die Schwestern, Bester der Kurus. Als Vinatā das träge Ross sah, kummergezehrt, das weiße, mit mondstrahlenhellen [und] dunklen Schwanzhaaren, gedankenschnell, sprach sie dort beschämt, mit Tränentropfen, [dies] Wort: ‚Schwarzhaarig ist dieses Ross; du hast gesiegt. Schicke mich als Sklavin, Edle, nach Belieben, Schöne.‘ Bhīṣma sprach: „Der Sklavinnen Tun steht im Belieben der Herren, ohne Zweifel.“ Da schickte Kadrū die dharmawandelnde Vinatā, gleichsam lachend, wie eine Sklavin, und sie tat alles: nicht verblasst, nicht erregt, nicht zornig, nicht betrübt verrichtete die lotusäugige Vinatā ihr den Dienst. Diese vier Himmelsrichtungen [?] wurden von ihr im Dienerstand durchlaufen. Dann stießen Kraft und Stolz auf den Vainateya. Ihn, der dem Stolz verfallen war, in der Nähe umherlaufend, sah Nārada, der Götterseher, König, stolzerfüllt. Da sprach der Götterseher Nārada gleichsam lachend zu ihm: „Was bist du dem Stolz verfallen? Siehst du nicht die Mutter? Von Kraft berauscht, stets selbstgefällig: Die Sklavin des Schlangenkönigs, deine Mutter, ist im Innenhaus, die Tugendhafte.“ Vainateya sprach zu ihm: „Welche Tat ist das, großer Weiser? Meine Mutter, die mich, den Sohn, gebar, ist zur Sklavin geworden, die Asketin.“ Da sprach der Weise: „Beim Würfeln [Wetten] wurde sie besiegt, Vogel.“ Garuḍa sprach: „Durch List des Schlangenkönigs, seiner Mutter und der Söhne einst mit [ihr]: Wie wurde sie durch List besiegt, meine Mutter, Ehrwürdiger? Sag mir, wie es gewesen ist; wenn ich es gehört habe, weiß ich, was weiter [zu tun ist].“ Da erzählte Nārada ihm alles, wie es gewesen war, Bester der Bharata, dem Vogel, wie es gewesen war. Als Vainateya das hörte, drang Zorn in sein Herz; er schmähte alle Schlangen samt der Mutter, Bezwinger der Feinde. Dann flog der Vogelkönig vor Zorn und Kummer rasch auf und ging dorthin, wo seine Mutter in großer Not war. Dort sah er die Mutter, elend, mit verfilzten Haaren, schmutzig, abgemagert, von einer Wolke verhüllt wie die Sonne im Glanz. Ihm floss vor Kummer und Zorn Wasser aus den Augen; der Stier unter den besten Vögeln, der in seiner Manneskraft [das Tun und Lassen bedachte], sagte zur Mutter nichts und antwortete nur der Kadrū, der Dharma-Selige: „Ob meine Mutter mit Dharma besiegt wurde oder auch mit Adharma: Du bist ältere Mutter [wie eine Mutter], all dieser Dharma gilt mir [als gültig]. Diese aber möge, Mutter, nicht mein, ihres Sohnes, wegen leidend und elend sein: Entlasse sie gütig um meinetwillen, du Dharma-Kundige.“ Als Kadrū das Wort des klugen Vainateya hörte, sprach die Übelgesinnte, von Kummer betäubt: „Weder dir noch deiner Mutter werde ich je etwas Liebes tun, Vogel, Zweimalgeborener; du sprichst so zu mir, der Übelgesinnten.“ Als sie so sprach, unfreundlich, grausam redend, versuchte er, die Furchtbare mit freundlichen Worten zu gewinnen. Garuḍa sprach: „Die ältere [Herrin] bist du, Glückliche, meiner Mutter lieb, Schöne.“ Kadrū sprach: „Du bist ... [der Sohn] meiner leiblichen Schwester; ich bin [deine] ältere Mutter, ohne Zweifel. Geh, Vogel, nach Belieben, wohin du willst, Zweimalgeborener. Durch freundliche Worte, Eiergeborener, ist die Mutter nicht [von der Sklaverei] zu lösen. Wenn du das Amṛta holst, Vogel, für deine Mutter, Bhīṣma [sprach]: möge ich sie als Nichtsklavin sehen, Vainateya, ohne Zweifel.“ Als der hochglänzende Vogel „So sei es“ gesagt und sich zum Holen des Amṛta verpflichtet hatte, sprach er zum Vater: „Nach Belieben, freundliche Worte wiederholt sendend, und [wegen] der Erlaubnis der Mutter – sie aber stimmt nicht zu. Sie sandte mir vielerlei Worte, blitzartig hart: ‚Ehrwürdiger, meine Mutter Vinatā ist Sklavin, Hochglänzender; Kadrū schickt sie, und sagte: diese ist Sklavin. Hol das Amṛta, dann wird Vinatā frei.‘ Darum sagte ich: ‚Ich werde es holen, um die Mutter zu befreien.‘“ Kaśyapa sprach: „Als du gebeten wurdest, schnell das Amṛta zu holen, [antwortete er] erfreut: Das Amṛta, Lieber, ist schwer zu erlangen, selbst für Götter; wie erst von dir? Es wird von Wächtern stark bewacht, höre das von mir: Gut ist es von Wassern geschützt, ringsum umgeben; danach behütet vom lodernden Feuer. Dann bewachen Hunderttausende, Millionen und Hundertmillionen das Amṛta gewaltig: Rākṣasas, Kiṃkaras genannt. Deren Waffen, Lieber, sind Speere, Lanzen, Dreizacke, Śataghnīs und Beile, die Waffen der Wächter, [und] blitzgleiche Felsen. Dann ist es ringsum von einem großen Netz aus Eisen umschlossen, auf Anordnung des Vṛtra-Töters. So [beschaffen], Lieber, wie erbittest du das Amṛta, gut geschützt vom Vajra-Träger, Vainateya, Vogel? Von Indra, den Göttern, den Nāgas, mit Schwertern, Bergwassern und dergleichen [?].“ Garuḍa sprach: „Aus Sohnesbegier sagst du dies; höre den festen Entschluss, Lieber. Ich bin stark und listenreich; was soll ich dir noch mehr tun?“ Der Vater, erfreut, sagte wieder und wieder lachend zu ihm: „Wenn du jene beiden grausamen [Tiere], Schildkröte und Elefant, verzehrst, dann wird dir unermessliche Kraft zuteil, ohne Zweifel.“ Garuḍa sprach: „Du wirst gewiss der Holer des Amṛta sein, ohne Zweifel. Wo sind jene beiden Grausamen, Vielgesegneter, Elefant und Schildkröte? Ich will sie essen, Lieber, zur Stärkung der Kraft.“ Kaśyapa sprach: „Ein Berg am Meeresrand steht, den Himmel stützend, Uraga genannt, einst selbst für Götterscharen unerreichbar, ausgedehnt [gemessen] in Kuhruf-Weiten, mit blühenden Bäumen und Hängen. Dort wurde von einem starken Elefanten ein Weg gebahnt. Sieben und neun Kuhruf-Weiten [Höhe hatte er], Sohn. Durch das Gehen und Kommen ist jener große Berg abgetragen worden; so [hoch] ist der Weg [geworden], der [einst] erhoben war, dem Boden gleich gemacht. Auf ihm geht jener Elefant, durstig, und will kämpfen. Jenseits dieses Königs der Berge liegt ein See mit roten Lotosblüten, Kanaka genannt; dort [lebt] eine mächtige Schildkröte. Ausgedehnt [in Kuhruf-Weiten] sind sowohl die Schildkröte als auch der Elefant, an Länge gleich, mit Glanz und Kraft begabt: Diese beiden sind Madhu und Kaiṭabha, wiedergekehrt, in der anderen Geburt betört, einander zu töten begierig. Wenn jener Elefant, durstig, zu jenem Gewässer geht, tritt ihm die Schildkröte zornig entgegen, die Mächtige, mit Krallen und Zähnen, immer wieder tauchend und auftauchend; der Wasserbewohner zerriss den Elefanten mit der Vorderseite [?]. Auch der Elefantenkönig, wasserdurstig, wehrt mit Füßen, Rüsselspitze und Stoßzähnen das Wassertier ab. Der Wassergeborene aber, aus dem Wasser [aufsteigend], wehrt den Elefantenführer mit Krallen und Zähnen ab. Abgewehrt, geht der beste Elefant wieder in seinen Wald, durstig, mit feuchter Rüsselspitze, mit Blut besprengt. Geh zu beiden, Sohn, zusammen; wenn du kannst, friss sie. Einzeln sind die beiden von dir nicht zu bezwingen, [denn] sie stehen unachtsam in ihrer Kraft.“ Garuḍa sprach: „Wie sind die beiden, Elefant und Schildkröte, von mir zu [bezwingen], Ehrwürdiger?“ Kaśyapa sprach: „Um beide gleichzeitig zu fassen: Dazu kannst du mir das Mittel nennen. Wenn der Elefant kämpfen will, steigt der Wasserbewohner für einen Augenblick, kampflustig, wiederholt rasch aus dem Wasser [heraus]: Den Wassergeborenen ohne Wasser, Lieber, und den unachtsamen Elefanten“ Bhīṣma sprach: „wirst du ergreifen, Herr der Vögel; ein anderes Mittel gibt es hier nicht.“ So angesprochen, ging der Vogel in jenen besten Wald und sah den Elefantenfürsten, der einer Wolkenmasse an Glanz glich. Jener Elefant war gleichsam auf die Bergstraße gelangt, Bhārata. Als der Hochbeglückte ihn sah, mit gesträubten Körperhaaren, entstand große Freude, [da er] den Elefanten und die Schildkröte, den Grausamen und Hochgesinnten, verzehren wollte, König. Dann näherte sich der sehr starke Himmelsgänger mit großer Geschwindigkeit, alle Glieder zusammenziehend, nur mit Mühe. Nachdem der starke beste Elefant so den Weg gegangen war, seufzte er tief vor Erschöpfung, um zu ruhen. Vom Wind seines Atems und dem Brunstgeruch erhob sich die große Schildkröte, die den Elefanten abwehrt. Deren gewaltigen Kampf sah der Herr der Vögel, [wie] von Indra und Prahrāda, zwischen Schildkrötenfürst und Elefant. Den Elefantenführer, der mit der Rüsselspitze das Wasser berührte, wehrte der Wassergeborene mit Zähnen und Krallen ab, Bhārata. Auch der Elefant wehrte den Wassergeborenen ab mit Füßen und Rüssel, sowohl beim Tauchen als beim Auftauchen. Einen Augenblick lang war der Kampf, furchtbar anzusehen. Dann trat die Schildkröte aus dem Wasser aufs Land, König; der Elefant aber, obwohl zerschlagen, kehrte durstig nicht um, wassergierig, und wich vor Durst nur langsam zurück. Als er den Wassergeborenen rasch aus dem Kampf weichen sah, stürzte [Garuḍa] mit Wucht los wie der Vajra-Träger auf einen Asura. Beide, den aus Zorn aufs Land gestiegenen [Elefanten] und die [Schildkröte], packte Vinatās Sohn zusammen. Mit dem linken Fuß ergriff er den besten Elefanten, den zappelnden, der Starke, mit dem rechten die Schildkröte. Dann flog der Schlangenkönig-Vernichter rasch auf, Himmel und Luftraum mit den beiden Flügeln bedeckend, unbesiegt. Von dem rasch Aufsteigenden wurden die beiden mit den scharfen, vajra-kernigen Krallen fest ergriffen und ließen rasch das Leben. Beide packend, mit schlaffen Füßen, Köpfen und Hälsen, der Starke, rasch, gleichsam tanzend am Himmel spielend, ging der Himmelsgänger. Dann sah der Held, zu essen begierig, auf der Erde umher, Herr der Erde, und erblickte keinen ausreichenden Baum zum Sitzen. Nach Naimiṣa, dem Götterwald, gekommen, sah der Hochglänzende einen Baum, von Ästen und Stämmen bedeckt, dem Himalaya-Gipfel gleich, zwei Yojana hoch, im Umfang, König, ringsum ein Nalva [Maß]. Einer seiner Äste war fünf Yojana lang, festwurzelig, mit festem Stamm, besetzt mit Blättern wie Vajra. Dort setzte sich Vainateya plötzlich nieder, die beiden haltend; zum Essen bereit, brach er den Ast mit seiner Wucht. Als er den fallenden [Ast] sah und die Scharen der Ṛṣis, die dort mit den Vasus in einer Opfersitzung saßen, Herr der Erde, die Vaikhānasa genannten Asketen und die Scharen der Vālakhilyas, da befiel den Vogelfürsten Furcht, Bhārata. Als er jene Asketen dort zusammen mit den Göttern sitzen sah, fasste der Herr der Vögel den Ast mit dem Schnabel und flog auf. Und die beiden [Tiere] tragend, flog der Schlangenfresser gleichsam spielend durch den Himmel. Als sie ihn sahen, den Vogel, der die schwere Last ergriffen hatte und aufgeflogen war, sagten alle Ṛṣis: „Dies ist Garuḍa [der Schwer-Tragende]. Kein anderer vermag [so etwas] wie dieser kraftvolle Vogel. Er geht, der Dharma-Selige, mit schwerer Last. Wie spielend geht er am Himmel; darum ist er eben Garuḍa.“ So machten alle Vasus und Himmelsbewohner die Abmachung: dem Vogelkönig [gilt] der Name „Garuḍa“. Der Vogel durcheilte die ganze Erde hierhin und dorthin, wollte den Ast des Baumes loswerden und fand keinen Ort. Da hörte er eine himmlische Stimme, immer wieder über ihm sprechend, eines Götterboten, deutlich, ihn mit „Garuḍa“ anredend: „Vainateya, bei den Kuvindas am Meeresende, Starker, lass den Ast des Baumes fallen; denn du hast [hier] keine Gewissheit über den Dharma.“ Als Garuḍa dies hörte, ging er rasch zum Salzmeer, dorthin, wo die törichten, übeltuenden Kuvindas [wohnten]. Dorthin gegangen, ließ der Beste der Fliegenden den Ast fallen. Von ihm wurden damals sechsunddreißig Landschaften erschlagen, König. Jene Gegend, Tiger unter Königen, wurde als äußerst furchtbar bekannt. Bhīṣma sprach: „Śākhāpataga [Astfall]“ [heißt sie] bei den bösen Kuvindas. Nachdem der Tigervogel jene Schar der Kuvindas erschlagen hatte, setzte er sich auf einen Berggipfel und fraß die beiden, Elefant und Schildkröte, froh, der Vogelkönig. Deren Blut und Fett trinkend, Bezwinger der Feinde, froh, der Beste der Vögel, unvergleichliche Kraft erlangt habend, ging der Schlangenfresser zur Wohnung des Götterkönigs. Er verneigte sich vor dem hochgesinnten Feuer, Funken sprühend, Tag und Nacht lodernd zum Schutz des Amṛta. Als er es sah, befiel den Vogelfürsten heftige Furcht; vor Wasser und vor den Rākṣasas hat er keine Furcht. Sein Vogelsein und das lodernde Feuer sehend, ging der Schlangenfresser dann zu Pitāmaha [Brahmā] und sah ihn. Nachdem er sich vor dem Hochgesinnten verneigt hatte, mit ehrfürchtig gefalteten Händen, sagte der Herr der Vögel unmissverständlich: „Ich bin, Ehrwürdiger, zu einer schweren Aufgabe angetreten, dharmagemäß entschlossen, um meine Mutter aus der Sklaverei zu befreien, untadelig. Von Kadrū [her muss] ich das Amṛta bringen, Herr; dann wird meine Mutter, Gott, aus der Sklaverei befreit werden. Dort bewacht das Amṛta beständig loderndes Feuer, Herr, Hiraṇyaretas, auf Anordnung Pākaśāsanas [Indras]. Dort, Gott der Götter, befiel mich heftige Furcht, als ich das lodernde Feuer sah und mein Vogelsein, Herr: Wie kann ich das Feuer überwinden? Ein Mittel dagegen, Gewährer, kannst du mir nennen, Herr.“ Ihm, dem Vielgesegneten, der sich quälte, sagte er ein Mittel zum Löschen des Feuers, immer wieder lächelnd: „Mit Milch wird das Feuer gelöscht, Kind, und mit Schmelzbutter, selbst das im Körper der Wesen [wohnende], wie erst das lodernde auf Erden. Frische Butter oder Milch sollst du in das Feuer geben.“ Bhīṣma sprach: „Dann geh nach Belieben, das Feuer wird dich nicht verbrennen.“ Nach dem Wort des Pitāmaha ging Garuḍa, der Beste der Fliegenden, ein wenig [weit] in ein Kuhdorf, um Butter zu holen. Er sah dort geschlagene Butter in einem Krug stehen; nahm sie und ging dorthin, wo das Amṛta bewacht wurde. Der Vogel, der Starke, ging dort quer über das Wasser, wich dem Feuer aus und warf die Butter hin. Es wurde flammend, träge im Lauf, von jener Butter gesättigt; der Rauchbannerträger loderte nicht auf, sondern entließ nur Rauch. Rasch an ihm, dem Feuer, vorüber, freudigen Herzens, überwand Garuḍa die Rākṣasas, mit dem Flügelwind niederwerfend. Diese fielen auf Köpfe, Knie und Füße, ihre Waffen und Panzer wegwerfend, von Vogelflügeln getroffen. Nachdem er hinaufgesprungen war, die umringenden Schlangen erschlagen und das Rad überwunden hatte, durchbrach er durch den Raum zwischen den Speichen mit dem Kopf das Netz und stürmte weiter. Er, stark, dem Vajra an Wucht gleich, zerbrach mit dem Kopf das Netz und holte rasch das Amṛta heraus, der Schlangenfresser. Mit ihm flog Garuḍa rasch davon wie der Wind. Da rüstete sich der Vṛtra-Töter mit den Göttern; er bestieg den mit Mātali bespannten, von goldgeschmückten Falben gezogenen Wagen, an Glanz Sonne und Feuer gleich. Der Vṛtra-Töter Pākaśāsana stürmte auf den Vogelkönig los, den scharfen Vajra erhebend, der Starke mit dem Vajra in der Hand. Ebenso stürmte Garuḍa, König, auf den Vajra-Träger los. Dann sagte [Indra] zu Mātali: „Treibe rasch die Rosse an!“ Und der Tausendäugige, von scharfer Geschwindigkeit und Tapferkeit, schleuderte den göttlichen, sehr furchtbaren Vajra auf Garuḍa. Als er merkte, dass der Herr der Dreißig [Götter] den Vajra schleudern wollte, wurde der Beste der Fliegenden noch schneller und flog vorwärts. Da er durch die Anordnung des Pitāmaha Bescheid wusste, [und] als Vogel eine Gabe erlangt hatte, sprach er zu Śakra über den Vajra, die beste der Waffen: „Vṛtra-Töter, dieser Vajra ist dir als Gabe von Pitāmaha zuteil geworden; darum, um Ehre zu erweisen, lasse ich eine einzige Feder [ein Körperhaar] fahren. Mit diesem Königs der Waffen, wenn du kannst, Vṛtra-Töter, sollst du [mich] mit höchster Kraft erschlagen; ich gehe unversehrt davon.“ Da traf der Vajra, mit seiner eigenen Geschwindigkeit, Bhārata, [ihn] mit höchster Kraft, verbrannte ihn aber nicht stark. Dann sahen die Götterseher, König, die am Himmel gingen, den Vajra an der Flügelfeder haften und sprachen: „Suparṇa [Schönfeder], Vogel Garuḍa, an dessen Feder die beste Waffe haftet, die ewige des Götterkönigs, des Vṛtra-Töters.“ So [heißt] der Vogel Suparṇa, Vainateya, der Gewaltige; die Ṛṣis kennen ihn als agnisch und als viṣṇuisch, ganz und gar vom Veda gepriesen, den Ertrag des Himmelswegs schenkend. Die Pfauen nahmen die dünne Feder des Suparṇa an sich. Bhīṣma sprach: „Alle Pfauen liefen, staunend, auf den Vajra-Träger zu.“ Da sprach der Tausendäugige, als er den Vajra haftend sah, die beste Waffe, und die Ṛṣis, plötzlich zu Suparṇa: „Ich sehe deine Macht nicht; darum kämpfe ich [nicht]. Da so gesprochen ist, kann von mir kein Schutz [des Amṛta] anders bewirkt werden. Dieser Vajra ist mit mir zurückgekehrt, wie er gekommen ist.“ Als der Tausendäugige umgekehrt war, [ging] Garuḍa Garuḍa sprach: „Rasch zu Kadrū, das Amṛta ergreifend, Bhārata. Ich habe das Amṛta rasch für meine Mutter gebracht.“ Kadrū sprach: „Nicht mehr Sklavin sei heute Vinatā, die Dharma-Wandelnde. Willkommen und gut gebracht dieses Amṛta, Sohn der Vinatā. Nicht mehr Sklavin ist deine Mutter heute, Sohn, [sondern] frei und schön.“ Als so gesprochen war, kam Vinatā nach Hause. Der Vogel, der Beste der Starken, brachte [das Amṛta] gehörig herbei. Er erinnerte sich an den Sieg der Mutter [durch Trug] und an den Tod der Schlangenfürsten, die als Schwanzhaare jenes Rosses dunkel erschienen waren: „Durch List bist du gesiegt.“ Da sprach der Vogel, der Beste der Starken, das Rechte zu ihr; er holte das Amṛta [wieder] rasch und flog mit Wucht auf. Als Kadrū, die Mutter der Schlangen, den unbesiegten Suparṇa mit dem Amṛta davonziehen sah, sprach sie: „Weshalb, Vainateya, holst du, nachdem du das beste Amṛta gebracht hast, es wieder weg, Übelgesinnter? Begehe nie Unrecht.“ Suparṇa sprach: „Das Holen des Amṛta, das ich heute für meine Mutter getan habe, geschah auf dein Wort: ‚Hol das Amṛta.‘ Es ist rasch gebracht, und meine Mutter ist befreit. Ich hole es wieder dorthin zurück, von wo ich es geholt habe. Wenn du mir sagtest: ‚Das Amṛta soll mir gegeben werden‘, würde ich es tun oder nicht tun; denn du bist des Amṛta nicht würdig.“ Bhīṣma sprach: „Durch Dharma und Wahrheit wurde Vinatā befreit.“ Dann ging Garuḍa zu Puraṃdara und sagte: „Vṛtra-Töter, dieses beste Amṛta habe ich dir [wieder]gebracht. Um der Mutter willen ist dieses Amṛta geholt worden, so nimm es [zurück]. Meine Mutter, Herr der Götter, geriet in Sklaverei; von der Mutter der Schlangen wurde sie durch den Anblick des Amṛta befreit.“ Als der Tausendäugige dies hörte, stimmte er Suparṇa zu und sagte freudig: „Glück, Glück!“, Vāsava. Die Ṛṣis, die mit den Göttern den Tausendäugigen bedienen, alle freudig, und ebenso die Viśvedevas: Da sagten alle Ṛṣis und Götter, Stier der Bharata, froh zu Puraṃdara: „Garuḍa soll eine Gabe erlangen.“ Da sprach der Gatte der Śacī gleichsam lächelnd: „Dieser Vogelkönig wird selbst als Hṛṣīkeśa geboren werden: Keśava, der Lotosäugige, im Haus des Sohnes Śūras, um den Dharma zu wahren, indem er, der Schlangenfresser, sich [selbst] teilt. Dies ist dir, Bester der Pāṇḍavas, Garuḍa, der Vogelkönig; Suparṇa Vainateya ist verkündet; Heil dir. Diese Erzählung ist von mir verkündet, Bester der Gebenden, von Suparṇa, Starkarmiger; was soll ich dir noch mehr erzählen?“
Wort für Wort
- yudhiṣṭhiraḥ; garuḍaḥ pakṣiṇāṃ śreṣṭha iti pūrvaṃ pitāmaha; uktas tvayā mahābāho śvetavāhaṃ praśaṃsatā; atra kautūhalaṃ me 'sti śravaṇe jāyate matiḥ; kathaṃ garutmān pakṣīṇāṃ śraiṣṭhyaṃ prāptaḥ paraṃtapa; suparṇo vainateyaś ca kena śatruś ca bhoginām; kiṃvīryaḥ kiṃbalaś cāsau vaktum arhasi bhārata
- Yudhiṣṭhira fragt: Garuḍa ist der Beste der Vögel; wie erlangte er den Vorrang, wodurch wurde er Feind der Schlangen, welche Kraft hat er (Perf.; Interrogativa)
- bhīṣmaḥ; vāsudeva mahābāho devakī suprajās tvayā; śrutaṃ te dharmarājasya yaduharṣavivardhana; suparṇaṃ śaṃsa ity eva mām āha kurunandanaḥ; asya pravaktum icchāmi tvayājñapto mahādyute; tvaṃ hi śaure mahābāho suparṇaḥ procyase purā; anādinidhane kāle garuḍaś cāsi keśava; tasmāt pūrvaṃ prasādya tvāṃ dharmaputrāya dhīmate
- Bhīṣma zu Vāsudeva: Du hast es vom Dharmakönig gehört; du wirst seit alters Suparṇa genannt, in endloser Zeit bist du Garuḍa (Perf.; Pass.; 2.Sg.)
- vāsudevaḥ; garuḍaṃ patatāṃ śreṣṭhaṃ vaktum icchāmi mādhava; yathaiva mā bhavān veda tathā veda yudhiṣṭhiraḥ
- Vāsudeva: Ich will über Garuḍa sprechen; wie du mich kennst, so kennt Yudhiṣṭhira (1.Sg.; 3.Sg.)
- bhīṣmaḥ; tathā ca garuḍo rājaṃs tathāsmai brūhi tattvataḥ; yudhiṣṭhira mahābāho śṛṇu rājan yathātatham; garuḍaṃ pakṣiṇāṃ śreṣṭhaṃ vainateyaṃ mahābalam; tathā ca garuḍo rājan suparṇaś ca yathābhavat; yathā ca bhujagān hanti tathā me bruvataḥ śṛṇu
- Bhīṣma: Sage ihm der Wahrheit gemäß; höre, wie Garuḍa zu Suparṇa wurde und wie er die Schlangen erschlägt (Imp.; 3.Sg.Präs.)
- purāhaṃ tāta rāmeṇa jāmadagnyena dhīmatā; kailāsaśikhare ramye mṛgān nighnan sahasraśaḥ; tam ahaṃ tāta dṛṣṭvaiva śastrāṇy utsṛjya sarvaśaḥ; abhivādya pūrvaṃ rāmāya vinayenopatasthivān; tam ahaṃ kathānte varadaṃ suparṇasya balaujasī; apṛcchaṃ sa ca māṃ prītaḥ pratyuvāca yudhiṣṭhira
- Einst bei Rāma Jāmadagnya auf dem Kailāsa; Waffen niedergelegt, gegrüßt; ich fragte ihn nach Suparṇas Kraft, er antwortete erfreut (1.Sg.; Abs.; Impf.)
- kadrūś ca vinatā cāstāṃ prajāpatisute ubhe; te dharmeṇopayeme 'tha mārīcaḥ kaśyapaḥ prabhuḥ; prādāt tābhyāṃ varaṃ prīto bhāryābhyāṃ sumahātapāḥ; tatra kadrūr varaṃ vavre putrāṇāṃ daśataḥ śatam; tulyatejaḥprabhāvānāṃ sarveṣāṃ tulyajanmanām; vinatā tu vavre dvau putrau vīrau bharatasattama; kadrūputrasahasreṇa tulyavegaparākramau
- Kadrū und Vinatā, Töchter des Prajāpati, Frauen Kaśyapas; Gabe: Kadrū tausend Söhne, Vinatā zwei Söhne, an Schnelligkeit tausend Kadrū-Söhnen gleich (Nom.Du.; Perf.)
- sa tu tābhyāṃ varaṃ prādāt tathety uktvā mahātapāḥ; janayām āsa tān putrāṃs tābhyām āsīd yathā purā; kadrūḥ prajajñe tv aṇḍānāṃ tathaiva daśataḥ śatam; aṇḍe dve vinatā caiva darśanīyatare śubhe; tāni tv aṇḍāni tu tayoḥ kadrūvinatayor dvayoḥ; sopasvedeṣu pātreṣu nidadhuḥ paricāriṇaḥ
- Er gewährte die Gabe; Kadrū gebar tausend Eier, Vinatā zwei; die Dienerinnen legten sie in warme Gefäße (Perf.; Akk.Pl.; 3.Pl.Perf.)
- niḥsaranti tadāṇḍebhyaḥ kadrūputrā bhujaṃgamāḥ; pañcavarṣaśate kāle dṛṣṭaśvāsabalaujasaḥ; vinatā teṣu jāteṣu pannageṣu mahātmasu; viputrā putrasaṃtāpād aṇḍam ekaṃ bibheda ha; kim anena kariṣye 'ham iti vākyam abhāṣata; na hi pañcaśate kāle purā putrau dadarśa sā; sāpaśyadaṇḍān niṣkrāntaṃ vinā patraṃ manasvinam; pūrvakāyopasaṃpannaṃ viyuktam itareṇa ha; dṛṣṭvā tu taṃ tathārūpam asamagraśarīriṇam; putraduḥkhānvitāśocat sa ca pakṣī tathā gataḥ
- Nach fünfhundert Jahren kamen die Schlangen aus den Eiern; die kinderlose Vinatā zerbrach ein Ei, sah einen flügellosen, unvollständigen [Sohn] und klagte (Nom.Pl.; Perf.; Impf.)
- abravīc ca mudā yuktaḥ paryaśrunayanas tadā; mātaraṃ capalāsīti hato 'ham iti cāsakṛt; na tvayā kāṅkṣitaḥ kālo yāvān evātyagāt purā; āvāṃ bhavāva putrau te śvasanād balavattarau; īrṣyākrodhābhibhūtatvād yo 'ham evaṃ kṛtas tvayā; tasmāt tvam api me mātar dāsībhāvaṃ gamiṣyasi; pañca varṣaśatāni tvaṃ spardhase vai yayā saha; dāsī tasyā bhavitrīti sāśrupātam uvāca ha; eṣa caiva mahābhāge balī balavatāṃ varaḥ; bhīṣmaḥ; mokṣayiṣyati te mātar dāsībhāvān mamānujaḥ
- Der Vogel [Aruṇa] sprach zur Mutter: Du hast nicht gewartet; aus Neid machtest du mich so, darum wirst du Sklavin; mein Bruder wird dich befreien (Impf.; Fut.; 2.Sg.)
- vinatā putraśokārtā śāpād bhītā ca bhārata; pratīkṣate sma taṃ kālaṃ yaḥ putroktas tadābhavat; tato 'py atīte pañcaśate varṣāṇāṃ kālasaṃyuge; garuḍo 'tha mahāvīryo jajñe bhujagabhug balī; bandhurāsyaḥ śikhī patrakośaḥ kūrmanakho mahān; raktākṣaḥ saṃhatagrīvo hrasvapādo mahāśirāḥ; yas tv aṇḍāt sa vinirbhinno niṣkrānto bharatarṣabha; vinatāpūrvajaḥ putraḥ so 'ruṇo dṛśyate divi; pūrvāṃ diśam abhipretya sūryasyodayanaṃ prati; aruṇo 'ruṇasaṃkāśo nāmnā caivāruṇaḥ smṛtaḥ; jātamātras tu vihago garuḍaḥ pannagāśanaḥ; vihāya mātaraṃ kṣipram agamat sarvatodiśam; sa tathā cātivavṛdhe sarvakāmair athārcitaḥ; pitāmahavisṛṣṭena bhojanena viśāṃ pate; tasmiṃś ca vihage tatra yathākāmaṃ vivardhati
- Vinatā wartete; nach weiteren fünfhundert Jahren wurde Garuḍa geboren; Beschreibung; Aruṇa am Himmel; Garuḍa verließ sogleich die Mutter, wuchs, von Brahmā ernährt (Perf.; Part.; Fut.)
- kadrūś ca vinatā caiva gacchetāṃ sāgaraṃ prati; dadṛśāte tu te yāntam uccaiḥśravasam antikāt; snātvopavṛttaṃ tvaritaṃ pītavantaṃ ca vājinam; tataḥ kadrūr hasanty eva vinatām idam abravīt; vinatā; hayasya varṇaḥ ko nv atra brūhi yas te mataḥ śubhe; ekavarṇo hayo rājñi sarvaśveto mato mama; kadrūḥ; varṇaṃ vā kīdṛśaṃ tasya manyase tvaṃ manasvini; sarvaśveto matas tubhyaṃ ya eṣa hayasattamaḥ; vinatā; brūhi kalyāṇi dīvyāvo varṇānyatvena bhāmini; yady ārye dīvyasi tvaṃ me kaḥ paṇo no bhaviṣyati; kadrūḥ
- Kadrū und Vinatā am Meer sehen Uccaiḥśravas; Frage nach der Farbe: Vinatā sagt weiß; Kadrū: ganz weiß nach deiner Meinung; Wette um eine abweichende Farbe (Nom.Du.; Imp.; Lok.)
- sā taj jñātvā paṇeyaṃ vai jñātvā tu vipaṇe tvayā; jitā dāsī bhaver me tvam ahaṃ cāpy asitekṣaṇe; naikavarṇaikavarṇatve vinate rocate ca te; rocate me paṇo rājñi dāsītvena na saṃśayaḥ; bhīṣmaḥ; satyam ātiṣṭha bhadraṃ te satye sthāsyāmi cāpy aham; vinatā tu tathety uktvā kṛtasaṃśayanā paṇe
- Einsatz: die Besiegte wird Sklavin; Vinatā stimmt zu; Bhīṣma: Halte an der Wahrheit fest (Nom.; 3.Sg.; Imp.)
- kadrūr api tathety uktvā putrān idam uvāca ha; mayā kṛtaḥ paṇaḥ putrā mitho vinatayā saha; uccaiḥśravasi gāndharve tac chṛṇudhvaṃ bhujaṃgamāḥ; abravaṃ naikavarṇaṃ taṃ saikavarṇam athābravīt; jitā dāsī bhavet putrāḥ sā vāhaṃ vā na saṃśayaḥ; ekavarṇaś ca vājī sa candrakokanadaprabhaḥ; sāhaṃ dāsī bhaviṣyāmi jitā putrā na saṃśayaḥ; te yūyam aśvapravaram āviśadhvam atandritāḥ
- Kadrū berichtet ihren Söhnen von der Wette und befiehlt ihnen, als schwarze Schwanzhaare in das weiße Ross einzugehen (Impf.; Imp.Pl.; Part.)
- sarpāḥ; sarvaśvetaṃ vāladhiṣu vālā bhūtvāñjanaprabhāḥ; nikṛtyā na jayaḥ śreyān mātaḥ satyā giraḥ śṛṇu; āyatyāṃ ca tadātve ca na ca dharmo 'tra vidyate; sā tvaṃ dharmād apetaṃ vai kulasyaivāhitaṃ tava; nikṛtyā vijayaṃ mātar mā sma kārṣīḥ kathaṃ cana; yady adharmeṇa vijayaṃ vayaṃ kāṅkṣāmahe kva cit; tvayā nāma nivāryāḥ sma mā kurudhvam iti dhruvam; sā tvam asmān api sato vipāpān ṛjubuddhinaḥ; kalmaṣeṇābhisaṃyoktuṃ kāṅkṣase lobhamohitā; te vayaṃ tvāṃ parityajya draviṣyāma diśo daśa; yatra vākyaṃ na te mātaḥ punaḥ śroṣyāma īdṛśam; guror apy avaliptasya kāryākāryam ajānataḥ
- Die Schlangen widersprechen: Sieg durch List ist kein Dharma, schadet der Familie; sie würden die Mutter verlassen (Nom.Pl.; Opt.; Fut.)
- kadrūḥ; utpathaṃ pratipannasya parityāgo vidhīyate; śṛṇomi vividhā vāco hetumatyaḥ samīritāḥ; vakragā mannivṛttyarthaṃ tad ahaṃ vo na rocaye; na ca tat paṇitaṃ mandāḥ śakyaṃ jetum ato 'nyathā; jite nikṛtyā śrutvaitat kṣamaṃ kuruta putrakāḥ; śvo 'haṃ prabhātasamaye jitā dharmeṇa putrakāḥ; śailūṣiṇī bhaviṣyāmi vinatāyā na saṃśayaḥ; iha cāmutra cārthāya putrān icchanti mātaraḥ; seyam īhā vipannā me yuṣmān āsādya saṃgatām; iha vā tārayet putraḥ pretya vā tārayet pitṝn; nātra citraṃ bhavet kiṃ cit punātīti ca putratā; te yūyaṃ tāraṇārthāya mama putrā manojavāḥ; āviśadhvaṃ hayaśreṣṭhaṃ vālā bhūtvāñjanaprabhāḥ; jānāmy adharmaṃ sakalaṃ vijitā vinatā bhavet; nikṛtyā dāsabhāvas tu yuṣmān apy avapīḍayet; nikṛtyā vijayo veti dāsatvaṃ vā parājaye; ubhayaṃ niścayaṃ kṛtvā jayo vai dhārmiko varaḥ; yady apy adharmo vijayo yuṣmān eva spṛśet punaḥ; guror vacanam āsthāya dharmo vaḥ sa bhaviṣyati
- Kadrū: Vom Abweg-Geratenen trennt man sich; sie beharrt auf dem Einsatz; ein Sohn rettet die Väter; geht ein in das Ross; Dharma des Gehorsams (Pass.; Imp.; Fut.)
- bhīṣmaḥ; śrutvā tu vacanaṃ mātuḥ kruddhāyās te bhujaṃgamāḥ; kṛcchreṇaivānvamodanta ke cid dhitvā diśo gatāḥ; ye pratasthur diśas tatra kruddhā tān aśapad bhṛśam; bhujaṃgamānāṃ mātāsau kadrūr vairakarī tadā; kadrūḥ; utpatsyati hi rājanyaḥ pāṇḍavo janamejayaḥ; caturtho dhanvināṃ śreṣṭhāt kuntīputrād dhanaṃjayāt; sa sarpasatram āhartā kruddhaḥ kurukulodvahaḥ; tasmin satre 'gninā yuṣmān pañcatvam upaneṣyati
- Bhīṣma: Die Schlangen stimmen mühsam zu; einige fliehen; Kadrū verflucht sie: Janamejaya wird sie im Schlangenopfer durch Feuer töten (Perf.; Fut.)
- evaṃ kruddhāśapan mātā pannagān dharmacāriṇaḥ; guroḥ parityāgakṛtaṃ naitad anyad bhaviṣyati; evaṃ śaptā diśaḥ prāptāḥ pannagā dharmacāriṇaḥ; vihāya mātaraṃ kruddhā gatā vairakarīṃ tadā; tatra ye vṛjinaṃ tasyā anāpannā bhujaṃgamāḥ; te tasya vājino vālā babhūvur asitaprabhāḥ
- So verflucht gehen die Schlangen fort; die übrigen werden zu den dunklen Schwanzhaaren des Rosses; Kadrū freut sich (Part.Pass.; Perf.)
- tān dṛṣṭvā vāladhisthāṃś ca putrān kadrūr athābravīt; vinatām atha saṃhṛṣṭā hayo 'sau dṛśyatām iti; ekavarṇo na vā bhadre paṇo nau suvyavasthitaḥ; udakād uttarantaṃ taṃ hayaṃ caiva ca bhāminī; sā tv avakramatir devī vinatā jihmagābhinīm; abravīd bhaginīṃ kiṃ cid vihasantīva bhārata; hanta paśyāva gacchāvaḥ sukṛto nau paṇaḥ śubhe; dāsī vā te bhaviṣyāmi tvaṃ vā dāsī bhaviṣyasi; evaṃ sthiraṃ paṇaṃ kṛtvā hayaṃ te tu dadarśatuḥ; kṛtvā sākṣiṇam ātmānaṃ bhaginyau kurusattama
- Kadrū fordert Vinatā zum Anblick des Rosses auf; sie gehen, sehen es und bekräftigen den Einsatz (Imp.; Abs.)
- sā dṛṣṭvaiva hayaṃ mandaṃ vinatā śokakarśitā; śvetaṃ candrāṃśuvālaṃ taṃ kālavālaṃ manojavam; tatra sā vrīlitā vākyaṃ vinatā sāśrubindukā; uvāca kālavālo 'yaṃ turago vijitaṃ tvayā; dāsī māṃ preṣayasvārye yathākāmavaśāṃ śubhe; bhīṣmaḥ; dāsyaś ca kāmakārā hi bhartṝṇāṃ nātra saṃśayaḥ; tataḥ kadrūr hasantīva vinatāṃ dharmacāriṇīm; dāsīvat preṣayām āsa sā ca sarvaṃ cakāra tat; na vivarṇā na saṃkṣubdhā na ca kruddhā na duḥkhitā; preṣyakarma cakārāsyā vinatā kamalekṣaṇā; imā diśaś catasro 'syāḥ preṣyabhāvena vartitāḥ
- Vinatā sieht die schwarzen Haare, gesteht die Niederlage; Kadrū schickt sie als Sklavin, und Vinatā dient ohne Klage (Abs.; Perf.)
- atha sma vainateyaṃ vai baladarpau samīyatuḥ; taṃ darpavaśam āpannaṃ paridhāvantam antikāt; dadarśa nārado rājan devarṣir darpasaṃyutam; tam abravīc ca devarṣir nāradaḥ prahasann iva; kiṃ darpavaśam āpanno na vai paśyasi mātaram; balena dṛptaḥ satatam ahaṃmānakṛtaḥ sadā; dāsīṃ pannagarājasya mātur antargṛhe satīm; tam abravīd vainateyaḥ karma kiṃ tan mahāmune; janayitrī mayi sute jātā dāsī tapasvinī; athābravīd ṛṣir vākyaṃ dīvyatī vijitā khaga
- Garuḍa, stolz umherlaufend, wird von Nārada gefragt, ob er die Mutter nicht sehe; Sklavin des Schlangenkönigs, beim Wetten besiegt (Perf.; Impf.)
- garuḍaḥ; nikṛtyā pannagendrasya mātrā putraiḥ purā saha; kathaṃ jitā nikṛtyā sā bhagavañ jananī mama; brūhi tan me yathāvṛttaṃ śrutvā vetsye tataḥ param; tatas tasya yathāvṛttaṃ sarvaṃ tan nāradas tadā; ācakhyau bharataśreṣṭha yathāvṛttaṃ patatriṇaḥ; tac chrutvā vainateyasya kopo hṛdi samāviśat; jagarhe pannagān sarvān mātrā saha paraṃtapa; tatas tu roṣād duḥkhāc ca tūrṇam utpatya pakṣirāṭ; jagāma yatra mātāsya kṛcchre mahati vartate; tatrāpaśyat tato dīnāṃ jaṭilāṃ malināṃ kṛśām; toyadena praticchannāṃ sūryābhām iva mātaram; tasya duḥkhāc ca roṣāc ca netrābhyām aśru cāsravat
- Garuḍa fragt nach dem Hergang; Nārada erzählt; Garuḍas Zorn; er fliegt zur Mutter und findet sie elend (Imp.; Perf.; Part.)
- pravṛttiṃ ca nivṛttiṃ ca pauruṣe pratitasthuṣaḥ; anuktvā mātaraṃ kiṃ cit patatrivarapuṃgavaḥ; kadrūm eva sa dharmātmā vacanaṃ pratyabhāṣata; yadi dharmeṇa me mātā jitā yady apy adharmataḥ; jyeṣṭhā tvam asi me mātā dharmaḥ sarvaḥ sa me mataḥ; iyaṃ tu me syāt kṛpaṇā mayi putre 'mba duḥkhitā; anujānīhi tāṃ sādhu matkṛte dharmadarśinī; kadrūḥ śrutvāsya tad vākyaṃ vainateyasya dhīmataḥ; uvāca vākyaṃ duṣprajñā parītā duḥkhamūrchitā; nāhaṃ tava na te mātur vainateya kathaṃ cana; kuryāṃ priyam aniṣṭātmā māṃ bravīṣi khaga dvija
- Garuḍa wendet sich an Kadrū: ob mit Dharma oder Adharma besiegt, sie solle die Mutter entlassen; Kadrū weigert sich (Impf.; Imp.; 1.Sg.Opt.)
- tāṃ tadā bruvatīṃ vākyam aniṣṭāṃ krūrabhāṣiṇīm; dāruṇāṃ sūnṛtābhis tām anunetuṃ pracakrame; garuḍaḥ; jyeṣṭhā tvam asi kalyāṇi mātur me bhāmini priyā; kadrūḥ; sodaryā mama cāsi tvaṃ jyeṣṭhā mātā na saṃśayaḥ; vihaṃgama yathākāmaṃ gaccha kāmagama dvija; sūnṛtābhis tvayā mātā nādāsī śakyam aṇḍaja; amṛtaṃ yady āhares tvaṃ vihaṃga jananīṃ tava; bhīṣmaḥ; adāsīṃ mama paśyemāṃ vainateya na saṃśayaḥ
- Er sucht Kadrū mit freundlichen Worten zu gewinnen; Kadrū: Bring das Amṛta, dann sei sie frei (Inf.; Imp.; Opt.)
- tathety uktvā tu vihagaḥ pratijñāya mahādyutiḥ; amṛtāharaṇe vācaṃ tataḥ pitaram abravīt; kāmaṃ vai sūnṛtā vāco visṛjya ca muhur muhuḥ; yac cāpy anujñāṃ mātur vai na ca sā hy anumanyate; sā mā bahuvidhā vāco vajrakalpā visṛjya vai; bhagavan vinatā dāsī mama mātā mahādyute; kadrūḥ preṣayate caiva dāsīyam iti cābravīt; āharāmṛtam ity eva mokṣyate vinatā tataḥ; so 'haṃ mātur vimokṣārtham āhariṣya iti bruvan
- Garuḍa gelobt es und berichtet dem Vater Kaśyapa von der Sklaverei der Mutter und seinem Vorhaben (Abs.; Impf.)
- kaśyapaḥ; amṛtaṃ prārthitas tūrṇam āhartuṃ pratinandya vai; amṛtaṃ tāta duṣprāpaṃ devair api kutas tvayā; rakṣyate hi bhṛśaṃ putra rakṣibhis tan nibodha me; guptam adbhir bhṛśaṃ sādhu sarvataḥ parivāritam; anantaram atho guptaṃ jvalatā jātavedasā; tataḥ śatasahasrāṇi prayutāny arbudāni ca; rakṣanty amṛtam atyarthaṃ kiṃkarā nāma rākṣasāḥ; teṣāṃ śaktyṛṣṭiśūlāṃś ca śataghnyaḥ paṭṭasās tathā; āyudhā rakṣiṇāṃ tāta vajrakalpāḥ śilās tathā; tato jālena mahatā avanaddhaṃ samantataḥ; ayasmayena vai tāta vṛtrahantuḥ sma śāsanāt; tat tvam evaṃvidhaṃ tāta kathaṃ prārthayase 'mṛtam; surakṣitaṃ vajrabhṛtā vainateya vihaṃgama; indreṇa devair nāgaiś ca khaḍgair girijalādibhiḥ
- Kaśyapa: Das Amṛta ist schwer zu erlangen, von Wasser, Feuer, Kiṃkara-Rākṣasas, Waffen und Eisennetz auf Anordnung Indras geschützt (Gerundiv; Part.; Instr.)
- garuḍaḥ; putragṛddhyā bravīṣy etac chṛṇu tāta viniścayam; balavān upāyavān asmi bhūyaḥ kiṃ karavāṇi te; tam abravīt pitā hṛṣṭaḥ prahasan vai punaḥ punaḥ; yadi tau bhakṣayes tāta krūrau kacchapavāraṇau; tathā balam ameyaṃ te bhavitā tan na saṃśayaḥ; garuḍaḥ; amṛtasyaiva cāhartā bhaviṣyasi na saṃśayaḥ; kva tau krūrau mahābhāga vartete hastikacchapau; bhakṣayiṣyāmy ahaṃ tāta balasyāpyāyanaṃ prati
- Garuḍa: Ich bin stark und listenreich; Kaśyapa: Friss Schildkröte und Elefant, dann wirst du unermessliche Kraft haben; Garuḍa fragt, wo sie sind (Adj.; Opt.; Fut.)
- kaśyapaḥ; parvato vai samudrānte nabhaḥ stabdhveha tiṣṭhati; urago nāma duṣprāpaḥ purā devagaṇair api; gorutāni sa vistīrṇaḥ puṣpitadrumasānumān; tatra panthāḥ kṛtas tāta kuñjareṇa balīyasā; gorutāny ucchrayas tasya nava sapta ca putraka; gacchatāgacchatā caiva kṣapitaḥ sa mahāgiriḥ; tāvān bhūmisamas tāta kṛtaḥ panthāḥ samutthitaḥ; tena gatvā sa mātaṃgaḥ pipāsur yuddham icchati; tam atītya tu śailendraṃ hradaḥ kokanadāyutaḥ; kanaketi ca vikhyātas tatra kūrmo mahābalaḥ; gorutāni sa vistīrṇaḥ kacchapaḥ kuñjaraś ca saḥ; āyāmataś cāpi samau tejobalasamanvitau; punarāvṛttim āpannau tāv etau madhukaiṭabhau; janmāntare vipramūḍhau parasparavadhaiṣiṇau
- Kaśyapa beschreibt den Berg Uraga, den vom Elefanten gebahnten Weg, den See Kanaka, Madhu und Kaiṭabha als Elefant und Schildkröte (Nom.; Lok.; Perf.)
- yadā sa nāgo vrajati pipāsus taṃ jalāśayam; tadainaṃ kacchapo roṣāt pratiyāti mahābalaḥ; nakhaiś ca daśanaiś cāpi nimajyonmajya cāsakṛt; virarādāgrahastena kuñjaraṃ taṃ jalecaraḥ; nāgarāḍ api toyārthī pipāsuś caraṇair api; agrahastena dantābhyāṃ nivārayati vārijam; sa tu toyād anuttiṣṭhan vārijo gajayūthapam; nakhaiś ca daśanaiś caiva dviradaṃ pratiṣedhati; nivārito gajaśreṣṭhaḥ punar gacchati svaṃ vanam; pipāsuḥ klinnahastāgro rudhireṇa samukṣitaḥ; tau gaccha sahitau putra yadi śaknoṣi bhakṣaya; na tau pṛthak tvayā śakyāv apramattau bale sthitau; garuḍaḥ; kathaṃ tau bhagavañ śakyau mayā vāraṇakacchapau; kaśyapaḥ; yugapad grahītuṃ tan me tvam upāyaṃ vaktum arhasi; yoddhukāme gaje tasmin muhūrtaṃ sa jalecaraḥ; uttiṣṭhati jalāt tūrṇaṃ yoddhukāmaḥ punaḥ punaḥ; jalajaṃ nirjalaṃ tāta pramattaṃ caiva vāraṇam; bhīṣmaḥ; grahīṣyasi pataṃgeśa nānyo yogo 'tra vidyate
- Ihr Kampf am Wasser; der Elefant wird abgewehrt; man kann sie nur zusammen fassen; ein anderes Mittel gibt es nicht (Part.; Fut.; 3.Sg.)
- ity evam ukto vihagas tad gatvā vanam uttamam; dadarśa vāraṇendraṃ taṃ meghācalasamaprabham; tāṃ sa nāgo girer vīthiṃ saṃprāpta iva bhārata; sa taṃ dṛṣṭvā mahābhāgaḥ saṃprahṛṣṭatanūruhaḥ; bibhakṣayiṣato rājan dāruṇasya mahātmanaḥ; mātaṃgaṃ kacchapaṃ caiva praharṣaḥ sumahān abhūt; atha vegena mahatā khecaraḥ sa mahābalaḥ; saṃkucya sarvagātrāṇi kṛcchreṇaivānvapadyata; tathā gatvā tam adhvānaṃ vāraṇapravaro balī; niśaśvāsa mahāśvāsaṃ śramād viśramaṇāya ca; tasya niḥśvāsavātena madagandhena caiva ha; udatiṣṭhan mahākūrmo vāraṇapratiṣedhakaḥ; tayoḥ sutumulaṃ yuddhaṃ dadarśa patageśvaraḥ; kacchapendradviradayor indraprahrādayor iva; spṛśantam agrahastena toyaṃ vāraṇayūthapam; dantair nakhaiś ca jalajo vārayām āsa bhārata; jalajaṃ vāraṇo 'py evaṃ caraṇaiḥ puṣkareṇa ca; pratyaṣedhan nimajjantam unmajjantaṃ tathaiva ca; muhūrtam abhavad yuddhaṃ tayor bhīmapradarśanam
- Garuḍa sieht den Elefanten, freut sich, nähert sich; die Schildkröte erhebt sich; der Kampf beider (Perf.; Impf.; Abs.)
- atha tasmāj jalād rājan kacchapaḥ sthalam āsthitaḥ; sa tu nāgaḥ prabhagno 'pi pipāsur na nyavartata; toyagṛdhnuḥ śanais tarṣād apāsarpata pṛṣṭhataḥ; taṃ dṛṣṭvā jalajaṃ tūrṇam apasarpantam āhavāt; abhidudrāva vegena vajrapāṇir ivāsuram; taṃ roṣāt sthalam uttīrṇam asaṃprāptaṃ gajottamam; ubhāv eva samastau tu jagrāha vinatāsutaḥ; caraṇena tu savyena jagrāha sa gajottamam; praspandamānaṃ balavān dakṣiṇena tu kacchapam; utpapāta tatas tūrṇaṃ pannagendraniṣūdanaḥ; divaṃ khaṃ ca samāvṛtya pakṣābhyām aparājitaḥ; tena cotpatatā tūrṇaṃ saṃgṛhītau nakhair bhṛśam; vajragarbhaiḥ suniśitaiḥ prāṇāṃs tūrṇaṃ mumocatuḥ; tau gṛhya balavāṃs tūrṇaṃ srastapādaśirodharau; vivalgann iva khe krīḍan khecaro 'bhijagāma ha
- Die Schildkröte kommt aufs Land, der Elefant weicht durstig zurück; Garuḍa packt beide mit den Füßen und fliegt auf; beide sterben (Perf.; Abs.; Part.)
- attukāmas tato vīraḥ pṛthivyāṃ pṛthivīpate; niraikṣata na cāpaśyad drumaṃ paryāptam āsitum; naimiṣaṃ tv atha saṃprāpya devāraṇyaṃ mahādyutiḥ; apaśyata drumaṃ kaṃ cic chākhāskandhasamāvṛtam; himavacchikharaprakhyaṃ yojanadvayam ucchritam; pariṇāhena rājendra nalvamātraṃ samantataḥ; tasya śākhābhavat kā cid āyatā pañcayojanam; dṛḍhamūlā dṛḍhaskandhā vajrapatrasamācitā; tatropaviṣṭaḥ sahasā vainateyo nigṛhya tau; attukāmas tataḥ śākhāṃ tasya vegād avāpatat; tāṃ patantīm abhiprekṣya prekṣya carṣigaṇān atha; āsīnān vasubhiḥ sārdhaṃ satreṇa jagatīpate; vaikhānasān nāma yatīn vālakhilyagaṇān api; tasya bhīr āviśat tatra patagendrasya bhārata
- Garuḍa sucht einen Baum zum Essen, findet in Naimiṣa einen riesigen Baum, bricht den Ast; die Asketen darunter, Furcht (Part.; Perf.; Lok.)
- tān dṛṣṭvā sa yatīṃs tatra samāsīnān suraiḥ saha; tuṇḍena gṛhya tāṃ śākhām utpapāta khageśvaraḥ; tau ca pakṣī bhujaṃgāśo vyomni krīḍann ivāvrajat; taṃ dṛṣṭvā gurusaṃbhāraṃ pragṛhyotpatitaṃ khagam; ṛṣayas te 'bruvan sarve garuḍo 'yam iti sma ha; na tv anyaḥ kṣamate kaś cid yathāyaṃ vīryavān khagaḥ; asau gacchati dharmātmā gurubhārasamanvitaḥ; ayaṃ krīḍann ivākāśe tasmād garuḍa eva saḥ; evaṃ te samayaṃ sarve vasavaś ca divaukasaḥ; akārṣuḥ pakṣirājasya garuḍety eva nāma ha
- Er fasst den Ast mit dem Schnabel; die Ṛṣis nennen ihn wegen der schweren Last Garuḍa; die Götter bestätigen den Namen (Abs.; Perf.)
- sa pakṣī pṛthivīṃ sarvāṃ paridhāvaṃs tatas tataḥ; mumukṣuḥ śākhinaḥ śākhāṃ na sma deśam apaśyata; sa vācam aśṛṇod divyām upary upari jalpataḥ; devadūtasya vispaṣṭam ābhāṣya garuḍeti ca; vainateya kuvindeṣu samudrānte mahābala; pātyatāṃ śākhinaḥ śākhā na hi te dharmaniścayaḥ; tac chrutvā garuḍas tūrṇaṃ jagāma lavaṇāmbhasaḥ; uddeśaṃ yatra te mandāḥ kuvindāḥ pāpakarmiṇaḥ; tato gatvā tataḥ śākhāṃ mumoca patatāṃ varaḥ; tayā hatā janapadās tadā ṣaṭtriṃśato nṛpa; sa deśo rājaśārdūla khyātaḥ paramadāruṇaḥ
- Eine himmlische Stimme befiehlt, den Ast bei den Kuvindas am Meer fallen zu lassen; sechsunddreißig Landschaften werden erschlagen (Part.; Imp.; Perf.)
- bhīṣmaḥ; śākhāpataga ity eva kuvindānāṃ durātmanām; hatvā taṃ pakṣiśārdūlaḥ kuvindānāṃ janavrajam; upopaviśya śailāgre bhakṣayām āsa tāv ubhau; vāraṇaṃ kacchapaṃ caiva saṃhṛṣṭaḥ sa patatrirāṭ; tayoḥ sa rudhiraṃ pītvā medasī ca paraṃtapa; saṃhṛṣṭaḥ patatāṃ śreṣṭho labdhvā balam anuttamam; jagāma devarājasya bhavanaṃ pannagāśanaḥ
- Bhīṣma: Ort Śākhāpataga; Garuḍa frisst Elefant und Schildkröte, trinkt Blut und Fett, gewinnt Kraft, geht zu Indras Wohnung (Nom.; Abs.; Perf.)
- taṃ praṇamya mahātmānaṃ pāvakaṃ visphuliṅginam; rātriṃdivaṃ prajvalitaṃ rakṣārtham amṛtasya ha; taṃ dṛṣṭvā vihagendrasya bhayaṃ tīvram athāviśat; na tu toyān na rakṣobhyo bhayam asyopapadyate; pakṣitvam ātmano dṛṣṭvā jvalantaṃ ca hutāśanam; pitāmaham atho gatvā dadarśa bhujagāśanaḥ; taṃ praṇamya mahātmānaṃ garuḍaḥ prayatāñjaliḥ; provāca tad asaṃdigdhaṃ vacanaṃ patageśvaraḥ; udyataṃ gurukṛtye māṃ bhagavan dharmaniścitam; vimokṣaṇārthaṃ mātur hi dāsabhāvād aninditam; kadrūsakāśam amṛtaṃ mayā hartavyam īśvara; tadā me jananī deva dāsabhāvāt pramokṣyate; tatrāmṛtaṃ prajvalito nityam īśvara rakṣati; hiraṇyaretā bhagavān pākaśāsanaśāsanāt; tatra me devadeveśa bhayaṃ tīvram athāviśat; jvalantaṃ pāvakaṃ dṛṣṭvā pakṣitvaṃ cātmanaḥ prabho; samatikramituṃ śakyaḥ kathaṃ syāt pāvako mayā; tasyābhyupāyaṃ varada vaktum īśo 'si me prabho
- Garuḍa sieht das lodernde Feuer, fürchtet es, geht zu Brahmā und bittet um ein Mittel (Abs.; Perf.; Lok.)
- tam abravīn mahābhāga tapyamānaṃ vihaṃgamam; agneḥ saṃśamanopāyam utsmayan sa punaḥ punaḥ; payasā śāmyate vatsa sarpiṣā ca hutāśanaḥ; śarīrastho 'pi bhūtānāṃ kiṃ punaḥ prajvalan bhuvi; navanītaṃ payo vāpi pāvake tvaṃ samādadheḥ; bhīṣmaḥ; tato gaccha yathākāmaṃ na tvā dhakṣyati pāvakaḥ; pitāmahavacaḥ śrutvā garuḍaḥ patatāṃ varaḥ; jagāma gokulaṃ kiṃ cin navanītajihīrṣayā; navanītaṃ tathāpaśyan mathitaṃ kalaśe sthitam; tad ādāya tato 'gacchad yatas tad rakṣyate 'mṛtam
- Brahmā: Feuer wird mit Milch und Butter gelöscht; Garuḍa holt Butter in einem Kuhdorf und wirft sie ins Feuer (Pass.; Imp.; Impf.)
- sa tatra gatvā patagas tiryak toyaṃ mahābalaḥ; hutāśanam apakramya navanītam apātayat; so 'rciṣmān mandavego 'bhūt sarpiṣā tena tarpitaḥ; dhūmaketur na jajvāla dhūmam eva sasarja ha; tam atītyāśu garuḍo hṛṣṭātmā jātavedasam; rakṣāṃsi samatikrāmat pakṣavātena pātayan; te patanti śirobhiś ca jānubhiś caraṇais tathā; utsṛjya śastrāvaraṇaṃ pakṣipakṣasamāhatāḥ; utplutya cāvṛtān nāgān hatvā cakraṃ vyatītya ca; arāntareṇa śirasā bhittvā jālaṃ samādravat; sa bhittvā śirasā jālaṃ vajravegasamo balī; ujjahāra tataḥ śīghram amṛtaṃ bhujagāśanaḥ; tad ādāyādravac chīghraṃ garuḍaḥ śvasano yathā
- Das Feuer erlischt; Garuḍa überwindet die Rākṣasas, zerreißt das Netz und holt das Amṛta (Part.; Perf.; Abs.)
- atha saṃnāham akarod vṛtrahā vibudhaiḥ saha; tato mātalisaṃyuktaṃ haribhiḥ svarṇamālibhiḥ; āruroha rathaṃ śīghraṃ sūryāgnisamatejasam; so 'bhyadravat pakṣirājaṃ vṛtrahā pākaśāsanaḥ; udyamya niśitaṃ vajraṃ vajrahasto mahābalaḥ; tathaiva garuḍo rājan vajrahastaṃ samādravat; tato vai mātaliṃ prāha śīghraṃ vāhaya vājinaḥ; atha divyaṃ mahāghoraṃ garuḍāya sasarja ha; vajraṃ sahasranayanas tigmavegaparākramaḥ; utsisṛkṣantam ājñāya vajraṃ vai tridaśeśvaram; tūrṇaṃ vegataro bhūtvā jagāma patatāṃ varaḥ; pitāmahanisargeṇa jñātvā labdhavaraḥ khagaḥ; āyudhānāṃ varaṃ vajram atha śakram uvāca ha; vṛtrahann eṣa vajras te varo labdhaḥ pitāmahāt; ataḥ saṃmānam ākāṅkṣan muñcāmy ekaṃ tanūruham; etenāyudharājena yadi śakto 'si vṛtrahan; hanyās tvaṃ parayā śaktyā gacchāmy aham anāmayaḥ; tat tu tūrṇaṃ tadā vajraṃ svena vegena bhārata; jaghāna parayā śaktyā na cainam adahad bhṛśam; tato devarṣayo rājan gacchanto vai vihāyasā; dṛṣṭvā vajraṃ viṣaktaṃ taṃ pakṣiparṇe 'bruvan vacaḥ; suparṇaḥ pakṣigaruḍo yasya parṇe varāyudham; viṣaktaṃ devarājasya vṛtrahantuḥ sanātanam; evaṃ suparṇo vihago vainateyaḥ pratāpavān; ṛṣayas taṃ vijānanti cāgneyaṃ vaiṣṇavaṃ punaḥ; vedābhiṣṭutam atyantaṃ svargamārgaphalapradam; tanu parṇaṃ suparṇasya jagṛhur barhiṇas tathā; bhīṣmaḥ; mayūrā vismitāḥ sarve ādravanti sma vajriṇam; tato vajraṃ sahasrākṣo dṛṣṭvā saktaṃ varāyudham; ṛṣīṃś ca dṛṣṭvā sahasā suparṇam idam abravīt; na te suparṇa paśyāmi prabhāvaṃ tena yodhaye; ity ukte na mayā rakṣā śakyā kartum ato 'nyathā; idaṃ vajraṃ mayā sārdhaṃ nivṛttaṃ hi yathāgatam; tataḥ sahasranayane nivṛtte garuḍas tathā
- Indra rüstet sich, greift an; Garuḍa gibt aus Ehrfurcht ein Federhaar dem Vajra preis; Suparṇa-Name; Indra sieht seine Macht und kehrt um (Perf.; Impf.; Abs.)
- garuḍaḥ; kadrūm abhyāgamat tūrṇam amṛtaṃ gṛhya bhārata; tadāhṛtaṃ mayā śīghram amṛtaṃ jananīkṛte; kadrūḥ; adāsī sā bhavatv adya vinatā dharmacāriṇī; svāgataṃ svāhṛtaṃ cedam amṛtaṃ vinatātmaja; adāsī jananī te 'dya putra kāmavaśā śubhā; evam ukte tadā sā ca saṃprāptā vinatā gṛham; upanīya yathānyāyaṃ vihago balināṃ varaḥ; smṛtvā nikṛtyā vijayaṃ mātuḥ saṃpratipadyata; vadhaṃ ca bhujagendrāṇāṃ ye vālās tasya vājinaḥ; babhūvur asitaprakhyā nikṛtyā vai jitaṃ tvayā; tām uvāca tato nyāyaṃ vihago balināṃ varaḥ; ujjahārāmṛtaṃ tūrṇam utpapāta ca raṃhasā; tad gṛhītvāmṛtaṃ tūrṇaṃ prayāntam aparājitam; kadrūr bhujaṃgajananī suparṇam idam abravīt; kimarthaṃ vainateya tvam āhṛtyāmṛtam uttamam; punar harasi durbuddhe mā jātu vṛjinaṃ kṛthāḥ; suparṇaḥ; amṛtāharaṇaṃ me 'dya yat kṛtaṃ jananīkṛte; bhavatyā vacanād etad āharāmṛtam ity uta; āhṛtaṃ tad idaṃ śīghraṃ muktā ca jananī mama; harāmy eṣa punas tatra yata etan mayāhṛtam; yadi māṃ bhavatī brūyād amṛtaṃ me ca dīyatām; tathā kuryāṃ na vā kuryāṃ na hi tvam amṛtakṣamā; bhīṣmaḥ; mayā dharmeṇa satyena vinatā ca samuddhṛtā; tato gatvātha garuḍaḥ puraṃdaram uvāca ha; idaṃ mayā vṛtrahantar hṛtaṃ te 'mṛtam uttamam; mātrarthe hi tathaivedaṃ gṛhāṇāmṛtam āhṛtam; mātā ca mama deveśa dāsītvam upajagmuṣī; bhujaṃgamānāṃ mātur vai sā muktāmṛtadarśanāt; etac chrutvā sahasrākṣaḥ suparṇam anumanyate; uvāca ca mudā yukto diṣṭyā diṣṭyeti vāsavaḥ; ṛṣayo ye sahasrākṣam upāsanti suraiḥ saha; te sarve ca mudā yuktā viśve devās tathaiva ca; tatas tam ṛṣayaḥ sarve devāś ca bharatarṣabha; ūcuḥ puraṃdaraṃ hṛṣṭā garuḍo labhatāṃ varam; tataḥ śacīpatir vākyam uvāca prahasann iva; janiṣyati hṛṣīkeśaḥ svayam evaiṣa pakṣirāṭ; keśavaḥ puṇḍarīkākṣaḥ śūraputrasya veśmani; svayaṃ dharmasya rakṣārthaṃ vibhajya bhujagāśanaḥ; eṣa te pāṇḍavaśreṣṭha garuḍo 'tha patatrirāṭ; suparṇo vainateyaś ca kīrtito bhadram astu te; tad etad dadatāṃ śreṣṭha mayākhyānaṃ prakīrtitam; suparṇasya mahābāho kiṃ bhūyaḥ kathayāmi te
- Garuḍa bringt das Amṛta zu Kadrū; Vinatā wird frei; er holt es zurück und gibt es Indra; Indras Verheißung: er wird als Keśava geboren (Perf.; Fut.; Abs.)
Zusatzpassage der kritischen Ausgabe (nur in einem Teil der Handschriften überliefert). Umfangreiche Zusatzpassage (Garuḍa-Ākhyāna) mit vielen verderbten und elliptischen Stellen; mehrere Sprecherangaben stehen offenbar an falscher Stelle (z. B. vor 84/85, 121, 223, 233, 287 f., 293, 440, 448), Wiedergabe folgt der überlieferten Zuordnung, soweit vertretbar. Unsicher u. a.: kṛtasaṃśayanā, śailūṣiṇī, khaḍgair girijalādibhiḥ, arāntareṇa, die vier Richtungen (178).