Quellen der Menschheit

Bhāgavata-Purāṇa

Kapitel 179 Die Dynastien der Söhne Manus

Fortsetzung der Nachkommenschaft Vaivasvata Manus nach der Sudyumna-Episode aus Kapitel 1: die Geschichte Pṛṣadhras sowie die Dynastien Karūṣas, Dhṛṣṭas, Nariṣyantas, Diṣṭas (mit Marutta und Tṛṇabindu) bis zu den Königen von Vaiśālī.

śrī-śuka uvāca evaṁ gate 'tha sudyumne manur vaivasvataḥ sute putra-kāmas tapas tepe yamunāyāṁ śataṁ samāḥ

Śrī Śuka sprach: Als es sich mit Sudyumna, dem Sohn, so zugetragen hatte, übte Manu Vaivasvata, der sich Söhne wünschte, hundert Jahre lang an der Yamunā Askese.

Wort für Wort
śrī-śukaḥ uvāca
Śrī Śuka sprach
evam
so
gate
geschehen war (Lokativus absolutus)
atha
sodann
sudyumne
mit Sudyumna
manuḥ vaivasvataḥ
Manu, der Sohn Vivasvāns
sute
dem Sohn (Sudyumna)
putra-kāmaḥ
sich Söhne wünschend
tapaḥ tepe
übte Askese
yamunāyām
an der Yamunā
śatam samāḥ
hundert Jahre

tato 'yajan manur devam apatyārthaṁ hariṁ prabhum ikṣvāku-pūrvajān putrān lebhe sva-sadṛśān daśa

Danach opferte Manu dem Gott, dem Herrn Hari, um Nachkommenschaft zu erlangen, und erhielt zehn ihm selbst gleiche Söhne, an deren Spitze Ikṣvāku stand.

Wort für Wort
tataḥ
danach
ayajat
opferte
manuḥ
Manu
devam
dem Gott
apatya-artham
um Nachkommenschaft willen
harim
Hari
prabhum
dem Herrn
ikṣvāku-pūrvajān
mit Ikṣvāku als ältestem
putrān
Söhne
lebhe
erhielt
sva-sadṛśān
ihm selbst gleich
daśa
zehn

pṛṣadhras tu manoḥ putro go-pālo guruṇā kṛtaḥ pālayām āsa gā yatto rātryāṁ vīrāsana-vrataḥ

Pṛṣadhra aber, der Sohn Manus, wurde von seinem Lehrer zum Kuhhirten gemacht; eifrig bewachte er die Kühe, indem er nachts das Gelübde des Vīrāsana (des wachsamen Heldensitzes) hielt.

Wort für Wort
pṛṣadhraḥ tu
Pṛṣadhra aber
manoḥ putraḥ
der Sohn Manus
go-pālaḥ
zum Kuhhirten
guruṇā
vom Lehrer
kṛtaḥ
gemacht
pālayām āsa
er hütete
gāḥ
die Kühe
yattaḥ
eifrig bemüht
rātryām
in der Nacht
vīrāsana-vrataḥ
das Gelübde des Heldensitzes haltend

ekadā prāviśad goṣṭhaṁ śārdūlo niśi varṣati śayānā gāva utthāya bhītās tā babhramur vraje

Einst, als es nachts regnete, drang ein Tiger in den Kuhstall ein; die schlafenden Kühe sprangen auf und irrten, von Furcht ergriffen, im Pferch umher.

Wort für Wort
ekadā
einst
prāviśat
drang ein
goṣṭham
in den Kuhstall
śārdūlaḥ
ein Tiger
niśi varṣati
während es nachts regnete
śayānāḥ
die schlafenden
gāvaḥ
Kühe
utthāya
aufspringend
bhītāḥ
erschreckt
tāḥ
sie
babhramuḥ
irrten umher
vraje
im Weidepferch

ekāṁ jagrāha balavān sā cukrośa bhayāturā tasyās tu kranditaṁ śrutvā pṛṣadhro 'nusasāra ha khaḍgam ādāya tarasā pralīnoḍu-gaṇe niśi ajānann acchinod babhroḥ śiraḥ śārdūla-śaṅkayā

Der starke Tiger ergriff eine der Kühe, und sie schrie auf, von Angst gepeinigt. Als Pṛṣadhra ihr Klagen hörte, eilte er ihr nach. Er ergriff eilends sein Schwert, und da in der Nacht die Sterne verhüllt waren, schlug er, ohne es zu erkennen, im Verdacht, es sei der Tiger, der falben Kuh den Kopf ab.

Wort für Wort
ekām
eine (Kuh)
jagrāha
ergriff
balavān
der Starke (Tiger)
sā
sie
cukrośa
schrie auf
bhaya-āturā
von Angst gequält
tasyāḥ tu
ihr aber
kranditam
das Klagen
śrutvā
hörend
pṛṣadhraḥ
Pṛṣadhra
anusasāra ha
eilte hinterher
khaḍgam
das Schwert
ādāya
ergreifend
tarasā
eilends
pralīna-uḍu-gaṇe
als die Sternenschar verborgen war
niśi
in der Nacht
ajānan
ohne zu erkennen
acchinot
schlug ab
babhroḥ
der falben Kuh
śiraḥ
den Kopf
śārdūla-śaṅkayā
im Verdacht, es sei der Tiger

"babhru" („röltlich-braun, falb“) dient hier als Farb-Beiname der getöteten Kuh.

vyāghro 'pi vṛkṇa-śravaṇo nistriṁśāgrāhatas tataḥ niścakrāma bhṛśaṁ bhīto raktaṁ pathi samutsṛjan

Der Tiger aber, dessen Ohr von der Schwertspitze verwundet war, floh von dort, sehr erschrocken, Blut auf dem Weg vergießend.

Wort für Wort
vyāghraḥ api
der Tiger aber
vṛkṇa-śravaṇaḥ
mit zerschnittenem Ohr
nistriṁśa-agra-āhataḥ
durch die Schwertspitze getroffen
tataḥ
von dort
niścakrāma
entfloh
bhṛśam bhītaḥ
sehr erschrocken
raktam
Blut
pathi
auf dem Weg
samutsṛjan
vergießend

manyamāno hataṁ vyāghraṁ pṛṣadhraḥ para-vīra-hā adrākṣīt sva-hatāṁ babhruṁ vyuṣṭāyāṁ niśi duḥkhitaḥ

Pṛṣadhra, der Bezwinger feindlicher Helden, der meinte, den Tiger erschlagen zu haben, sah, als die Nacht vergangen war, voll Kummer, dass er selbst die falbe Kuh getötet hatte.

Wort für Wort
manyamānaḥ
meinend
hatam vyāghram
der Tiger sei getötet
pṛṣadhraḥ
Pṛṣadhra
para-vīra-hā
der Bezwinger feindlicher Helden
adrākṣīt
sah
sva-hatām
von ihm selbst getötet
babhrum
die falbe Kuh
vyuṣṭāyāṁ niśi
als die Nacht vergangen war
duḥkhitaḥ
bekümmert

taṁ śaśāpa kulācāryaḥ kṛtāgasam akāmataḥ na kṣatra-bandhuḥ śūdras tvaṁ karmaṇā bhavitāmunā

Der Familienlehrer verfluchte ihn, der ohne Absicht eine Sünde begangen hatte: „Du bist kein wahrer Verwandter der Kṣatriyas mehr - durch diese Tat wirst du zum Śūdra werden.“

Wort für Wort
tam
ihn
śaśāpa
verfluchte
kula-ācāryaḥ
der Familienlehrer (Vasiṣṭha)
kṛta-āgasam
der eine Sünde begangen hatte
akāmataḥ
ungewollt
na kṣatra-bandhuḥ
kein Verwandter der Kṣatriyas
śūdraḥ tvam
du (bist wie) ein Śūdra
karmaṇā
durch diese Tat
bhavitā
du wirst werden
amunā
durch diese (Tat)

evaṁ śaptas tu guruṇā pratyagṛhṇāt kṛtāñjaliḥ adhārayad vrataṁ vīra ūrdhva-retā muni-priyam

So von seinem Lehrer verflucht, nahm er den Fluch mit gefalteten Händen an; der Held legte das den Weisen liebe Gelübde der Enthaltsamkeit (des „aufwärtsgerichteten Samens“) ab.

Wort für Wort
evam
so
śaptaḥ tu
verflucht aber
guruṇā
vom Lehrer
pratyagṛhṇāt
nahm an
kṛta-añjaliḥ
mit gefalteten Händen
adhārayat
legte ab / hielt
vratam
das Gelübde
vīraḥ
der Held
ūrdhva-retāḥ
der Keuschheit (wörtl. mit aufwärtsgerichtetem Samen)
muni-priyam
den Weisen lieb

vāsudeve bhagavati sarvātmani pare 'male ekāntitvaṁ gato bhaktyā sarva-bhūta-suhṛt samaḥ vimukta-saṅgaḥ śāntātmā saṁyatākṣo 'parigrahaḥ yadṛcchayopapannena kalpayan vṛttim ātmanaḥ ātmany ātmānam ādhāya jñāna-tṛptaḥ samāhitaḥ vicacāra mahīm etāṁ jaḍāndha-badhirākṛtiḥ

Er gelangte durch Hingabe zu ausschließlicher Verehrung Vāsudevas, des Erhabenen, der Seele von allem, des Höchsten, Makellosen, und wurde so allen Wesen wohlgesinnt und gleichgesinnt. Frei von weltlicher Bindung, ruhigen Gemüts, mit gezügelten Sinnen, ohne Besitz, seinen Lebensunterhalt mit dem bestreitend, was sich zufällig ergab, und indem er das Selbst im eigenen Selbst festhielt, von spiritueller Erkenntnis erfüllt und gesammelt, wanderte er über diese Erde, wobei er die Gestalt eines Stummen, Blinden und Tauben annahm.

Wort für Wort
vāsudeve
zu Vāsudeva
bhagavati
dem Erhabenen
sarva-ātmani
der Seele von allem
pare
dem Höchsten
amale
dem Makellosen
ekāntitvam
Ausschließlichkeit (der Hingabe)
gataḥ
gelangt
bhaktyā
durch Hingabe
sarva-bhūta-suhṛt samaḥ
allen Wesen wohlgesinnt und gleich
vimukta-saṅgaḥ
frei von Bindung
śānta-ātmā
ruhigen Gemüts
saṁyata-akṣaḥ
mit gezügelten Sinnen
aparigrahaḥ
ohne Besitz
yadṛcchayā upapannena
mit dem, was sich zufällig ergab
kalpayan
bestreitend
vṛttim
den Unterhalt
ātmanaḥ
des Selbst
ātmani
im Selbst
ātmānam
das Selbst
ādhāya
festhaltend
jñāna-tṛptaḥ
von Erkenntnis erfüllt
samāhitaḥ
gesammelt
vicacāra
wanderte umher
mahīm etām
über diese Erde
jaḍa-andha-badhira-ākṛtiḥ
mit der Gestalt eines Stummen, Blinden und Tauben

evaṁ vṛtto vanaṁ gatvā dṛṣṭvā dāvāgnim utthitam tenopayukta-karaṇo brahma prāpa paraṁ muniḥ

So lebend, ging er in den Wald; als er ein aufloderndes Waldfeuer sah, setzte er darin seine Körperorgane ein, und der Weise erlangte das höchste Brahman.

Wort für Wort
evam vṛttaḥ
so lebend
vanam gatvā
in den Wald gegangen
dṛṣṭvā
sehend
dāva-agnim
ein Waldfeuer
utthitam
auflodernd
tena
durch dieses
upayukta-karaṇaḥ
die Körperorgane einsetzend
brahma
das Brahman
prāpa
erlangte
param
das höchste
muniḥ
der Weise

kaviḥ kanīyān viṣayeṣu niḥspṛho visṛjya rājyaṁ saha bandhubhir vanam niveśya citte puruṣaṁ sva-rociṣaṁ viveśa kaiśora-vayāḥ paraṁ gataḥ

Kavi, der jüngste Sohn, ohne Verlangen nach Sinnesobjekten, gab das Königreich auf und zog mit seinen Verwandten in den Wald; er verankerte in seinem Herzen die selbstleuchtende Person und ging, noch im Knabenalter, in das Höchste ein, das er erreicht hatte.

Wort für Wort
kaviḥ
Kavi
kanīyān
der jüngste
viṣayeṣu niḥspṛhaḥ
ohne Verlangen nach Sinnesobjekten
visṛjya
aufgebend
rājyam
das Königreich
saha bandhubhiḥ
mit den Verwandten
vanam
in den Wald
niveśya
verankernd
citte
im Herzen
puruṣam
die Person
sva-rociṣam
die selbstleuchtende
viveśa
ging ein
kaiśora-vayāḥ
noch im Knabenalter
param
in das Höchste
gataḥ
gelangt

karūṣān mānavād āsan kārūṣāḥ kṣatra-jātayaḥ uttarā-patha-goptāro brahmaṇyā dharma-vatsalāḥ

Von Karūṣa, dem Sohn Manus, stammten die Kārūṣas, eine Kṣatriya-Sippe, Beschützer der nördlichen Region, den Brahmanen zugetan und der Religion ergeben.

Wort für Wort
karūṣāt
von Karūṣa
mānavāt
dem Sohn Manus
āsan
entstanden
kārūṣāḥ
die Kārūṣas
kṣatra-jātayaḥ
eine Kṣatriya-Sippe
uttarā-patha-goptāraḥ
Beschützer des nördlichen Gebiets
brahmaṇyāḥ
den Brahmanen zugetan
dharma-vatsalāḥ
der Religion liebevoll ergeben

dhṛṣṭād dhārṣṭam abhūt kṣatraṁ brahma-bhūyaṁ gataṁ kṣitau nṛgasya vaṁśaḥ sumatir bhūtajyotis tato vasuḥ

Von Dhṛṣṭa entstand die Dhārṣṭa-Kaste, ursprünglich den Kṣatriyas zugehörig, die auf Erden den Stand der Brahmanen erlangte. Nun die Dynastie Nṛgas: Sumati, von ihm Bhūtajyotis, danach Vasu.

Wort für Wort
dhṛṣṭāt
von Dhṛṣṭa
dhārṣṭam
die Dhārṣṭa (Kaste)
abhūt
entstand
kṣatram
den Kṣatriyas zugehörig
brahma-bhūyam
den Stand der Brahmanen
gatam
erlangt habend
kṣitau
auf Erden
nṛgasya vaṁśaḥ
die Dynastie Nṛgas
sumatiḥ
Sumati
bhūtajyotiḥ
Bhūtajyotis
tataḥ
danach
vasuḥ
Vasu

vasoḥ pratīkas tat-putra oghavān oghavat-pitā kanyā caughavatī nāma sudarśana uvāha tām

Von Vasu kam Pratīka; dessen Sohn war Oghavān, der Vater der Oghavatī; und seine Tochter namens Oghavatī nahm Sudarśana zur Frau.

Wort für Wort
vasoḥ
von Vasu
pratīkaḥ
Pratīka
tat-putraḥ
dessen Sohn
oghavān
Oghavān
oghavat-pitā
Vater der Oghavatī
kanyā ca
und die Tochter
oghavatī nāma
namens Oghavatī
sudarśanaḥ
Sudarśana
uvāha tām
nahm sie zur Frau

citraseno nariṣyantād ṛkṣas tasya suto 'bhavat tasya mīḍhvāṁs tataḥ pūrṇa indrasenas tu tat-sutaḥ

Von Nariṣyanta kam Citrasena; dessen Sohn war Ṛkṣa; von ihm Mīḍhvān; danach Pūrṇa; Indrasena aber war dessen Sohn.

Wort für Wort
citrasenaḥ
Citrasena
nariṣyantāt
von Nariṣyanta
ṛkṣaḥ
Ṛkṣa
tasya sutaḥ
dessen Sohn
abhavat
war
tasya
von ihm
mīḍhvān
Mīḍhvān
tataḥ
danach
pūrṇaḥ
Pūrṇa
indrasenaḥ tu
Indrasena aber
tat-sutaḥ
dessen Sohn

vītihotras tv indrasenāt tasya satyaśravā abhūt uruśravāḥ sutas tasya devadattas tato 'bhavat

Von Indrasena kam Vītihotra; von ihm war Satyaśravā; dessen Sohn war Uruśravā; von ihm entstand Devadatta.

Wort für Wort
vītihotraḥ tu
Vītihotra aber
indrasenāt
von Indrasena
tasya
von ihm
satyaśravāḥ
Satyaśravā
abhūt
war
uruśravāḥ
Uruśravā
sutaḥ
der Sohn
tasya
von ihm
devadattaḥ
Devadatta
tataḥ
danach
abhavat
entstand

tato 'gniveśyo bhagavān agniḥ svayam abhūt sutaḥ kānīna iti vikhyāto jātūkarṇyo mahān ṛṣiḥ

Von ihm kam Agniveśya - der erhabene Feuergott selbst wurde dessen Sohn -, bekannt als Kānīna, der große Weise Jātūkarṇya.

Wort für Wort
tataḥ
von ihm
agniveśyaḥ
Agniveśya
bhagavān agniḥ
der erhabene Feuergott
svayam
selbst
abhūt sutaḥ
wurde der Sohn
kānīnaḥ iti vikhyātaḥ
bekannt als Kānīna
jātūkarṇyaḥ
Jātūkarṇya
mahān ṛṣiḥ
der große Weise

tato brahma-kulaṁ jātam āgniveśyāyanaṁ nṛpa nariṣyantānvayaḥ prokto diṣṭa-vaṁśam ataḥ śṛṇu

Von ihm entstand, o König, die Brahmanenfamilie namens Āgniveśyāyana. Damit ist die Nachkommenschaft Nariṣyantas dargelegt; höre nun die Dynastie Diṣṭas.

Wort für Wort
tataḥ
von ihm
brahma-kulam
die Brahmanenfamilie
jātam
entstand
āgniveśyāyanam
namens Āgniveśyāyana
nṛpa
o König
nariṣyanta-anvayaḥ
die Nachkommenschaft Nariṣyantas
proktaḥ
wurde dargelegt
diṣṭa-vaṁśam
die Dynastie Diṣṭas
ataḥ
nun
śṛṇu
höre

nābhāgo diṣṭa-putro 'nyaḥ karmaṇā vaiśyatāṁ gataḥ bhalandanaḥ sutas tasya vatsaprītir bhalandanāt vatsaprīteḥ sutaḥ prāṁśus tat-sutaṁ pramatiṁ viduḥ khanitraḥ pramates tasmāc cākṣuṣo 'tha viviṁśatiḥ

Nābhāga, ein anderer Sohn Diṣṭas, gelangte durch seine Tätigkeit in den Stand der Vaiśyas; sein Sohn war Bhalandana, von Bhalandana kam Vatsaprīti. Der Sohn Vatsaprītis war Prāṁśu; dessen Sohn, wisse, war Pramati; von Pramati kam Khanitra, von diesem Cākṣuṣa, und dann Viviṁśati.

Wort für Wort
nābhāgaḥ
Nābhāga
diṣṭa-putraḥ anyaḥ
ein anderer Sohn Diṣṭas
karmaṇā
durch seine Tätigkeit
vaiśyatām gataḥ
in den Stand der Vaiśyas gelangt
bhalandanaḥ
Bhalandana
sutaḥ tasya
dessen Sohn
vatsaprītiḥ
Vatsaprīti
bhalandanāt
von Bhalandana
vatsaprīteḥ
von Vatsaprīti
sutaḥ
der Sohn
prāṁśuḥ
Prāṁśu
tat-sutam
dessen Sohn
pramatim
Pramati
viduḥ
wisse (man weiß)
khanitraḥ
Khanitra
pramateḥ
von Pramati
tasmāt
von ihm
cākṣuṣaḥ
Cākṣuṣa
atha
dann
viviṁśatiḥ
Viviṁśati

viviṁśateḥ suto rambhaḥ khanīnetro 'sya dhārmikaḥ karandhamo mahārāja tasyāsīd ātmajo nṛpa

Der Sohn Viviṁśatis war Rambha; dessen Sohn war der fromme Khanīnetra; o großer König, dessen Sohn war, o König, Karandhama.

Wort für Wort
viviṁśateḥ
von Viviṁśati
sutaḥ
der Sohn
rambhaḥ
Rambha
khanīnetraḥ
Khanīnetra
asya
dessen
dhārmikaḥ
der fromme
karandhamaḥ
Karandhama
mahārāja
o großer König
tasya
dessen
āsīt
war
ātmajaḥ
der Sohn
nṛpa
o König

tasyāvīkṣit suto yasya maruttaś cakravarty abhūt saṁvarto 'yājayad yaṁ vai mahā-yogy aṅgiraḥ-sutaḥ

Dessen Sohn war Avīkṣit, dessen Sohn Marutta war, der Weltherrscher wurde; ihn ließ Saṁvarta, der große Mystiker, Sohn des Aṅgiras, ein Opfer vollziehen.

Wort für Wort
tasya
dessen
avīkṣit
Avīkṣit
sutaḥ
der Sohn
yasya
dessen
maruttaḥ
Marutta
cakravartī
Weltherrscher
abhūt
wurde
saṁvartaḥ
Saṁvarta
ayājayat
ließ opfern
yam vai
eben ihn
mahā-yogī
der große Mystiker
aṅgiraḥ-sutaḥ
der Sohn des Aṅgiras

maruttasya yathā yajño na tathānyo 'sti kaścana sarvaṁ hiraṇmayaṁ tv āsīd yat kiñcic cāsya śobhanam

Wie das Opfer Maruttas war, so ist kein anderes; alles, was auch nur irgend an ihm schön war, war golden.

Wort für Wort
maruttasya
Maruttas
yathā yajñaḥ
wie das Opfer
na tathā anyaḥ asti kaścana
so ist kein anderes
sarvam
alles
hiraṇmayam
golden
tu āsīt
war
yat kiñcit ca
und was auch immer
asya
an ihm
śobhanam
schön war

amādyad indraḥ somena dakṣiṇābhir dvijātayaḥ marutaḥ pariveṣṭāro viśvedevāḥ sabhā-sadaḥ

Indra berauschte sich am Soma, die Zweifachgeborenen an den Opfergaben; die Maruts dienten als Aufwärter, die Viśvedevas waren Mitglieder der Versammlung.

Wort für Wort
amādyat
berauschte sich
indraḥ
Indra
somena
am Soma
dakṣiṇābhiḥ
an den Opfergaben
dvijātayaḥ
die Zweifachgeborenen (Brahmanen)
marutaḥ
die Maruts
pariveṣṭāraḥ
als Aufwärter dienend
viśvedevāḥ
die Viśvedevas
sabhā-sadaḥ
Mitglieder der Versammlung

maruttasya damaḥ putras tasyāsīd rājyavardhanaḥ sudhṛtis tat-suto jajñe saudhṛteyo naraḥ sutaḥ

Der Sohn Maruttas war Dama; dessen Sohn war Rājyavardhana; dessen Sohn wurde Sudhṛti geboren; von Sudhṛti kam der Sohn Nara.

Wort für Wort
maruttasya
Maruttas
damaḥ
Dama
putraḥ
der Sohn
tasya
dessen
āsīt
war
rājyavardhanaḥ
Rājyavardhana
sudhṛtiḥ
Sudhṛti
tat-sutaḥ
dessen Sohn
jajñe
wurde geboren
saudhṛteyaḥ
von Sudhṛti
naraḥ sutaḥ
der Sohn Nara

tat-sutaḥ kevalas tasmād dhundhumān vegavāṁs tataḥ budhas tasyābhavad yasya tṛṇabindur mahīpatiḥ

Dessen Sohn war Kevala; von ihm kam Dhundhumān; danach Vegavān; von ihm war Budha; dessen Sohn war der König Tṛṇabindu.

Wort für Wort
tat-sutaḥ
dessen Sohn
kevalaḥ
Kevala
tasmāt
von ihm
dhundhumān
Dhundhumān
vegavān
Vegavān
tataḥ
danach
budhaḥ
Budha
tasya
von ihm
abhavat
war
yasya
dessen
tṛṇabinduḥ
Tṛṇabindu
mahīpatiḥ
der König

taṁ bheje 'lambuṣā devī bhajanīya-guṇālayam varāpsarā yataḥ putrāḥ kanyā celavilābhavat

Die göttliche Alambuṣā, die beste der Apsaras, erwählte ihn, den Hort verehrungswürdiger Eigenschaften, zum Gatten; von ihr kamen Söhne, und eine Tochter namens Ilavilā wurde geboren.

Wort für Wort
tam
ihn
bheje
erwählte (zum Gatten)
alambuṣā devī
die göttliche Alambuṣā
bhajanīya-guṇa-ālayam
den Hort verehrungswürdiger Eigenschaften
vara-apsarāḥ
die beste der Apsaras
yataḥ
von ihr
putrāḥ
Söhne
kanyā ca
und eine Tochter
ilavilā
Ilavilā
abhavat
wurde geboren

yasyām utpādayām āsa viśravā dhanadaṁ sutam prādāya vidyāṁ paramām ṛṣir yogeśvaraḥ pituḥ

In ihr zeugte Viśravā, der Weise, der Herr des Yoga, nachdem er von seinem Vater höchstes Wissen empfangen hatte, den Sohn Dhanada („Schätzegeber“, Kuvera).

Wort für Wort
yasyām
in ihr
utpādayām āsa
zeugte
viśravāḥ
Viśravā
dhanadam
Dhanada (Kuvera)
sutam
den Sohn
prādāya
empfangen habend
vidyām
Wissen
paramām
höchstes
ṛṣiḥ
der Weise
yoga-īśvaraḥ
der Herr des Yoga
pituḥ
vom Vater

viśālaḥ śūnyabandhuś ca dhūmraketuś ca tat-sutāḥ viśālo vaṁśa-kṛd rājā vaiśālīṁ nirmame purīm

Viśāla, Śūnyabandhu und Dhūmraketu waren dessen (Tṛṇabindus) Söhne; Viśāla, der Begründer der Dynastie, der König, erbaute die Stadt Vaiśālī.

Wort für Wort
viśālaḥ
Viśāla
śūnyabandhuḥ ca
und Śūnyabandhu
dhūmraketuḥ ca
und Dhūmraketu
tat-sutāḥ
dessen Söhne
viśālaḥ
Viśāla
vaṁśa-kṛt
der Dynastiegründer
rājā
der König
vaiśālīm
Vaiśālī
nirmame
erbaute
purīm
die Stadt

hemacandraḥ sutas tasya dhūmrākṣas tasya cātmajaḥ tat-putrāt saṁyamād āsīt kṛśāśvaḥ saha-devajaḥ

Dessen Sohn war Hemacandra; dessen Sohn war Dhūmrākṣa; von Saṁyama, dessen Sohn, stammten Kṛśāśva und Devaja.

Wort für Wort
hemacandraḥ
Hemacandra
sutaḥ tasya
dessen Sohn
dhūmrākṣaḥ
Dhūmrākṣa
tasya ca ātmajaḥ
und dessen Sohn
tat-putrāt
von dessen Sohn
saṁyamāt
von Saṁyama
āsīt
stammte
kṛśāśvaḥ
Kṛśāśva
saha-devajaḥ
zusammen mit Devaja

kṛśāśvāt somadatto 'bhūd yo 'śvamedhair iḍaspatim iṣṭvā puruṣam āpāgryāṁ gatiṁ yogeśvarāśritām saumadattis tu sumatis tat-putro janamejayaḥ ete vaiśāla-bhūpālās tṛṇabindor yaśodharāḥ

Von Kṛśāśva kam Somadatta, der, nachdem er durch Aśvamedha-Opfer den Herrn der Erde (Viṣṇu, den puruṣa) verehrt hatte, das höchste, von den Herren des Yoga bewohnte Ziel erlangte. Der Sohn Somadattas aber war Sumati; dessen Sohn war Janamejaya. Dies sind die Könige von Vaiśāla, die den Ruhm Tṛṇabindus fortführten.

Wort für Wort
kṛśāśvāt
von Kṛśāśva
somadattaḥ
Somadatta
abhūt
entstand
yaḥ
der
aśvamedhaiḥ
durch Aśvamedha-Opfer
iḍaspatim
den Herrn der Erde (Viṣṇu)
iṣṭvā
verehrt habend
puruṣam
die Person
āpa
erlangte
agryām
die höchste
gatim
das Ziel
yogeśvara-āśritām
von den Herren des Yoga bewohnt
saumadattiḥ tu
der Sohn Somadattas aber
sumatiḥ
Sumati
tat-putraḥ
dessen Sohn
janamejayaḥ
Janamejaya
ete
diese
vaiśāla-bhūpālāḥ
die Könige von Vaiśāla
tṛṇabindoḥ yaśaḥ-dharāḥ
Träger des Ruhms Tṛṇabindus

Interaktive Leseansicht des ganzen Werks