abhi priyāṇi pavate canohito nāmāni yahvo adhi yeṣu vardhate
ā sūryasya bṛhato bṛhannadhi rathaṃ viṣvañcamaruhadvicakṣaṇaḥ
Er läutert sich hin zu den lieben Dingen, unbeachtet [?], zu den Namen, auf denen der Kräftige erstarkt; von der hohen Sonne aus stieg er, der Hohe, auf den nach allen Seiten fahrenden Wagen, der Weitschauende.
canohitaḥ unsicher [?].
ṛtasya jihvā pavate madhu priyaṃ vaktā patirdhiyo asyā adābhyaḥ
dadhāti putraḥ pitrorapīcyā3ṃ nāma tṛtīyamadhi rocanaṃ divaḥ
Die Zunge der Wahrheit läutert sich, honigsüß und lieb, der Sprecher, Herr dieser Andacht, unbetrogen; der Sohn stellt den verhüllten Namen von Vater und Mutter, den dritten, hin zum Lichtraum des Himmels.
Pluti-Form apīcyā3ṃ im Text.
ava dyutānaḥ kalaśāṃ acikradannṛbhiryemāṇaḥ kośa ā hiraṇyaye
abhī ṛtasya dohanā anūṣatādhi tripṛṣṭha uṣaso vi rājasi
Herabgeglänzt hat er die Kelche zum Brüllen gebracht, von Männern gelenkt, im goldenen Kübel; zu den Melkgefäßen der Wahrheit haben sie gesungen; auf dem dreifachen Rücken erstrahlst du über den Morgenröten.