Quellen der Menschheit

Brahma-Purāṇa

Kapitel 218: dharmasya gativarṇanam annadānamāhātmyaṃ ca Der Weg des Dharma und die Größe der Speisegabe

Vyāsa lehrt, wie Reue und Bekenntnis von der Wirkung des Unrechts befreien, und entfaltet ausführlich die annadāna-Lehre: die Speisegabe als höchste aller Gaben, wirksam für alle vier Stände (Brahmane, Kṣatriya, Vaiśya, Śūdra) je nach ihrer Art des Erwerbs, als Wurzel alles Dharma.

{munaya ūcuḥ:} adharmasya gatir brahman kathitā nas tvayānagha / dharmasya ca gatiṃ śrotum icchāmo vadatāṃ vara //

Die Weisen sprachen: Der Weg des Unrechts wurde uns von dir erzählt, o Brahmane, o Sündenloser. Nun wollen wir auch den Weg des Rechts hören, o Bester der Redner.

Wort für Wort
adharmasya gatir brahman kathitā nas tvayānagha /
Der Weg (gati) des Unrechts (adharma) wurde uns (naḥ) von dir (tvayā) erzählt (kathitā), o Brahmane, o Sündenloser (anagha) –
dharmasya ca gatiṃ śrotum icchāmo vadatāṃ vara //
und den Weg des Rechts (dharma) wollen wir (icchāmaḥ) hören (śrotum), o Bester der Redner (vadatāṃ vara).

kṛtvā pāpāni karmāṇi kathaṃ yānty aśubhāṃ gatim / karmaṇā ca kṛteneha kena yānti śubhāṃ gatim //

Wie gelangen sie, wenn sie sündige Taten begangen haben, auf den unheilvollen Weg? Und durch welche in dieser Welt vollbrachte Tat gelangen sie auf den heilvollen Weg?

Wort für Wort
kṛtvā pāpāni karmāṇi kathaṃ yānty aśubhāṃ gatim /
Sündige Taten (pāpāni karmāṇi) begangen habend (kṛtvā), wie (katham) gelangen sie (yānti) auf den unheilvollen Weg (aśubhāṃ gatim)?
karmaṇā ca kṛteneha kena yānti śubhāṃ gatim //
Und (ca) durch welche (kena) in dieser Welt (iha) vollbrachte Tat (karmaṇā kṛtena) gelangen sie auf den heilvollen Weg (śubhāṃ gatim)?

{vyāsa uvāca:} kṛtvā pāpāni karmāṇi tv adharmavaśam āgataḥ / manasā viparītena nirayaṃ pratipadyate //

Vyāsa sprach: Wer sündige Taten begangen hat, gerät in die Gewalt des Unrechts; mit verkehrtem Sinn gelangt er in die Hölle.

Wort für Wort
kṛtvā pāpāni karmāṇi tv adharmavaśam āgataḥ /
Sündige Taten begangen habend (kṛtvā), gerät er (āgataḥ) in die Gewalt (vaśam) des Unrechts (adharma) –
manasā viparītena nirayaṃ pratipadyate //
mit verkehrtem (viparītena) Sinn (manasā) gelangt er (pratipadyate) in die Hölle (nirayam).

mohād adharmaṃ yaḥ kṛtvā punaḥ samanutapyate / manaḥsamādhisaṃyukto na sa seveta duṣkṛtam //

Wer aus Verblendung Unrecht getan hat und danach bereut, der soll, mit gesammeltem Geist ausgestattet, die böse Tat nicht wiederholen.

Wort für Wort
mohād adharmaṃ yaḥ kṛtvā punaḥ samanutapyate /
Wer (yaḥ) aus Verblendung (mohāt) Unrecht (adharmam) getan hat (kṛtvā) und danach (punaḥ) bereut (samanutapyate),
manaḥsamādhisaṃyukto na sa seveta duṣkṛtam //
der soll, mit gesammeltem Geist ausgestattet (manaḥsamādhisaṃyuktaḥ), die böse Tat (duṣkṛtam) nicht (na) wiederholen (seveta).

yadi viprāḥ kathayate viprāṇāṃ dharmavādinām / tato 'dharmakṛtāt kṣipram aparādhāt pramucyate //

Wenn er [sein Unrecht] den Brahmanen, den Kennern und Verkündern des Dharma, bekennt [?], so wird er rasch von dem durch Unrecht begangenen Vergehen befreit.

Wort für Wort
yadi viprāḥ kathayate viprāṇāṃ dharmavādinām /
Wenn er [es] den Brahmanen (viprāḥ/viprāṇām), den vom Dharma redenden (dharmavādinām), bekennt (kathayate) [?],
tato 'dharmakṛtāt kṣipram aparādhāt pramucyate //
so wird er danach (tataḥ) rasch (kṣipram) von dem durch Unrecht (adharma-) begangenen (kṛtāt) Vergehen (aparādhāt) befreit (pramucyate).

[?] Der Satzbau ist unklar/verderbt überliefert ("viprāḥ kathayate" passt grammatisch nicht glatt zusammen); sinngemäß übersetzt als Bekenntnis der Sünde vor dharmakundigen Brahmanen.

yathā yathā naraḥ samyag adharmam anubhāṣate / samāhitena manasā vimuñcati tathā tathā //

Je mehr der Mensch mit gesammeltem Geist sein Unrecht wahrhaftig bekennt, desto mehr wird er davon befreit.

Wort für Wort
yathā yathā naraḥ samyag adharmam anubhāṣate /
Je mehr (yathā yathā) der Mensch (naraḥ) mit gesammeltem Geist (samāhitena manasā) sein Unrecht (adharmam) wahrhaftig (samyak) bekennt (anubhāṣate),
samāhitena manasā vimuñcati tathā tathā //
desto mehr (tathā tathā) wird er [davon] befreit (vimuñcati).

yathā yathā manas tasya duṣkṛtaṃ karma garhate / tathā tathā śarīraṃ tu tenādharmeṇa mucyate //

Je mehr sein Geist die böse Tat verurteilt, desto mehr wird sein Leib von jenem Unrecht befreit.

Wort für Wort
yathā yathā manas tasya duṣkṛtaṃ karma garhate /
Je mehr (yathā yathā) sein (tasya) Geist (manaḥ) die böse Tat (duṣkṛtam karma) verurteilt (garhate),
tathā tathā śarīraṃ tu tenādharmeṇa mucyate //
desto mehr (tathā tathā) wird sein Leib (śarīram) von jenem Unrecht (tena adharmeṇa) befreit (mucyate).

bhujaṃga iva nirmokān pūrvabhuktāñ jahāti tān / dattvā viprasya dānāni vividhāni samāhitaḥ //

Wie eine Schlange die früher getragenen Häute abstreift, so lässt er jene [Sünden] zurück, wenn er, gesammelten Sinnes, dem Brahmanen mancherlei Gaben gegeben hat.

Wort für Wort
bhujaṃga iva nirmokān pūrvabhuktāñ jahāti tān /
Wie eine Schlange (bhujaṃgaḥ iva) die früher getragenen (pūrvabhuktān) Häute (nirmokān) abstreift, so lässt er jene [Sünden] zurück (jahāti tān),
dattvā viprasya dānāni vividhāni samāhitaḥ //
wenn er, gesammelten Sinnes (samāhitaḥ), dem Brahmanen (viprasya) mancherlei (vividhāni) Gaben (dānāni) gegeben hat (dattvā).

manaḥsamādhisaṃyuktaḥ svargatiṃ pratipadyate / dānāni tu pravakṣyāmi yāni dattvā dvijottamāḥ //

Mit gesammeltem Geist gelangt er auf den Weg zum Himmel. Nun aber will ich die Gaben verkünden, o beste der Zweifachgeborenen, durch deren Hingabe [der Mensch von Unrecht frei wird].

Wort für Wort
manaḥsamādhisaṃyuktaḥ svargatiṃ pratipadyate /
Mit gesammeltem Geist ausgestattet (manaḥsamādhisaṃyuktaḥ) gelangt er auf den Weg zum Himmel (svargatiṃ pratipadyate).
dānāni tu pravakṣyāmi yāni dattvā dvijottamāḥ //
Die Gaben (dānāni) aber will ich nun verkünden (pravakṣyāmi), o beste der Zweifachgeborenen (dvijottamāḥ), durch deren Hingabe (yāni dattvā) [man frei wird].

naraḥ kṛtvāpy akāryāṇi tato dharmeṇa yujyate / sarveṣām eva dānānām annaṃ śreṣṭham udāhṛtam //

Ein Mensch wird, auch wenn er Unrechtes getan hat, dadurch wieder mit dem Dharma vereint. Von allen Gaben wird die Speisegabe als die beste erklärt.

Wort für Wort
naraḥ kṛtvāpy akāryāṇi tato dharmeṇa yujyate /
Ein Mensch (naraḥ), auch wenn er Unrechtes (akāryāṇi) getan hat (kṛtvā api), wird dadurch (tataḥ) wieder mit dem Dharma vereint (dharmeṇa yujyate).
sarveṣām eva dānānām annaṃ śreṣṭham udāhṛtam //
Von allen (sarveṣām eva) Gaben (dānānām) wird die Speise (annam) als die beste (śreṣṭham) erklärt (udāhṛtam).

sarvam annaṃ pradātavyam ṛjunā dharmam icchatā / prāṇā hy annaṃ manuṣyāṇāṃ tasmāj jantuḥ prajāyate //

Aller Speise soll geben, wer aufrichtig ist und nach Dharma verlangt; denn Speise ist der Lebensatem der Menschen, und dadurch besteht [/entsteht] das Lebewesen [Anm.].

Wort für Wort
sarvam annaṃ pradātavyam ṛjunā dharmam icchatā /
Aller Speise (sarvam annam) soll geben (pradātavyam), wer aufrichtig ist (ṛjunā) und nach Dharma verlangt (dharmam icchatā);
prāṇā hy annaṃ manuṣyāṇāṃ tasmāj jantuḥ prajāyate //
denn (hi) Speise (annam) ist der Lebensatem (prāṇāḥ) der Menschen (manuṣyāṇām), und dadurch (tasmāt) besteht/entsteht das Lebewesen (jantuḥ prajāyate) [Anm.].

[Anm.] "jantuḥ prajāyate" wörtlich "das Lebewesen wird geboren/entsteht" – gemeint ist wohl, dass durch Speise das Leben der Geschöpfe erhalten bzw. fortgesetzt wird.

anne pratiṣṭhitā lokās tasmād annaṃ praśasyate / annam eva praśaṃsanti devarṣipitṛmānavāḥ //

Auf Speise gründen sich die Welten, darum wird die Speise gepriesen. Götter, Seher, Ahnen und Menschen preisen einzig die Speise.

Wort für Wort
anne pratiṣṭhitā lokās tasmād annaṃ praśasyate /
Auf Speise (anne) gründen sich (pratiṣṭhitāḥ) die Welten (lokāḥ), darum (tasmāt) wird die Speise (annam) gepriesen (praśasyate).
annam eva praśaṃsanti devarṣipitṛmānavāḥ //
Einzig die Speise (annam eva) preisen (praśaṃsanti) Götter, Seher, Ahnen und Menschen (devarṣipitṛmānavāḥ).

annasya hi pradānena svargam āpnoti mānavaḥ / nyāyalabdhaṃ pradātavyaṃ dvijātibhyo 'nnam uttamam //

Durch die Gabe von Speise erlangt der Mensch den Himmel. Rechtmäßig erworbene, beste Speise soll man den Zweifachgeborenen geben.

Wort für Wort
annasya hi pradānena svargam āpnoti mānavaḥ /
Durch die Gabe (pradānena) von Speise (annasya) erlangt (āpnoti) der Mensch (mānavaḥ) den Himmel (svargam).
nyāyalabdhaṃ pradātavyaṃ dvijātibhyo 'nnam uttamam //
Rechtmäßig erworbene (nyāyalabdham), beste (uttamam) Speise (annam) soll man den Zweifachgeborenen (dvijātibhyaḥ) geben (pradātavyam).

svādhyāyasamupetebhyaḥ prahṛṣṭenāntarātmanā / yasya tv annam upāśnanti brāhmaṇāś ca sakṛd daśa //

Denen, die dem Vedastudium obliegen, soll man mit freudigem Herzen [Speise geben]. Wessen Speise aber zehn Brahmanen auf einmal verzehren –

Wort für Wort
svādhyāyasamupetebhyaḥ prahṛṣṭenāntarātmanā /
Denen, die dem Vedastudium obliegen (svādhyāyasamupetebhyaḥ), soll man mit freudigem (prahṛṣṭena) Herzen (antarātmanā) [geben],
yasya tv annam upāśnanti brāhmaṇāś ca sakṛd daśa //
wessen (yasya) Speise (annam) aber zehn (daśa) Brahmanen (brāhmaṇāḥ) auf einmal (sakṛt) verzehren (upāśnanti) –

hṛṣṭena manasā dattaṃ na sa tiryaggatir bhavet / brāhmaṇānāṃ sahasrāṇi daśābhojya dvijottamāḥ //

wenn mit freudigem Herzen gegeben, wird der so Gebende keine Tierwiedergeburt erleiden. [Wer] zehntausend Brahmanen gespeist hat [?], o beste der Zweifachgeborenen –

Wort für Wort
hṛṣṭena manasā dattaṃ na sa tiryaggatir bhavet /
wenn mit freudigem (hṛṣṭena) Herzen (manasā) gegeben (dattam), wird er (saḥ) keine Tierwiedergeburt (tiryaggatiḥ) erleiden (na bhavet);
brāhmaṇānāṃ sahasrāṇi daśābhojya dvijottamāḥ //
[wer] zehntausend (sahasrāṇi daśa) Brahmanen (brāhmaṇānām) gespeist hat (abhojya) [?], o beste der Zweifachgeborenen (dvijottamāḥ) –

[?] "daśābhojya" ist unklar überliefert; sinngemäß als "nachdem er zehntausend (Brahmanen) gespeist hat" wiedergegeben.

naro 'dharmāt pramucyeta pāpeṣv abhirataḥ sadā / bhaikṣeṇānnaṃ samāhṛtya vipro vedapuraskṛtaḥ //

wird der Mensch von seinem Unrecht befreit, auch wenn er stets den Sünden ergeben war. [Wenn] ein Brahmane, der dem Veda ergeben ist, durch Betteln Speise zusammengebracht hat –

Wort für Wort
naro 'dharmāt pramucyeta pāpeṣv abhirataḥ sadā /
wird der Mensch (naraḥ) von seinem Unrecht (adharmāt) befreit (pramucyeta), auch wenn er stets (sadā) den Sünden (pāpeṣu) ergeben war (abhirataḥ);
bhaikṣeṇānnaṃ samāhṛtya vipro vedapuraskṛtaḥ //
[wenn] ein Brahmane (vipraḥ), der dem Veda ergeben ist (vedapuraskṛtaḥ), durch Betteln (bhaikṣeṇa) Speise (annam) zusammengebracht hat (samāhṛtya) –

svādhyāyanirate vipre dattveha sukham edhate / ahiṃsan brāhmaṇasvāni nyāyena paripālya ca //

und sie einem dem Studium ergebenen Brahmanen gegeben hat, gedeiht er in dieser Welt in Glück, indem er das Eigentum der Brahmanen nicht verletzt und es rechtmäßig bewahrt.

Wort für Wort
svādhyāyanirate vipre dattveha sukham edhate /
und sie einem dem [Veda-]Studium ergebenen (svādhyāyanirate) Brahmanen (vipre) gegeben hat (dattvā), gedeiht er (edhate) in dieser Welt (iha) in Glück (sukham),
ahiṃsan brāhmaṇasvāni nyāyena paripālya ca //
indem er das Eigentum der Brahmanen (brāhmaṇasvāni) nicht verletzt (ahiṃsan) und es rechtmäßig (nyāyena) bewahrt (paripālya).

kṣatriyas tarasā prāptam annaṃ yo vai prayacchati / dvijebhyo vedamukhyebhyaḥ prayataḥ susamāhitaḥ //

Der Kṣatriya, der die durch Tapferkeit erworbene Speise den im Veda vorzüglichen Zweifachgeborenen gibt, gereinigt und wohlgesammelt –

Wort für Wort
kṣatriyas tarasā prāptam annaṃ yo vai prayacchati /
Der Kṣatriya (kṣatriyaḥ), der (yaḥ) die durch Tapferkeit (tarasā) erworbene (prāptam) Speise (annam) wahrlich (vai) gibt (prayacchati)
dvijebhyo vedamukhyebhyaḥ prayataḥ susamāhitaḥ //
den im Veda vorzüglichen (vedamukhyebhyaḥ) Zweifachgeborenen (dvijebhyaḥ), gereinigt (prayataḥ) und wohlgesammelt (susamāhitaḥ) –

tenāpohati dharmātmā duṣkṛtaṃ karma bho dvijāḥ / ṣaḍbhāgapariśuddhaṃ ca kṛṣer bhāgam upārjitam //

vertreibt er, der Rechtschaffene, damit die böse Tat, o Zweifachgeborene. Und ebenso [wirkt] der vom Sechstel-Anteil gereinigte, aus dem Ackerbau erworbene Anteil [Anm.] –

Wort für Wort
tenāpohati dharmātmā duṣkṛtaṃ karma bho dvijāḥ /
vertreibt (apohati) er, der Rechtschaffene (dharmātmā), damit (tena) die böse Tat (duṣkṛtam karma), o Zweifachgeborene (bho dvijāḥ).
ṣaḍbhāgapariśuddhaṃ ca kṛṣer bhāgam upārjitam //
Und (ca) der vom Sechstel-Anteil gereinigte (ṣaḍbhāgapariśuddham), aus dem Ackerbau (kṛṣeḥ) erworbene (upārjitam) Anteil (bhāgam) [Anm.] –

[Anm.] Bezug auf den königlichen Steueranteil (ṣaḍbhāga, das "Sechstel") auf Ackerbauerträge; der Sinn scheint zu sein, dass auch der nach Abgabe der Steuer verbleibende, rechtmäßig gereinigte Ertrag als Gabe wirksam ist – Überleitung zum folgenden Vers über den Vaiśya.

vaiśyo dadad dvijātibhyaḥ pāpebhyaḥ parimucyate / avāpya prāṇasaṃdehaṃ kārkaśyena samārjitam //

der Vaiśya, der [Speise] den Zweifachgeborenen gibt, wird von seinen Sünden befreit – [Speise,] die er unter Gefährdung seines Lebens, durch harte Mühe erworben hat.

Wort für Wort
vaiśyo dadad dvijātibhyaḥ pāpebhyaḥ parimucyate /
der Vaiśya (vaiśyaḥ), der [sie] gibt (dadat) den Zweifachgeborenen (dvijātibhyaḥ), wird von seinen Sünden (pāpebhyaḥ) befreit (parimucyate) –
avāpya prāṇasaṃdehaṃ kārkaśyena samārjitam //
[Speise,] die er, nachdem er sein Leben gefährdet hat (avāpya prāṇasaṃdeham), durch harte Mühe (kārkaśyena) erworben hat (samārjitam).

annaṃ dattvā dvijātibhyaḥ śūdraḥ pāpāt pramucyate / aurasena balenānnam arjayitvā vihiṃsakaḥ //

Der Śūdra, der den Zweifachgeborenen Speise gibt, wird von Sünde befreit – selbst ein Gewalttätiger [in seinem Broterwerb], der die Speise mit eigener Körperkraft erworben hat.

Wort für Wort
annaṃ dattvā dvijātibhyaḥ śūdraḥ pāpāt pramucyate /
Speise (annam) gegeben habend (dattvā) den Zweifachgeborenen (dvijātibhyaḥ), wird der Śūdra (śūdraḥ) von Sünde (pāpāt) befreit (pramucyate) –
aurasena balenānnam arjayitvā vihiṃsakaḥ //
selbst ein Gewalttätiger (vihiṃsakaḥ), der die Speise (annam) mit eigener Körperkraft (aurasena balena) erworben hat (arjayitvā).

yaḥ prayacchati viprebhyo na sa durgāṇi sevate / nyāyenāvāptam annaṃ tu naro harṣasamanvitaḥ //

Wer den Brahmanen gibt, der gerät nicht in Nöte. Der Mensch, der rechtmäßig erworbene Speise mit Freude [gibt] –

Wort für Wort
yaḥ prayacchati viprebhyo na sa durgāṇi sevate /
Wer (yaḥ) den Brahmanen (viprebhyaḥ) gibt (prayacchati), der (saḥ) gerät nicht (na sevate) in Nöte (durgāṇi).
nyāyenāvāptam annaṃ tu naro harṣasamanvitaḥ //
Der Mensch (naraḥ), der rechtmäßig (nyāyena) erworbene (avāptam) Speise (annam) mit Freude erfüllt (harṣasamanvitaḥ) [gibt] –

dvijebhyo vedavṛddhebhyo dattvā pāpāt pramucyate / annam ūrjaskaraṃ loke dattvorjasvī bhaven naraḥ //

den im Veda ehrwürdigen Zweifachgeborenen gegeben hat, wird von Sünde befreit. Wer die kraftspendende Speise in der Welt gibt, wird selbst kraftvoll.

Wort für Wort
dvijebhyo vedavṛddhebhyo dattvā pāpāt pramucyate /
den im Veda ehrwürdigen (vedavṛddhebhyaḥ) Zweifachgeborenen (dvijebhyaḥ) gegeben habend (dattvā), wird er von Sünde (pāpāt) befreit (pramucyate).
annam ūrjaskaraṃ loke dattvorjasvī bhaven naraḥ //
die kraftspendende (ūrjaskaram) Speise (annam) in der Welt (loke) gegeben habend (dattvā), wird der Mensch (naraḥ) kraftvoll (ūrjasvī bhavet).

satāṃ panthānam āvṛtya sarvapāpaiḥ pramucyate / dānavidbhiḥ kṛtaḥ panthā yena yānti manīṣiṇaḥ //

Indem er dem Pfad der Guten folgt, wird er von allen Sünden befreit – ein Pfad, den die Kenner der Gabe gebahnt haben und auf dem die Weisen wandeln.

Wort für Wort
satāṃ panthānam āvṛtya sarvapāpaiḥ pramucyate /
Indem er dem Pfad (panthānam) der Guten (satām) folgt (āvṛtya), wird er von allen Sünden (sarvapāpaiḥ) befreit (pramucyate) –
dānavidbhiḥ kṛtaḥ panthā yena yānti manīṣiṇaḥ //
ein Pfad (panthāḥ), den die Kenner der Gabe (dānavidbhiḥ) gebahnt haben (kṛtaḥ) und auf dem (yena) die Weisen (manīṣiṇaḥ) wandeln (yānti).

teṣv apy annasya dātāras tebhyo dharmaḥ sanātanaḥ / sarvāvasthaṃ manuṣyeṇa nyāyenānnam upārjitam //

Auch unter jenen sind es die Speisegeber, denen der ewige Dharma zuteilwird. In jeder Lebenslage [soll] der Mensch rechtmäßig erworbene Speise [geben] –

Wort für Wort
teṣv apy annasya dātāras tebhyo dharmaḥ sanātanaḥ /
Auch unter jenen (teṣu api) sind es die Speisegeber (annasya dātāraḥ), denen (tebhyaḥ) der ewige (sanātanaḥ) Dharma [zuteilwird].
sarvāvasthaṃ manuṣyeṇa nyāyenānnam upārjitam //
In jeder Lebenslage (sarvāvastham) [soll] der Mensch (manuṣyeṇa) rechtmäßig (nyāyena) erworbene (upārjitam) Speise (annam) [geben] –

kāryān nyāyāgataṃ nityam annaṃ hi paramā gatiḥ / annasya hi pradānena naro yāti parāṃ gatim //

die aus seiner Pflicht rechtmäßig gewonnene, beständige Speise ist der höchste Weg. Denn durch die Gabe von Speise gelangt der Mensch zum höchsten Ziel.

Wort für Wort
kāryān nyāyāgataṃ nityam annaṃ hi paramā gatiḥ /
die aus seiner Pflicht (kāryāt) rechtmäßig gewonnene (nyāyāgatam), beständige (nityam) Speise (annam) ist indeed (hi) der höchste Weg (paramā gatiḥ).
annasya hi pradānena naro yāti parāṃ gatim //
Denn (hi) durch die Gabe (pradānena) von Speise (annasya) gelangt (yāti) der Mensch (naraḥ) zum höchsten Ziel (parāṃ gatim).

sarvakāmasamāyuktaḥ pretya cāpy aśnute sukham / evaṃ puṇyasamāyukto naraḥ pāpaiḥ pramucyate //

Erfüllt mit allen Wünschen, genießt er auch nach dem Tode Glück. So wird der mit Verdienst ausgestattete Mensch von Sünden befreit.

Wort für Wort
sarvakāmasamāyuktaḥ pretya cāpy aśnute sukham /
Erfüllt mit allen Wünschen (sarvakāmasamāyuktaḥ), genießt er (aśnute) auch (api) nach dem Tode (pretya) Glück (sukham).
evaṃ puṇyasamāyukto naraḥ pāpaiḥ pramucyate //
So (evam) wird der mit Verdienst ausgestattete (puṇyasamāyuktaḥ) Mensch (naraḥ) von Sünden (pāpaiḥ) befreit (pramucyate).

tasmād annaṃ pradātavyam anyāyaparivarjitam / yas tu prāṇāhutīpūrvam annaṃ bhuṅkte gṛhī sadā //

Darum soll man Speise geben, die frei von Unrecht ist. Wer aber als Hausherr die Speise stets erst nach der Opfergabe an die Lebensatmen genießt –

Wort für Wort
tasmād annaṃ pradātavyam anyāyaparivarjitam /
Darum (tasmāt) soll man Speise (annam) geben (pradātavyam), die frei von Unrecht ist (anyāyaparivarjitam).
yas tu prāṇāhutīpūrvam annaṃ bhuṅkte gṛhī sadā //
wer (yaḥ) aber als Hausherr (gṛhī) die Speise (annam) stets (sadā) erst nach der Opfergabe an die Lebensatmen (prāṇāhutīpūrvam) genießt (bhuṅkte) –

avandhyaṃ divasaṃ kuryād annadānena mānavaḥ / bhojayitvā śataṃ nityaṃ naro vedavidāṃ varam //

der soll seinen Tag durch Speisegabe fruchtbar machen. Der Mensch, der beständig hundert der besten Vedakenner speist –

Wort für Wort
avandhyaṃ divasaṃ kuryād annadānena mānavaḥ /
der Mensch (mānavaḥ) soll seinen Tag (divasam) durch Speisegabe (annadānena) fruchtbar machen (avandhyaṃ kuryāt).
bhojayitvā śataṃ nityaṃ naro vedavidāṃ varam //
der Mensch (naraḥ), der beständig (nityam) hundert (śatam) der besten Vedakenner (vedavidāṃ varam) speist (bhojayitvā) –

nyāyaviddharmaviduṣām itihāsavidāṃ tathā / na yāti narakaṃ ghoraṃ saṃsāraṃ na ca sevate //

der Kenner der rechten Ordnung, des Dharma, sowie der Kenner der Geschichtsüberlieferungen [speist], gelangt nicht in die schreckliche Hölle und erleidet auch nicht den [leidvollen] Kreislauf der Wiedergeburten.

Wort für Wort
nyāyaviddharmaviduṣām itihāsavidāṃ tathā /
der Kenner der rechten Ordnung und des Dharma (nyāyaviddharmaviduṣām), sowie (tathā) der Kenner der Geschichtsüberlieferungen (itihāsavidām) [speist],
na yāti narakaṃ ghoraṃ saṃsāraṃ na ca sevate //
gelangt nicht (na yāti) in die schreckliche Hölle (narakaṃ ghoram) und erleidet auch nicht (na ca sevate) den Kreislauf der Wiedergeburten (saṃsāram).

sarvakāmasamāyuktaḥ pretya cāpy aśnute sukham / evaṃ karmasamāyukto ramate vigatajvaraḥ //

Erfüllt mit allen Wünschen, genießt er auch nach dem Tode Glück. So freut sich, mit guten Taten ausgestattet, der von Kummer Befreite.

Wort für Wort
sarvakāmasamāyuktaḥ pretya cāpy aśnute sukham /
Erfüllt mit allen Wünschen (sarvakāmasamāyuktaḥ), genießt er auch nach dem Tode (pretya) Glück (sukham).
evaṃ karmasamāyukto ramate vigatajvaraḥ //
So (evam) freut sich (ramate), mit guten Taten ausgestattet (karmasamāyuktaḥ), der von Kummer Befreite (vigatajvaraḥ).

rūpavān kīrtimāṃś caiva dhanavāṃś copajāyate / etad vaḥ sarvam ākhyātam annadānaphalaṃ mahat / mūlam etat tu dharmāṇāṃ pradānānāṃ ca bho dvijāḥ //

Er wird schön, ruhmreich und reich geboren. Dies alles ist euch verkündet worden als die große Frucht der Speisegabe. Dies aber ist die Wurzel aller Rechtschaffenheit und aller Gaben, o Zweifachgeborene.

Wort für Wort
rūpavān kīrtimāṃś caiva dhanavāṃś copajāyate /
Er wird schön (rūpavān), ruhmreich (kīrtimān) und (ca eva) reich (dhanavān) geboren (upajāyate).
etad vaḥ sarvam ākhyātam annadānaphalaṃ mahat /
Dies alles (etat sarvam) ist euch (vaḥ) verkündet worden (ākhyātam) als die große (mahat) Frucht der Speisegabe (annadānaphalam).
mūlam etat tu dharmāṇāṃ pradānānāṃ ca bho dvijāḥ //
Dies aber (etat tu) ist die Wurzel (mūlam) aller Rechtschaffenheit (dharmāṇām) und aller Gaben (pradānānām), o Zweifachgeborene (bho dvijāḥ).

[Anm.] Schlussvers des Kapitels, im Original dreizeilig überliefert.

Interaktive Leseansicht des ganzen Werks